Met Him Halfway (Better Place Series #4)

Chapter 18

Ngayon ko lang naalala kung ano ba iyong nakalimutan ko kanina. “Dapat pala, sinama ko na lang si Manong,” sabi ko sa kanya. Nakaupo na siya sa may hospital bed. Nandito pa rin kami sa clinic. Tumigil na rin ako sa aking pag-iyak. Nakatayo lamang ako sa kaniyang harapan habang may hawak na cold compress. Dinadampi ko iyon sa may bukol ko.

Tinanong niya na ako kanina kung ano ang nnagyari dito sa bukol na ‘to. Sinabi ko naman sa kaniya ang totoo na nagkabanggaan kami ni Art Dana.

Pero hindi ko pa siya natatanong kung bakit muntik na siyang malunod!

“Manong?” nagtatakang tanong siya sa akin.

“Oo, si Manong. Nag-taxi kasi ako papunta rito and then, namukhaan ako ni Manong taxi driver. Tinanong niya sa akin kung nagkita na ba raw tayo,” sabi ko. Natawa pa ako kahit na namumugto ang mga mata ko kakaiyak kanina.

Hindi siya sumagot sa akin. Tintitigan niya lang ako. Kaya naman nagpatuloy ako sa pagsasalita, “Sinabi niya rin sa akin na malaki raw ang tulong na binigay mo sa pamilya niya, papasalamatan ka raw niya habang buhay,” sabi ko pa. Bigla naman niyang hinawakan ang isang kamay ko. Inilapag ko na lang din iyong hawak kong cold compress sa mesa na nandoon. Sa kaniya na lang ako nag-focus.

“Kilala ko na kung sino ang tinutukoy mo,” sabi niya sa akin. Ngumiti lang ako sa kaniya. “Nakilala ko siya years ago. My parents sent me here to check our branches. Bago pa ako makapasok sa Tastotel. Na-flat iyong gulong ng sasakyan ko. Tumawag ako pero mukhang matagal pa bago ako masundo kaya sumakay na lang ako ng taxi. I saw your billboard there. You caught my attention, Mikai.”

Hindi ko naman sinabi na magkuwento siya sa akin pero nagkuwento pa rin talaga siya. Tsk. Alam niya talaga kung sino ang aking tinutukoy.

Napangiti na lang din ako habang nakatingin ng diretso sa kaniya. Ang amo lang ng mukha niya.

Sa sinabi niya ay alam ko na kung paano niya ako nakilala.

“Tapos naman, hinanap mo raw ako sa university, totoo ba ‘yon?” tanong ko sa kaniya. Tumango naman siya sa akin at natawa na rin.

“Yeah. Pero wala ka,” sagot niya sa akin.

“Nasa ibang bansa kasi ako no’n, nalaman ko na buntis ako kay Bob,” kuwento ko.

Pero…

Inilayo ko ang kamay ko sa kaniya at sinamaan ko siya ng tingin. “Why?” nagtatakang tanong niya sa akin.

“Bakit ka ba muntik nang malunod?!” I hissed. Naalala ko kasi bigla na hindi ko pa alam. “Hindi mo alam kung gaano katindi ang pag-aalala ko sa iyo kanina?!”

May mga tanong din sa isipan ko bukod doon. Bakit nandito pa rin siya sa beach? Hindi ba siya rito umali? Ano pa ba kasi ang ginagawa niya rito?!

Nag-iwas lang siya ng tingin sa akin. “I was just taking pictures. Nakasakay ako sa bangka kanina,” sabi niya.

“Sinong kasama mo sa bangka?”

“Ako lang,” sabi niya. Nahampas ko siya sa balikat niya.

“You should’ve not ridden that boat alone!”

Inabot niya lang ang aking dalawang kamay. “It’s okay, Mikay, I am still alive,” sabi ko sa kaniya.

“Hindi ka ba marunong lumangoy?!” May inis pa rin sa boses ko. Natawa siya.

“I knew how to swim, but the boat capsized, and I sank. I calmed myself down. I thought of you right away...” Martines said. “What if I survive? I ask myself that. Magbabago ba ang desisyon mo? I don’t think so. Kaya hinayaan ko na lang ang sarili ko na lumubog. Nawalan ako ng malay, nagising na lang ako no’ng ma-revive ako ni Art.” Pahina nang pahina ang kaniyang boses.

Hindi ako nakasagot. Parang maiiyak lang ako. “Ayaw kong pakasalanan mo si Keith pero may magagawa pa ba ako? Hindi talaga ako mahilig mamilit but I tried. Sinubukan kong lumaban pero parang wala naman laban,” sabi niya.

