Ang Tahong ni Analyn

"Deny"

CHAPTER 7

Neaj’s POV

Pagkatapos ng gabing iyon, hindi ko maalis sa isip ko ang nangyari sa amin ni Analyn. Nakuha ko ang kanyang virginity, at sa totoo lang, masaya ako—sa isang banda, dahil matagal ko nang gustong mangyari iyon. Pero hindi ko maiwasan ang kumurot na panghihinayang sa aking puso. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko, pero parang may mali. Hindi ito tulad ng mga inaasahan kong pakiramdam pagkatapos ng isang gabing ganun.

Habang papasok ako sa opisina, napansin kong wala pa si Analyn. Hindi ako sanay na hindi siya ang unang nakikita ko tuwing umaga. Palagi siyang nandiyan, tahimik na nagtatrabaho, masipag at walang reklamo. Pero ngayon, wala pa siya, at may bahagi sa akin na nagtataka kung ito ay dahil sa nangyari kagabi.

Napatingin ako sa wall clock—ilang minuto na ang lumipas, at wala pa rin si Analyn. Pinilit kong maging kalmado, pero hindi ko maiwasang isipin kung ano ang iniisip niya tungkol sa akin ngayon. Nagsisisi ba siya? Nasaktan ko ba siya? Dapat ko ba siyang kausapin tungkol dito?

Ilang minuto pa ang lumipas nang biglang bumukas ang pinto. Si Analyn iyon. Napahinga ako nang malalim, ngunit agad ding bumalik ang tensyon. Kitang-kita sa kanyang mukha na hindi siya komportable. Tila lumayo ang kanyang tingin sa akin, parang nag-iwas ng mata.

"Good morning, Sir," malamig niyang bati sa akin. Hindi iyon ang normal na tono ng kanyang boses. Sanay ako sa mahinahon at magiliw niyang boses, pero ngayon, parang may distansya. Parang may pader na biglang umusbong sa pagitan namin.

“Good morning,” sagot ko, pilit na hindi nagpapahalata na nakakaramdam ako ng kaba. Parang bumigat ang pakiramdam ng opisina, at tila bumagal ang oras. Tahimik siyang pumunta sa kanyang desk at nagsimula nang magtrabaho. Ako naman, hindi alam kung paano sisimulan ang araw. Hindi ko alam kung paano kami babalik sa dati matapos ang nangyari.

Sa bawat minuto na lumilipas, lalong lumalaki ang tensyon sa pagitan namin. Pumasok ako sa meeting, ngunit hindi ako makapag-focus. Ang isip ko’y palaging bumabalik kay Analyn. Bawat galaw niya, bawat tingin, parang may sinasabi. Pero hindi ko malaman kung paano ako mag-uumpisang makipag-usap sa kanya. Ayaw ko siyang pilitin. Ayaw ko ring isipin niya na hindi ko pinapahalagahan ang nangyari.

Pagkatapos ng meeting, bumalik ako sa office ko at doon ko siya muling nakita, nagta-type ng mga dokumento. Nilapitan ko siya, pilit na ipinapakita na normal ang lahat. “Analyn, can we talk?”

Napatingin siya sa akin, kita sa kanyang mga mata na may alinlangan. “About what, Sir?” malamig ang tono niya, halatang nagpipigil ng emosyon.

“About… last night. I think we need to talk,” sabi ko, halos hindi makatingin ng diretso sa kanya. Naramdaman ko ang panlalamig sa pagitan namin. Parang bumalik sa akin lahat ng tanong—tama ba ang ginawa ko? Tama ba ang naramdaman ko?

Saglit na katahimikan. Kitang-kita ko sa kanyang mukha ang pag-iwas, parang ayaw niyang pag-usapan ito.

“Sir, can we just forget about it?” tanong niya, diretso at walang halong emosyon. Tumama ang mga salita niya sa akin, parang tinik na dumiretso sa puso ko. Gusto ba niyang kalimutan ang lahat? Ganun lang ba kadali para sa kanya?

“Forget about it?” tanong ko, hindi makapaniwala sa narinig. “You really think we can just forget about what happened?”

