No Escape ( Completed )

CHAPTER EIGHT

MATIWASAY NA NAUPO siya sa palagi nyang upuan dito sa fast food chain kung saan sya malagiang kumakain. Kasama nya si Ericka na sarap na sarap sa pagkain ng manok na may gravy. Si Van naman ay naniningkit ang mata sa kanya.

"Buti buhay ka pa." sarkastikong saad ni Van

Nag-angat ng tingin si Ericka sa kanilang dalawa.

"Huh? Anong nangyari?" tanong kaagad nito

Napakamot sya sa ulo nang mas lalong tumalim ang mga mata ni Van sa kanya.

"Kaibigan mo. Naghahakot na naman ng gulo!"

Bumaling na sa kanya ng tuluyan si Ericka na nakakunot-noo.

"What did you do again ha?"

Magsasalita sana sya ng unahan na sya ni Van na nagsisimula ng kumain. Halos lumawa naman ang mata ni Ericka sa narinig.

"Nababaliw kana ba?! Haven't I warned you not to mess up or even get close sa lalaking yun. Paano kapag nalaman ng parents mo yan?" sermon nito

"Alam ko na mali pero nandun na. Ang mahalaga nagawan ko ng paraan." depensa nya

Kinuha nya ang coke saka sumimsim doon. Naningkit naman ang mata ng dalawa sa sinabi niya. They're doubting what way she made.

"Anong paraan?" Van asked

"Gumawa ako ng deal at pumayag sya kaya okay na ang lahat. Wag na kayong mag-alala." paniniguro niya

But Van and Ericka were still doubting kaya hindi nila tinantanan ng tanong sya. Celestine has no choice but to answer the two.

At halos malaglag ang mga panga ng dalawa sa isinagot nya. Nasapo ni Ericka ang bibig.

"Nababaliw kana nga Celestine! Out of all the things you can offer. Yun pa?!" Ericka exclaimed

"E, kasi.." napakamot sya sa ulo. "Wala na akong maisip nung mga panahong yun. Wag niyo na akong awayin!"

"My gosh Celestine! Kung saan-saan kana talaga dinadala ng curiousity mo!"

Sumimangot sya. Alam naman nyang sakit na talaga sya ng ulo at minsan, para syang walang utak kong kumilos but when it comes to her curiousity. Hindi nya mapigilan ang sarili. Every question must have an answer for her.

"Wag kanang ma-stress. It already happened. Let's just thank that he didn't hit back on your parent's business. We all knew him. He's ruthless. Maswerte kana sa lagay mo matapos mo syang tuhurin." napailing-iling si Van

"Alam ko." mahina nyang saad

Everyone consider Alexendris as short-tempered, ruthless and insensitive but to her. Hindi sya ganoon. Celestine can see through him at isa lang ang napapansin nya. Kulang sa aruga.

She's not mocking him or something. Literal ang sinasabi niya dahil ilang beses na syang naka-encounter ng ganoong tao. Alexendris must've experienced horrific things nung bata pa ito kaya ganoon na lang umasta ang binata.

"Be careful around him. Kilala ang lalaking yun sa kasungitan nya." paalala ni Ericka

Nginisahan nya lang iyon. Bumalik sa isip nya ang nakasimangot lagi na mukha ni Alexendris na tuwing nasasagad nya ang pasensya nito. She always pisses off Alexendris but he never hit her. Isa rin yun sa rason kaya alam nyang deep inside mabuti ang ampalayang yun.

"I can handle that asshole, trust me." tatawang-tawa nyang sabi

Ericka just frowned at her, as well Van. Patapos na sya sa pagkain ng tumunog ang cellphone nya. She checked it out.

"Kailangan ko ng umalis." nagmamadaling paalam nya

"San ka pupunta?" tanong ni Van

Hindi na nya nasagot ang tanong ni Van. Dinampot nya ang bag at nagmamadaling umalis. Mabuti na lang at may napara syang taxi kaya mabilis syang nakasakay at nakarating sa bahay ng binata.

"Lady Celestine." bungad sa kanya ng guard

Bahagya syang nagulat sa itinawag sa kanya nito.

"A-ako nga. Nandyan na ba amo niyo?" tanong nya

"Hinihintay na po kayo ni Sir sa loob."

Pumasok siya sa loob. Nagtanong pa sya sa mga maid kung nasaan ang damuho. Nakita nya ito sa isa mga sala nito sa west wing. He's drinking. Napameywang tuloy sya.

