“Let’s eat. Hindi ka na nakapag-breakfast, Marianne,” aniya na nagpanguso naman sa akin.
“Hindi ka rin ba kumain ng breakfast?” tanong ko sa kaniya, habang tinitingnan siyang naglalagay ng pagkain sa kaniyang plato.
Naglagay rin naman siya ng pagkain sa aking plato, pero hindi gaanong marami. Sakto lang para sa akin. Saka puwede naman akong kumuha ulit kung gusto ko, eh. Ngunit sa ngayon ay wala akong balak.
“No. I’m waiting for you to open the damn door, Marianne,” mariing wika nito ikinatigil ko.
Ibig sabihin ay talagang hinihintay niya akong pagbuksan ko siya ng pinto?
Bigla naman akong nakaramdam ng konsensya nang makarating ako sa mesa. Hindi ko naman kasi sinasadya ‘yon. Napatagal ang tulog ko, dahil nga kakukuha ko lang naman ng aking antok kaninang madaling araw. Hindi ko lang