Napasinghap lang ako. “I-I love K-Keith, I will marry him,” sabi ko sa kaniya. Tiningnan niya lang ako at pilit siyang ngumiti sa akin.

“Wala naman na akong magagawa. Lamang nga ako kay Keith pagdating sa kaguwapuhan pero lamang naman siya sa akin sa puso mo,” ramdam ko ang lungkot sa mga boses niya.

Hindi ako sumagot sa kaniya. Bumitaw lang akong muli sa mga kamay niya at tumalikod ako sa kaniya. Napatakip ako ng mukha ko.

I don’t know…

I should marry him. Kunti na lang naman ang aayusin sa kasal namin.

Natahimik kami ng ilong minute. Ang seryoso lang talaga ng paligid.

“Gusto kong magpatayo ng mansion diyan,” basag niya sa katahimikan. Nang lingunin ko siya ay nakatingin na siya sa labas ng bintana.

Kaya pala siya nakatingin sa labas do’n kasi gusto niyang magpatayo ng mansion?

“Napakalaki na ng bahay m-mo…”

“Hindi para sa akin…” Natigilan ako sa sinabi niya. “Para sa iyo.”

My mouth parted. “You don’t have to.”

“I want to. I always wanted you,” sabi niya. Napahikbi na lang ako.

Alam ko n anapakadali lang sa kaniya ng plano niya. Napakayaman niya ‘di ba?

“Can I ask you a favor?” biglang tanong niya sa akin. Tumingin na rin siya sa akin nang diretso. Napatango naman ako.

“Of course.”

“Kailan ang kasal niyo?”

“Next week,” sagot ko.

“Puwede bang sa akin ka na muna ng isang linggo?”

Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya sa akin. Hindi ko na nagawang mag-isip pa ng kung ano-ano.

“S-Sige,” pagsang-ayon ko sa kaniya. Ako na ang lumapit sa kaniya upang halikan siya sa kaniyang mga labi.

Ilang minuto ang aming mainit na paghahalikan. Pareho naming alam na naghahangad kami ng mas higit pa roon.

Malaki talaga ang parte sa akin na sumang-ayon sa gusto niya. Hindi ko pa nga lang alam kung paano ako magiging sa kaniya ng isang linggo. Titira ba ako sa kaniya?

Hindi ko pa alam. Basta ang malinaw lang sa akin ngayon ay ang sarap na naman na binibigay niya sa akin.

We’re both naked. Ipinasok niya na naman ang kahabaan niya sa akin at napaungol na lang talaga ako sa sarap. Wala nang pakialam kung may makakarinig ba sa amin.

“Ugh, ahhh! Yes, Martines! Faster!” I groaned. Naka-arko na ang aking likod habang patuloy pa rin ang paggalaw niya sa ibabaw ko. Malakas na rin ang pag-alog nitong hospital bed. Buti na lamang ay kami lang talaga ang tao rito.

“Y-Yeah, like that, scream my name,” sabi niya. Ginawa ko naman ang gusto niya.

Bigla lang akong natigilan nang bigla kong matanawan ang babaeng nakabangga ko kanina sa may bintana malapit sa pintuan.

Si Art Dana!

“She’s, ugh, here,” sabi ko sa kaniya. Napalingon naman siya sa may pintuan na nagbukas na rin.

Mabuti na lamang ay hindi niya kami napapansin! Hindi niya pa napapansin ang ginagawa naming kababalaghan! May kausap kasi ito sa cellphoen niyab at nakatalikod lang sa amin.

Nagkatinginan kami ni Martines at parehong nanlaki ang mga mata.

Binunot naman agad ni Martines ang kaniyang pagkakalaki. Mabilis kaming kumilos na dalawa upang makapagbihis. Natawa ako kaya natawa na rin siya. Hindi naman mahirap ang mga damit namin na suotin kaya bago pa man kami lingunin ni Art Dana ay kalmado na kaming nakaupo sa may hospital bed na para bang walang nangyari.

Martines held my hand. I smiled.

“Buwis*t talaga ‘tong haciendero na’to,” rinig kong sabi niya habang naglalakad papalapit sa amin.

Hindi ko naiwasan ang mapataas ang kamay. “Sinong haciendero?” tanong ko sa kaniya. May kakakilala kasi ako since lumaki talaga ako sa hacienda.