"Tanghaling tapat. Umiinom ka ng alak? Gusto mo bang mamamaalam ng maaga? Sayang lahi!" sermon nya

Lumakad sya sa harap nito at inagaw ang wine glass sa kamay nito. Akala nya aangilan sya ni Alexendris but he didn't. Napatitig sya sa mukha ng binata.

His blue eyes were blank staring at the glass center table. Mukhang may tama na ito pero dinaig ng iniisip ang tama ng alak. He's spacing out.

"Uy! Ayos ka lang?" niyog-yog nya ang balikat nito

"I'm not."

May problema nga..

Alexendris leaned on and closed his eyes. Mararahas ang paghinga nito na para bang pilit na kinakalma ang sarili. Her curiousity started again. Unknowingly, bumaba ang mga mata nya sa kamay nito. Her eyes widened. Nagdudugo ang mga kamao nito.

"A-anong nangyari sa kamay?!" nagpapanic niyang tanong

Napatayo sya at kaagad na naghanap ng katulong para utusang kumuha ng first aid kit saka bumalik muli kay Alexendris. He's eyes were still closed.

"Nakipag-away ka ba? Bakit puro sugat ang kamay ko?!"

"Andami mong tanong." reklamo nito pero sa kalmadong boses

Pinanliitan nya ito ng mata kahit pa nakapikit ang lalaki. Concern na nga sya. Ito pa masungit. Tsk!

"Aw! f**k!" daing nito

Sinadya nya kasing mapadami ang alkohol sa kamay nito. She smiled smugly before saying 'ops'. Para namang papatayin sya sa tingin ng binata but he didn't retreat his hands.

"Alam kong masama ang ugali mo pero pwede pa naman natin yang mabago." aniya. "Tulad na lang pagpapasalamat kapag may taong concern sayo."

"Did I tell you to care? Not, right? So shut up. Linisin mo ang sugat ko."

Gumalaw ang panga nya sa bwiset dahil sa isinagot nito. Plastik syang ngumiti sa binata.

"Ah ganon?"

"Aw! f**k! Let go of my f*****g hand!" He hissed loudly

Hinawakan nya nang mahigpit ang isa nitong kamay habang madidiin na pinapatungan nya ng bulak ang kamao nito despite Alexendris howling in pain.

"Teka lang. Malapit na." She said in a sing-song voice

"Celestine! Stop it! Goddamn it! It hurts."

Nakaramdam sya ng awa kaya itinigil nya na. Tumayo sya saka nameywang sa harap nito. Sinapo nito ang kamao na nasaktan.

"Masakit, diba? Ganyan ang nararamdaman ng tao sa paligid mo tuwing nagsasalita ka. Masakit. Gusto mo bang tumandang mag-isa? Paano ka makakahanap ng babae. Yung pang-forever kung ganyan ugali mong hinayupak ka?!" nanggigil nyang sermon

"I'd rather live alone than make a goddamn effort to someone who would live me eventually. I'd rather be ruthless than be nice to someone who would take advantage of me." nagtaas ito ng tingin

She paused for a moment as soon as their eyes met. His eyes were cold but there are something more to it.

Nasasaktan sya.

"I don't need any love from any people who would just hurt me." He said through gritted teeth. "I'd rather kill or die than love Celestine."

Nagpakawala sya ng marahas na hininga saka pinitik ang noo ng lalaki. His eyes widened. Shock of her reaction.

"Akala ko aruga lang kulang sayo. Lakas din pala ng loob. Alam mo, takot ka lang sumubok kasi hindi mo pa nararamdaman yung saya ng may taong nagmamahal sayo."

His jaw clenched. He slapped her hand away and glared.

"Your words won't change anything."

"Hindi kaya." pabagsak syang naupo sa tabi nito. "Kailangan mo lang sumubok. Papayag ka lang bang puro sakit? Syempre dapat may saya."

Biglang tumahimik ang binata kaya lumingon siya dito para malaman kung anong iniisip nito. Diretso lang ang tingin nito sa mga sugat sa kamay na nalagyan nya ng bandage.

"Try?" he murmured

Pagak itong natawa saka tumayo. Nakasunod lang sya ng tingin dito.

"I'm used of this life. I don't need whatever you're talking about. Umuwi kana. I shouldn't have told you to come." balik na naman sa pagiging masungit ang lalaki

Sinundan nya na lang ng tingin ang lalaki habang papalayo ito. Celestine sighed. Napailing siya.

"Kulang talaga sya sa aruga. Tss."