Loathing the Billionaire

Chapter 20

"That was epic," wika ni Billy kay Cedric bago nito tinapik ang balikat nito. "Alam mo naman siguro kung ano ang sagot sa tanong mo 'di ba?"

Napabuntong-hininga lamang si Cedric sa sinabi ng kaniyang kapatid habang tinatanaw ang papaalis na pigura ng dalaga. Hindi naman niya kailangan pang sagutin o intindihin ang sagot nito because it was obvious, too obvious to be exact. Pero hindi niya mapigilang masaktan din naman.

"How is she?" Pag-iiba niya ng usapan.

"Well, as you can see she's fine," sagot sa kaniya ng kapatid. "I guess you heard it wrong seeing your reactions a while ago."

"I thought I died hearing she was..." sagot niya rito bago napabuntong-hininga.

Napailing na lamang si Billy sa naging sagot niya. He wasn't born yesterday para hindi malaman kung ano ang ibig niyang sabihin. More or less ay simula pa lamang, may hinala na ito.

"Just call me when you need a drinking buddy."

Tinalikuran na siya nito ay sinundan si Kaithlyn. Muli siyang napabuntong-hininga habang nakatanaw kay Billy. At least nasa maayos na kalagayan ang dalaga. Iyon lamang naman ang hangad niya.

"Let's head home," wika niya kay Cassius na tumango naman.

Hindi na niya kailangang bumalik sa race dahil nais niyang ipahinga ang pagod na katawan maging ng isipan at puso. Bigla kasing nawindang ang buong mundo niya at halos takasan na siya ng lakas dahil sa balitang iyon. Hindi nga niya malaman kung papaano pa siya nakarating sa ospital kahit na lumulutang ang kaniyang isipan. He'll rest his exhausted body at bahala na ang crew niya sa susunod na mga eksena sa field. They will inform him eventually.

Habang nasa byahe ay hindi mapakali ang kaniyang isipan. Hindi mawala sa isipan niya ang dalaga and the fact that she still hated him. Bumalik ang alaala niya nang araw na iyon.

"What was that Cedric?" tanong ni Claire sa kaniya nang makaalis na si Kaithlyn.

"Why are you here?" he asked coldly. Blanko na ang ekspresiyon ng kaniyang mukha habang nakatingin sa dalaga.

"I am here for you," sagot nito sa kaniya. "Hindi ka ba natutuwa na nandito na ako?" Yumakap pa sa kaniya ang dalaga ngunit balewalang binaklas niya ang nakayapos na mga kamay nito sa kaniyang katawan.

"I am not happy that you're here. And there's no reason why you should be here, Claire. Matagal na tayong tapos, remember? And now you're ruining something I am just building."

"No!" sigaw sa kaniya ni Claire. "I'm sorry, Cedric. Alam kong mali ang naging desisyon kong iyon so I am here. Let's start over."

"There's no 'start over', Claire because we are done. Matagal na. Now, go and don't come back her. Also stop being delusional. There's no us." Tumingin siya kay Cassius. "Send her out and change the passcode of everything."

He walked away and headed to his room where Kaithlyn stayed. Naroroon pa rin ang mabangong amoy ng dalaga and was haunting him.

He can hear Claire arguing with Cassius pero bahala na ang lalaki na paalisin ito sa unit niya. He had headache now. Heartache too.

Simula nang araw na iyon ay sumasakit pa rin ang ulo at puso niya. Mas lalo na ngayon na alam niyang galit pa rin ang dalaga sa kaniya. Wala sa sariling naisabunot niya ang mga kamay sa kaniyang buhok na umani ng nagtatanong na tingin mula kay Cassius na nakatingin sa salamin.

"Malala na talaga ang tama mo," wika nito sa kaniya na napapailing.

Wala namang siyang magawa dahil ganoon talaga. He closed his eyes. He thought of ways how to tame Kaithlyn at isa na lamang ang naiisip niyang solusyon.

"To her apartment," saad niya kay Cassius na napapailing pa rin.

Nang makarating doon ay wala pa rin ang dalaga kung kaya't nagpaiwan na lamang siya roon. Ilang oras din siyang naghinintay, na hindi niya ugaling gawin, pero ginawa niya para sa dalaga.

He sat on the floor just beside Kaithlyn's door para siguradong makikita siya nito and he was lucky.

"Anong ginagawa mo?" tanong sa kaniya ng dalaga. "Wala ka ba talagang magawa sa buhay mo at namemeste ka?" Bakas sa mukha nito ang pagkainis sa kaniya.

"Wala akong matinong magawa dahil sa kakaisip sa iyo," sagot niya rito na ikinatigil ng dalaga. Saglit lamang iyon bago muling bumalik ang inis sa maganda nitong mukha.

"Well, umalis ka na! I don't care what your reasons are but get the hell out of her."

"Let's talk. Let me explain!"

"Explain? There's no need for your explanation," wika nito sa kaniya at padabog na binuksan ang pinto ng unit nito pagkatapos ay nagmamadaling pumasok.

Ngunit bago pa niya nito naipinid ang pinto ay mabilis niyang iniharang ang kaniyang katawan dahilan para tuluyan na siyang makapasok sa loob ng apartment nito.

