“L-lean?” mahina at naniniguradong sambit ni Romina sa pangalan ng lalaki. Ilang beses niyang ikinurap ang mga mata para patotohanan ang lahat. Sa bawat pagdilat niya ng mga mata, ang gwapong mukha nito ang nakikita niya.
Totoo nga, nasa mismong pamamahay nila sa Virac ang lalaki. Sa mismong baryo nila.
Ito ang basta na lang bumulahaw sa pag-uusap nila.
Namalayan niyang dahan-dahan na pala siyang napatayo nang hindi iniwanan ng titig ang lalaki na ngayon ay nanatiling nakatayo sa may pintuan. Sinuri niya ang kabuuan nito. Nakasuot lang ito ng simpleng shirt at denim. May angas at class pa rin pero malayo sa lagi nitong ayos kapag pumapasok sa opisina.
Paano nito natunton ang tirahan nila?
Talaga bang sinundan siya nito?’
Ang ang sinabi nito, pakakasalan?
Kumirot ang dibdib niya.