Hacienda Alejandrá, nandoon ang lahat ng childhood memories namin ng kapatid ko. Ngayon ay bihira na lamang kaming makadalaw doon.

Hindi ko sure kung iyong sa hacienda nga ba na iyon ang tinutukoy niya pero pakiramdam ko ay oo since iyon naman ang kilala rito sa Tastotel.

“Si Camilo,” sabi niya. Napatango na lang ako. Sa totoo lang ay kaibigan ko talaga si Camilo. Sabay din kami halos lumaki niyan.

“Ah, mabait ‘yan,” sabi ko na lang.

Martines turned to me. “Who’s Camilo?”

“Childhood friend ko ‘yon,” sagot ko na lang. Napakunot naman ang noo ni Art Dana sa sinabi ko.

“Childhood friend mo?” she asked. Tumanngo naman ako. “Ano nga pangalan mo?” tanong niya.

“Mikai Serratore,” sagot ko naman.

“The model… yeah, I remember you na,” sabi niya. Tumango lang ako sa kaniya. Bumaba lang ang tingin niya sa magkawahak naming kamay ni Martines. Nanlaki ang mga mata niya. “Wait? May r-relasyon kayo?” she asked.

Malamang alam niya na magpapakasal kami ni Keith Louisse Armalana. Hindi naman ako bumitaw kay Martines kahit iyon na ang sinasabi ng isip ko.

“Oo,” sagot ko na lang din sa kaniya. Nanlalaki pa rin ang mga mata niya sa amin.

“P-Pero i-ikakasal ka kay K-Keith Loui—” Natigilan siya ng binigyan ko siya nang makahulugang tinign. “I get it,” sabi niya. Nagkatinginan kami ni Martines at parehong natawa.

“So, about sa nangyari kanina. Mr. Rocha, be thankful na buhay ka pa ngayon. Buti na lang talaga ay napansin namin ang pagtaob ng sinasakyan mong bangka kanina. Be careful na rin minsan,” sabi niya. Napatango lang sa kaniya si Martines.

“Okay. Thank you for saving my life. I thought it was the end of everything, I guess I was wrong. Mayroon pa kasi akong kailangan gawin.”

Ang guwapo niya.

Nakangiti siya ngayon at tumingin lang din sa akin. Ako naman ay ngumiti na rin. I looked straightly at Art Dana. “Thank you,” sabi ko pa. Hindi lang si Martines Rocha ang dapat na magpasalamat. Ako rin.

I was actually thinking, what if hindi siya napansin ni Art Dana. What if hindi siya naligtas? What if kinabukasan, paggising ko ay may balita na sila Madam Eva sa akin na wala na si Martines.

Ano ba ang mararamdaman at magiging reaksyon ko?

Basta ayaw kong mangyari ‘yon sa kaniya. Ayaw ko.

“Walang anuman, my pleasure. At isa pa, Mr. Rocha—huwag mo pangarapin na tumigil ang lahat sa mundo mo! Ang yaman mo kaya! You can get whatever you want.”

“Hindi lahat,” mabilis na sagot ni Martines. Ako naman ay napayuko na lang.

“Marami ka pang kailangang gawin,” sabi pa ni Art. “Maayos na ba ang pakiramdam mo?” tanong niya na lang kay Martines. Tumango naman ito sa kaniya.

Maayos na talaga ang pakiramdam niya! Malakas na nga siya, eh! Grabe! Naalala ko naman ang isang bagay na naudlot.

Pero okay lang. I know that there’s still a next time. Next time this week bago ang magiging kasal ko.

Kahit na sinabi ni Martines na okay na siya ay sinuri pa rin ito ni Art Dana. Naalala ko naman ang sinabi no’ng mga babae sa coffee shop na nasa medicine department daw itong si Art Dana. Ibig sabihin ay nag-aaral pa talaga siya.

“Sa Tastotel University ka ba nag-aaral?” tanong ko. Mabilis naman siyang umiling sa akin.

“Sa AMS na ako. Pero nag-aral din naman ako sa Tastotel pero matagal na ‘yon,” sabi niya. Napatango naman ako.

Alam ko ang AMS stands for Alejandro Medical School.

Ang mga Alejandro na siya ring nagmamay-ari nang malawak na hacienda.

Mayaman din sila. Ka-level din yata ni Mr. Rocha. I mean, may malawak silang hacienda, may sariling paaralan at may sariling hospital. Isa rin ang pamilyang iyon sa mga successful na nakilala ko.

