Oriana Fatima’s POV
“Mommy—”
“Shhh.”
Tinakpan ko ang bibig ng anak ko at napapikit sa sobrang pagod. Madilim na at wala na naman kaming mauuwian ni Miracle. Pagod na pagod na ang buong katawan ko. Para kong nabugbog ng isang linggo. Ang hirap-hirap ng buhay ni Miracle kapag ako ang kasama niya. Kahit na anong gawin ko, hindi na talaga magiging magaan ang lahat. Inaamin ko ‘yon kaya sana hindi ko na lang siya pinakuha sa Daddy niya. Sana hinayaan ko na lang siya roon na tumira.
Maling-mali na kinuha ko pa siya sa magandang buhay na mayroon siya sa ama niya. ‘Yon ang pinakamaling ginawa ko. Pati tuloy ang anak ko, hirap na hirap ngayon. Hindi dapat nararanasana ni Miracle ang ganitong buhay. Dapat normal ang pamumuhay niya pero dahil sa akin kaya nasira ‘yon.
Hinahabol na naman kami n
