11
1212 Words
SOPHIA
Tama, nagbago na nga si Dino. At ang mga pagbabagong ito ay medyo nagpapawindang sa akin.
Mga pagbabagong, hindi ko talaga alam kung praning lang ba ako or may something naba talaga...
"Tama na yan Mama, kanina kapa trabaho ng trabaho diyan. Hindi naman ipinagbabawal ang magpahinga dito Mama, ipinapaalala ko lang sa iyo." Natatawang biro pa sa akin ni Dino ng datnan nga niya akong naglilinis pa din sa kitchen ng kainan.
"Ahh ehh magulo na kasi siya masyado, aayusin ko lamang para naman mas madali gumalaw dito dahil naka organized siya." Tugon ko pa sa kanya, habang nanatili naman akong naglilinis at hindi tumitingin sa kanya.
Na bagamat sa side ng mata ko ay nakikita ko siyang nakatitig sa akin.
Tinitingnan niya ako mula ulo hanggang paa. Mga bagay na sandali namang nagpapa conscious talaga sa akin.
Sa katunayan ay hindi ko malaman kung paanong tayo ba ang gagawin ko habang naglilinis ng lababo. Dahil pakiramdam ko ay napapaso ang katawan ko. Lalo na parteng ibabang likuran ko na pinagbabalingan niya ng labis labis na atensiyon.
"Kung ganon pala ay tutulungan na kita Mama." Malumanay na sambit pa niya at mapahinga nalang ng malalim ng maramdam ko ang marahan niyang paglapit sa akin.
At mamalayan na lang na ngayon ay nasa likuran ko na siya.
"Ahh ehh kaya ko naman ito A-Anak. Huwag ka na sigurong mag-abala pang tulungan ako dito dahil kaya ko naman talaga." Medyo asiwa ko pang sabi.
Narinig ko naman ang bahagya niyang pagtawa.
"Bakit naman ayaw mo Mama? Gayong wala ka namang makakatulong dito kundi ako lang naman talaga. Alalahanin mong dalawa lang tayo dito."
Oo nga naman, wala naman ibang tao dito kundi kami lang. At ano nga ba ang magagawa ko kung gusto niya akong tulungan.
Para din naman mapabilis lalo pa nga at halos dumidilim na din sa labas. Tapos ay ngayon din ang araw na sinabihan ko si Steven na huwag na muna niya akong sunduin.
"Ok sige Anak, ang mabuti pa ay ikaw nalang siguro ang maglagay sa cabinet ng mga utensils na hindi naman natin nagagamit para naman makaluwag tayo dito." Tanging naging tugon ko nalang sa pagpupumilit niya.
"Sige Mama alin ba dito ang uunahin?"
Hindi pa man ako nakakasagot ay kinuha na niya ang isang bungkos ng mga kutsura at tinidor. Tsaka naman binuksan ang cabinet na nasa ibabaw lang namin at inilagay naman niya dito lahat ng dala niya. Tapos ay isinunod niya ang mga extra na itinaas din niya.
Bukas kasi ay wala kaming pasok.
Araw ng Martes kasi ang napili namin ni Dino na maging rest day na din namin dahil ito ang pinaka matumal na araw namin sa loob ng isang linggo.
"Ano pa pala Mama? Sabihin mo na para makapag pahinga na din tayo." Muli namang tanong niya.
"Ito palang mga ibang kaldero ay iakyat mo na din muna diyan sa cabinet sa taas para makaluwag tayo dito. Para naman sa Wednesday ay maayos tayong makapagsimula muna." Agad na utos ko naman.
"Okay Mama, basic lang ito." Masiglang tugon niya, at tsaka naman pinagpatong patong ang mga kaldero at tsaka ito binuhat.
Ayos na sana ang lahat, masyado na akong nakampanti. Subalit hindi ko akalaing ngayon ay nakatayo na siya ulit sa likuran ko.
But this time ay malapit na malapit na. Na halos dumikit na nga ang likuran ko sa harapan niya, habang buhat buhat pa din niya ang mga kaldero mula sa lagpas ulo niya.
"B-bakit nandiyan ka? A-Akala ko ba ay itataas mo ang kaldero Dino?" Kinakabahang tanong ko sa kanya.
