The ride was surprisingly bearable. Hindi naman iyong motor ang problema. The problem was me. I didn’t even know how to look at Silvien.
Nakalimutan ko na nga yata na may mga mata pala ako. Ang init-init ng mukha ko. Sinusubukan ko na iwasan ang kaniyang tingin, pero lalo lamang lumalalim ang lakas ng kabog ng dibdib ko dahil sa paninitig niya.
Ramdam na ramdam ko iyon. His stares were penetrating and I know it was because I’m quiet.
Pati ako ay hindi sanay sa aking pananahimik. Kaya hindi na nakakapagtaka na pinagbintangan ako ni Daddy na minamaligno ako.
This is not me. I’m not quiet. I can’t shut my mouth like this. Kaya siguro nanghihina na ako. Kailangan ko lang magsalita, pero paano kung iaangat ko pa lang ang tingin sa kaniya, nakatingin na siya?
This is ruthless. He’s ruth