Suminghap si Analyn at bumuntong-hininga. Tumayo siya mula sa kanyang upuan at humarap sa akin, ngunit nanatiling kalmado ang kanyang mukha. “Sir, what happened last night… shouldn’t have happened. It was a mistake.”

Mistake. Parang mas mabigat ang mga salita ngayon. Hindi ko akalain na ang isang bagay na masaya para sa akin ay ituturing niyang isang pagkakamali. Wala akong nagawa kundi tingnan siya, nakadama ng bigat sa aking dibdib.

“Analyn…” pilit kong sinabi, ngunit wala akong maisip na tamang salita. Paano ko ba ito aayusin? Hindi ko alam.

“Sir, please,” pakiusap niya. “Let’s just keep things professional. I don’t want things to get complicated.”

Professional. Complicated. Lahat ng iyon ay parang dagok sa akin. Naisip ko kung saan ako nagkamali. Alam kong mali rin ako, pero hindi ko inasahan na ganito kabigat ang magiging epekto nito sa aming dalawa.

“Sige,” sabi ko na lang, pilit na nagpapakumbaba. “If that’s what you want.”

Hindi siya sumagot at agad na bumalik sa kanyang desk. Para bang ang lahat ng nangyari ay isang delubyong gusto niyang itago sa ilalim ng lupa. Ngunit sa akin, hindi ito basta matatapos nang ganun. Hindi ko siya kayang pakawalan ng ganun-ganun lang. Hindi ko alam kung paano babawiin ang mga bagay na nagawa ko, pero alam kong hindi pa ito ang huling pagkakataon. Alam kong may parte pa rin sa kanya na nararamdaman ang nararamdaman ko.

Habang nakatingin ako kay Analyn, hindi ko mapigilang isipin ang mga susunod na mangyayari. Masyado na itong magulo, pero isang bagay ang sigurado—hindi ko siya hahayaang mawala sa akin nang ganito. Hindi pa tapos ang kwento namin.

Third Person POV

Sa kaloob-looban ni Analyn, isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya nang tumalikod siya kay Neaj. Gusto niyang magpaka-propesyonal, pero hindi niya maipagkakaila sa kanyang sarili na nasaktan siya sa mga sinabi niya kanina. Bakit kailangan niyang i-deny ang totoo? Masarap naman talaga si Sir Neaj. Ngunit sa halip na tanggapin ang nararamdaman, pinili niyang itago ito at ipagpatuloy ang malamig na pakikitungo.

Sa bawat hakbang niya pabalik sa kanyang mesa, parang may pader na itinayo sa pagitan nila. Kahit alam niyang hindi ito makakabuti sa kanilang dalawa, patuloy niya itong ginagawa. Kung ano ang dahilan? Hindi niya alam. Siguro dahil natatakot siyang umamin. O baka naman natatakot siyang masaktan ulit.

Si Neaj naman, nakatanaw lang kay Analyn mula sa kanyang mesa. Hindi niya maintindihan kung bakit biglang nagbago ang dalaga. Kagabi lang, hindi nila mapigilan ang kanilang damdamin, pero ngayon, parang biglang naglaho ang lahat. Isang bagay lang ang sigurado kay Neaj: gusto niyang bumalik ang dati nilang closeness, pero tila unti-unti itong nauupos.

Lumapit si Neaj kay Analyn, pilit na binabasag ang tensyon na namamagitan sa kanila. "Analyn, may problema ba?" tanong niya, pilit na iniintindi ang malamig na kilos nito. Halatang gusto niyang ayusin ang sitwasyon, pero hindi niya alam kung paano.

"Hindi naman po, Sir," malamig na tugon ni Analyn, hindi man lang ito tumingin sa kanya. Abala siya sa kanyang mga papeles, kunwari’y hindi siya apektado. Pero sa loob-loob niya, hindi siya mapakali. Alam niyang nararamdaman ni Neaj ang distansya, at kahit pilitin niyang itago, kitang-kita sa mga mata ng boss niya ang kalituhan at pangungulila.

Napakamot na lamang ng ulo si Neaj. "We need to talk about last night," sabi niya, halos magmakaawa. "Hindi pwedeng ganito na lang tayo."