Iyong asawa ng anak ni Alejandra Alejandro na namatay na ay matalik na kaibigan nila Mama. Kaya no’ng mga bata pa talaga kami nila Kuya Nikolai ay—yes, Alejandra talaga ang pangalan no’ng may-ari ng hacienda kaya naman Hacienda Alejandra ang pangalan ng hacienda ng mga ito.

“I see…”

Nag-stay lang kami ng ilang minuto roon bago ako inaya ni Martines na maglakad sa labas ng clinic. Nagtungo kami sa may dalampasigan, doon kami naglakad-lakad. Naiwan lamang sa clinic si Art Dana.

Nagdala siya ng camera niya. “Paano ka nahulog?” he suddenly asked. Napakunot naman kaagad ang noo ko.

“Anong nahulog?”

“Kay Keith,” sabi niya. Naintindihan ko naman kaagad ang ibig niyang sabihin.

“I don’t exactly know. Nasa cheerleading squad ako no’n, may basketball tournament no’n sa Tastotel. Nilapitan niya ako at in-aya na uminom no’ng gabi tapos may nangyari na sa amin at doon na nagsimula. Ilang buwan din na palaging may nangyayari sa amin kahit na may ibang babae naman na siyang dine-date,” kuwento ko sa kaniya. Napatango naman siya sa akin.

“Pumapayag ka?”

“Obviously. May usapan din naman kami dati noon na no strings attached nga raw pero ayon. Hindi pa rin ako tumupad sa usapan. Nahulog na akong tuluyan,” sabi ko. “Magmula nang araw na iyon. Kasama na si Keith sa mga pangarap ko…”

Pilit lang siyang ngumiti at tumango sa akin.

“Okay, what if…”

Tumigil kami sa paglalakad. Nauna siya sa akin. Hinarap niya lang sa akin ang camera niya at mabilis siyang kumuha ng litrato. Napanganga naman ako. Hindi niya man lang ako in-inform. ‘Di ako nakapag-pose ng maayos! Pag-click na kaagad ng camera niya ang narinig ko. Sunod-sunod.

“Wait!” Sinamaan ko siya ng tingin.

“It’s okay, you’re still beautiful,” sabi niya sa akin. Paatras pa siyang naglakad habang hawak-hawak ang kamay ko. Na-extend lang ang kamay ko kay asumunod lamang ako sa kaniya.

Nakasimangot ako pero nakaharap sa akin iyong camera niya at panay kuha pa rin siya ng litrato kaya naman ngumiti na lang tuloy ako. Ayaw ko sa lahat ay iyong pangit ako sa picture!

Inangat niya pa nang kaunti ang magkawak naming mga kamay at patuloy pa rin ang click ng camera niya. “Why did you choose photography?” bigla kong tanong sa kaniya. Tumigil na siya sa pagkuha ng litrato. Binitawan niya na rin niya ang kamay ko. Sa camera niya lang ang tingin niya. Malamang ay tinitingnan niya ang mga litrato ko roon.

Lumapit lang ako sa kaniya at nakitingin na rin sa kaniya.

Naguguluhan pa rin ako sa nangyayari ngayon ngunit sinabi ko na lamang sa sarili ko na huwag na munang mag-isip ng kung ano-ano.

Iisipin ko na muna si Martines ngayon.

“Because I love it,” sabi niya. “My uncle introduced me to the arts when I was a kid. I was fascinated, and I started to love photography.”

“Joemar Pedrin?” tanong ko pa. Naalala ko lang iyong kuwento ni Madam Eva.

“Yes,” sagot niya. Tinitingnan ko na rin ang mga litrato ko sa camera niya. “And…” dugtong niya. Mahaba rin ang pagkakasabi niya niyon. Napataas ang kilay ko at napatingin sa kaniya. Doon ko lang napansin na nakatingin na pala siya ng diretso sa akin habang nasa harap lang namin ang kaniyang camera.

Nag-init naman kaagad ang aking mukha. Ang guwapo niya at naramdaman ko na naman ang pakiramdam na para bang pumapasok sa pinakang-loob ko ang mga titig niya.

Para bang sa mga titig niya ay nakikita niya na ang lamang-loob ko. `

“A-And w-what?”

“And aside from photography, I started to love these…” sabi niya at napatingin sa picture ko na nasa camera.

Hindi ko alam kung ang pictures ba ang tinutukoy niya o ang nasa pictures.

“P-pictures?”

“Yeah,” pagkumpirma niya. Napatango naman ako sa kaniya.

Pictures daw… Pictures… Calm down.