Dahil ngayon ay patuloy siyang dumidikit sa likuran ko. Na kahit anong iwas ko ay tila nama magnet ko naman ang harapan niya sa likuran ko.
"Oo Mama dahil diyan ko siya ilalagay sa cabinet sa itaas mo." Pangangatwiran pa niya.
Oo nga naman pala, ngayon ko lang din na realized na sa ibabaw nga pala ng lalabo mismo ang cabinet na lalagyan ng mga kaldero.
Kaya naman magugulat pa ba ako ng tuluyan ng dumikit ang buong katawan niya sa likuran ko?
Kasabay ng kung anong bahagi niya ang agad kong maramdaman mula sa kanya.
Isang matigas na bagay na agad na dumantay sa mabilong kong puwetan.
Ang bahagi niya na hindi naman ako maaring magkamali o isipin pa kaya kung ano ito.
"Sandali lang Dino, siguro ay aalis muna ako para naman mas makapwesto ka ng maayos. Isa pa ay masyado mo akong nasisiksik kasi." Reklamo ko pa bilang paalam naman sa kanya.
"Hindi na Mama, sandali lang naman ito. Basta diyan ka lang."
Sa madaling salita ay sinunod ko ang hiling niya kahit medyo nakakaasiwa. Kahit na sa tingin ko ay nakakabastos na. Kahit na nga Anak ko siya.
"Sandali lang naman ito Mama, basta ganyan ka lang." Muling bulong pa niya, bago naman tuluyan na niyang sinakop ang buong katawan ko.
At mapahinga nalang ng malalim ng mamalayang nakahawak ng dalawang kamay niya sa balikat ko.
Tigas na tigas ang pagkalalake niya habang nakadantay ito ng husto sa mismong kurba ng likuran ko. Habang ang katawan naman niya ay malayang halos nakayakap na sa katawan ko.
Napasinghap ako.
Hindi man gusto ng isip ko, subalit nakakaasiwa na talaga. At natatakot ako sa susunod pang mangyayari, lalo pa at kaming dalawa lang ang nandito.
Kaya naman...
"Hayy ayoko ng ganyan Dino. Still ako ang Mama mo at dapat ay naroroon pa din ang respeto sa akin bilang Mama mo!" May diing sabi ko, tsaka naman hinawi ko ang kamay niya at dali dali akong umalis sa pwesto ko.
Napailing naman siya at ngumiti, na tila ba wala lang sa kanya ang mga sinabi ko.
"Kung ganon ay ako na muna ang bahala dito Mama. Siguro ay mag-ayos kana din dahil ihahatid na kita para makauwi kana." Muli ay kampanteng sabi niya.
Napahawak naman ako sa akong mukha, at napapailing na tinalikuran siya.
Tuloy ay nagsisi ako kung bakit ba hindi ko pinapunta si Steven.
"Hindi na Dino, siguro at mag tricycle nakang ako. Malapit lang naman ang bahay mula dito." Sabi ko nakang tsaka ko naman dinampot ang bag ko.
"Ikaw ang bahala Mama, pero kapag ginawa mo yan ay para mo na ding sinasabi sa akin na ayaw mo na partnership nating dalawa. Paano nalang pala sa Wesnesday kung ganyan ka." Kampanteng sabi pa niya, na halos hindi natinag mula sa pwesto niya at patuloy na inaayos ang kusina.
"Ayoko kasi ng binabastos mo ako Dino, ako ang Mama mo. Kaya naman diba dapat na iginagalang mo ako?" Muli pang sita ko sa kanya.
Napailing naman siya at tumitig sa akin.
"Kung ganon ay ito ang gagawin ko Mama. Pero kung sa tingin mo ay nasusuya kana sa ugali ko ay pwede mo na akong iwan dito..."
Lumungkot ang mga mata niya. Na halos tila nawalan na din ng gana sa mga ginagawa niya. At yung dating sigla kanina ay tila naglaho na din bigla at napalitan ng pananahimik niya.
Still at ako ang Mama niya. Still ay sino nga bang Ina ang makakatiis sa Anak diba?
"Sige ihatid mo na ako! Hihintayin kita sa garahe kaya bilisan mo diyan, dahil baka naghihintay na ang Papa mo sa akin..." tanging nasabi ko, bago naman ako tuluyang tumalikod at lumakad na palayo sa kanya.
- Writer