Napahinto si Analyn sa pagtipa sa keyboard at saglit na tumigil. Alam niyang tama si Neaj, pero hindi niya kaya. Hindi niya kayang harapin ang damdamin niya ngayon, lalo na't hindi rin siya sigurado kung ano ba talaga ang totoo. Tumayo siya at humarap kay Neaj, ngunit nanatili ang malamig na ekspresyon sa kanyang mukha.

"Sir, I already told you. We should keep things professional," matigas niyang sabi. Pero sa loob-loob niya, ang puso niya’y sumisigaw ng kabaliktaran. Gusto niyang yakapin si Neaj, gusto niyang maramdaman ulit ang init ng yakap nito kagaya ng kagabi. Pero paano? Paano kung mali ang lahat ng ito?

Hindi makapaniwala si Neaj sa naririnig. "Professional?" ulit niya, may bahid ng poot sa kanyang boses. "After everything? You’re just going to act like it didn’t mean anything?"

Napakurap si Analyn, pero hindi siya umimik. Sa halip, iniiwasan niyang tumingin kay Neaj, pinipigilan ang sariling mapaluha. Pakiramdam niya ay isang malaking tanga siya. Kung bakit kasi hindi niya kayang aminin na mahal niya na ang kanyang boss. Pero paano nga naman siya magtatapat kung hindi rin siya sigurado kung ano ang plano ni Neaj?

"Ano bang gusto mong mangyari, Analyn?" tanong ni Neaj, halatang hindi na makapagtimpi. "Alam mong hindi lang basta nangyari ang gabing iyon. It meant something to both of us."

"Sir, please..." nag-umpisa si Analyn, pero napatigil siya. Parang may bara sa lalamunan niya na hindi niya kayang labanan. Lahat ng nararamdaman niya’y naiipon, at hindi niya alam kung paano ito ilalabas.

Lumapit pa si Neaj, halos dikit na ang mga katawan nila. "Analyn, look at me," sabi niya, halos pabulong, ngunit may bigat sa bawat salita. Dahan-dahang inilagay niya ang kamay sa balikat ni Analyn, ngunit umatras ang dalaga, parang natatakot.

"Sir, please don’t make this harder than it already is," malungkot na sabi ni Analyn. Tumalikod siya at naglakad papalayo, ngunit bago pa siya makalabas ng pinto, narinig niya ulit si Neaj.

"Is this really what you want, Analyn? Gusto mo ba talagang kalimutan na lang lahat?"

Napatigil siya. Sandali lang, pero sapat na para ipakitang kahit siya ay hindi sigurado sa kanyang sagot. Ang puso niya’y tumitibok ng mabilis, pero pilit niyang pinatatag ang kanyang sarili. "Yes, Sir. It’s for the best."

Tumahimik si Neaj, pero halatang hindi siya sang-ayon. Pinakawalan niya si Analyn, ngunit sa bawat hakbang ng dalaga papalayo, alam niyang hindi ito ang tamang desisyon. Gusto niyang habulin si Analyn, yakapin, at sabihin dito na mahal na niya ito. Pero hindi niya magawa. Ang lamig ng bawat salita ni Analyn ay tila isang pader na nagiging mas mataas bawat segundo.

Pagkalabas ni Analyn ng office, napabuntong-hininga si Neaj at umupo sa kanyang upuan. "Damn it," bulong niya sa sarili. Alam niyang mali ang mga nangyayari. Alam niyang hindi ito ang nararapat na wakas ng kanilang kwento.

Samantala, si Analyn, habang naglalakad palayo, pilit na pinipigil ang mga luha. Masakit para sa kanya ang ginawa niyang malamig na pakikitungo kay Neaj, pero iniisip niya na ito ang tamang paraan para hindi lumala ang sitwasyon. Pero habang papalayo siya, ramdam niyang mas lalo lang niyang pinahihirapan ang sarili niya.

"Bakit ko pa ba dinedeny?" tanong niya sa sarili. "Masarap naman talaga si Sir Neaj."

Ngunit kahit gaano pa kasarap ang alaala ng kanilang gabi, patuloy siyang nagpipigil. Ayaw niyang maging mas komplikado ang lahat. Ayaw niyang masaktan sa huli, kaya pinili niya ang daan ng pagiging malamig.