"Get out!" sigaw ni Kaithlyn sa kaniya at muling binuksan ang pinto ngunit wala siyang balak lumabas. This is his chance.

"Hear me out!"

"No! Why would I listen to your lies?"

"I'm sorry! But I didn't lie. She isn't my girlfriend nor fiance for that matter. She wasn't. Matagal na kaming naghiwalay. Years ago. Five or four. I don't know. I can't even remember."

"Sinungaling! You can't even say that to her face that time so you think I'll buy it? No! Kaya umalis ka na bago pa ako tumawag ng security at ipakaladkad ka."

"I own this building so that would be impossible," sagot niya rito. Well it's true. He owned it for he bought it just recently in double the actual price. At ginawa niya iyon upang masigurong maayos at ligtas ang dalaga.

"What?" hindi makapaniwalang tanong ni Kaithlyn sa kaniya. "I can't believe it. Now, you own the building where I live? That's... that's great!"

Tumalikod na lamang ito basta at iniwan siya. Hindi na niya sinundan ang dalaga dahil nakapasok na siya sa apartment nito and she can't convince him to go. Kung kailangan niyang matulog sa sofa o sa sahig ay ayos lang. Mas okay na iyon dahil nakalapit na siya sa dalaga. Kailangan na lamang niyang suyuin ang ito. Ipaliwanag dito na tapos na sila ni Claire. Na wala nang namamagitan sa kanilang dalawa at siya na ang priority niya.

Simula nang pumasok ang dalaga sa kwarto nito ay hindi na ito muling lumabas pa. He stayed on the sofa and laid his tired human body. Ipinikit na rin niya ang mga mata at dahil sa sobrang pagod ay hindi na niya namalayan pa na napahimbing na pala siya. Nang maalimpungatan siya ay may kunot nang nakatakip sa kaniya at unan sa kaniyang ulo. Hindi rin siya natiis ng dalaga and that'sa good thing.

He snug on the blanket, amoy Kaithlyn kasi ito. Muli niyang ipinikit ang kaniyang mga mata upang bumalik sa paghihimbing nang maramdaman ang presensiya ng dalaga. Tahimik itong lumakad sa kinaroroonan niya at inayos ang kaniyang kumot. Then he heard her sighed and just stood just infornt of him. He wanted to open his eyes and pull her but he stayed quiet and pretended he was asleep to check what she will do. Wala naman itong ginawa kundi ang tumayo sa harapan niya ng ilang minuto.

Then he heard her speak. "I really like you a lot but having you may break my heart. Nagsinungaling ka na nga, what else will you do? I wish you're as honest as I know then it would...it would be a lot easier."

Doon na siya nagdesisyong dumilat ng mga mata at inabot ang isang kamay nito. Kaithlyn just stared at him. Walang salitang lumabas sa mga labi nito. Nangungusap ang mga nito. Nagtatanong sa kaniya. Just the look of her gaze, he knew she was hurting inside and he was the cause of it. He sat up at walang salitang hinila niya sa kaniyang katawan ang dalaga. He gave her a tight hug.

"I'm sorry for keeping it. I don't even realized it until she showed up. And there I realized that I should have dealt with it ages ago. I'm so sorry. Let's start a new. And please forgive me for my stupidity. I love you, Kaithlyn. I've been battling, arguing with myself because of that, because I couldn't accept that I've fallen for you... because I don't fall in love... I don't know how... I don't want to... but hearing that news, that you... God knows how scared I was. There, I realized I couldn't live without you. I am afraid, so afraid that I wouldn't see you anymore, be with you anymore."

Kaithlyn remained silent with all the words he just said. Hindi tuloy niya alam kung ano ang nararamdaman nito lalo na at hindi naman niya nakikita ang ekspresyon nito sa mukha. So he pulled away and there he saw tears on her eyes.

"I love you," he said heartedly. He wiped the tears on her cheeks.

"And what about her?"

"I ended it with her. I made it clear that we're through ages ago. Ikaw na ang nagmamay-ari ng puso ko ngayon. I wouldn't be begging for you here. I don't beg, people do. I wouldn't be here in the first place kung hindi ka mahalaga sa akin."

"Are you sure about that? Dahil kung hindi ay ipapa-salvage kita sa kapatid mo. He's more than willing to do that," saad nito sa kaniya na ikinangiti naman niya. Of course Billy was eager to do that.

"Yes, I know. And I received the package," nakangiting wika niya. "So?" He was hoping that she'll be fine with him now, that she forgave him para makapagsimula na silang dalawa.

"Good for you," sagot nito sa kaniya.

"So?" Hindi na siya makapaghintay sa magiging sagot nito.

Kaithlyn changed her position. She was now sitting on his lap hugging his torso and damn! His shaft was poking on her soft center. He groaned and Kaithlyn let a soft laugh.

"No more lying?"

"No more lying. So are we good?" medyo nahihirapang wika niya rito.

Kaithlyn claimed his lips as answer. Yes, they were good now. Kaya naman binuhat na niya ang dalaga at inihiga sa sofa.