CHAPTER FIFTY
HINDI pa rin nauubos ang luha ko. Kagaya ng malakas na pagbagsak ng malakas na buhos ng ulan. Wala ng tuyo pa sa aking katawan o sa aking mga dalahin. Hindi ko na rin magamit ang phone ko para tawagan si Vince dahil tuluyan na rin itong nabasa talaga. Hindi na bumubukas. Napakalayo pa mula rito ang tinutuluyan niya at malabo rin atang papasukin ako roon dahil mahigpit ang tinutuluyan niyang boarder. Meron pa naman akong malalapit na kaklase at iba pang kakilala pero hindi ko naman alam talaga kung saan sila mga nakatira. Wala na akong malalapitan pa talaga.
Para akong sinakluban ng kamalasan at hindi ko na gustong isa-isahin pa. Tama na iyong alam kong nasasaktan na ako ngayon ayaw ko nang doblehin pa sa tuwing aalalahanin ko ang mga dahilan ng pag-iyak kong ito.
Madram
