His Sweetest Pain

Chapter 6

Ellen

Hindi ko alam ang nangyayari sa labas dahil mahigpit akong yakap ni Braylon at tinatago sa kaniyang katawan. Ang sasakyan namin ay umaandar paatras at nakakarinig ako ng putok ng baril.

"Hudas, tawagin mo si King! Umalis na tayo!" Narinig kong sigaw ni Braylon.

Sumunod si Hudas sa kaniya at tinawag si King.

"King, bilisan mo! Huwag mo na silang habulin!"

Magkasunod sunod akong huminga ng malalim. Parang humiwalay sa akin ang kaluluwa ko sa tinding takot na nararamdaman. Sino ba ang mga taong nanimbang sa amin? Ganito pala ka delikado na makasama si Braylon. Hindi na ako magtataka kung marami siyang kaaway.

Siguro itong asawa ko ay baka isa sa mga leader ng sindikato. Naramdaman ko ang labi niya sa buhok ko.

"It's okay, Ellen. We are safe." Bulong niya.

Umahon ako mula sa pagkakasubsob sa malapad niyang dibdib. Tiningnan ko siya bago tumingin sa harap. Wala na ang dalawang itim na sasakyan.

Lumunok ako at muling bumaling kay Braylon. Nasulyapan ko ang hawak niyang baril kaya muli akong napalunok. Nang mapansin niya sa yon ay agad inabot kay Hudas ang baril na hawak niya.

"S-sino sila?" Tanong ko.

Malalim na bumuntong-hininga si Braylon.

"Mga kaaway ko," sagot niya sa akin. Braylon is so honest and bold. Basta gusto niyang sabihin ay sasabihin niya ng hindi pinag iisipan.

Bigla akong natakot. Tiningnan ko siya ulit. "B-bumalik na lang tayo. Na-natatakot ako.."

"f**k!"

Malutong siyang nagmura at inabot ang kamay ko. Pinisil niya iyon bago nilapit sa bibig niya at hinalikan.

"I am here, my love. Wala kang dapat katakutan sa mundong ito basta kasama mo ako. No one can harm you, Ellen. No one." Muli niyang hinalikan ang kamay ko.

Umayos ako ng upo dahil hanggang ngayon ay kumakalabog pa rin ang dibdib ko sa takot. Natatakot ako sa mga nanimbang sa amin. Masyadong matapang sina Braylon para makipaglaban.

"Boss, babalik ba tayo o tutuloy?" Tanong ni King.

Sinulyapan ako ni Braylon bago sinagot si King.

"Bumalik na tayo sa mansyon. Delikado ang lakad natin ngayon. Aalamin ko pa kung sinong mga gago na iyon. Ang lalakas ng loob harangan ako."

Napalunok ako nang masulyapan ang umiigting niyang mga panga. Nakakatakot si Braylon. Mas natatakot ako sa kaniya nang may hawak na siyang baril kanina.

Iniisip ko pa lang kapag sinuway ko siya ay maari niya akong barilin. Nangilabot ako at nanindig ang balahibo ko sa batok.

Bumalik kami sa Mansyon. Pagkapasok namin sa loob ay agad rin itong lumabas. Nagpaalam sa akin na mayroon siyang gagawin.

Umakyat ako sa taas at tinawagan ang papa ko. Binalita ko sa kaniya ang nangyari sa amin kanina kaya hindi kami nakatuloy na dumalaw sa kanila.

"Ellen, anak, tinatrato kaba ng maayos ni Braylon?"

Malalim akong bumuntong-hininga. Nangilid ang luha ko sa mga mata pero hindi ko pinarinig sa kaniya ang mumunti kong hikbi.

"Okay lang po ako rito papa. Mabait naman siya sa akin at maayos ang buhay ko rito sa kaniya."

"Patawarin mo ako, Ellen. Patawarin mo ako.."

Kinagat ko ang ibabang labi. Tumingala ako sa ceiling upang pigilan ang panibagong luha na nagbabadya sa aking mga mata.

"Papa, okay lang po ako. Alagaan ninyo ang sarili ninyo. Pangakong dadalaw kami diyan kapag maayos na ang lahat hmm. Huwag kayong nagpapagutom at palaging uminom ng gamot ninyo."

Bumuntong-hininga siya. "Oo, anak. Mag-iingat ka palagi diyan."

Nang matapos ang tawag ay hindi ko na pigilang umiyak. Wala akong kasama at walang nakakarinig sa akin kaya malaya kong pakakawalan ang sakit na nararamdaman ko.

Humiga ako sa kama at hindi ko namalayang nakatulog ako mula sa sama ng loob.

Nagising akong may humahaplos sa talampakan ko. Agad akong dumilat at napabalikwas ng bangon nang makita si Braylon sa edge ng kama. Madilim ang kaniyang mukha habang nakatitig sa akin.

"Ka-kanina kapa ba dito?"

Tiningnan lang niya ako at hindi sinagot.

"Ne-report mo ba sa mga Pulis ang nangyari kanina?"

Hindi niya ako ulit sinagot. Nakatitig lang sa akin.

"Bakit hindi ka nagsasalita? Pinapakaba mo ako ng husto?"

Tumayo siya. Lumapit sa akin at tinulak ako sa kama. Nanlalaki ang mga mata ko nang daganan niya ako.

"Braylon!"

Parang sandata ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Iniwas ko ang paningin sa kaniya at dahil binalot na naman ako ng takot mula sa madilim niyang mga mata.

"U-umalis ka sa ibabaw ko. . .hindi ako makahinga.." reklamo ko.

Ngumisi siya kaya napatingin ako sa kaniya. Muli niya akong tinitigan.

"Hindi ko na mahintay ang eighteenth birthday mo Ellen. Hindi ko na mahintay..." Mainit niyang bulong sa akin.

Tinulak ko siya sa dibdib.

"Baliw kaba? Minor de edad ako!" Muli ko siyang tinulak pero hindi natitinag. Hinuli niya ang mga kamay ko at nilagay iyon sa ulunan ko.

"Braylon!" Nanlalaki ang mga mata ko sa takot.

Demonyo siyang ngumisi.

"You're my wife, Ellen. Pinakasalan kita ng legal kaya magagawa ko ang dapat kong gawin sa iyo."

"No!" Nagpumiglas ako.

Dinikit niya ang labi sa pisngi ko. Nang maramdaman ko ang init ng labi niya ay pumikit ako at umiyak.

"Umalis ka please! Huwag mong gagawin sa akin 'to!"

Lumipat ang labi niya sa gilid ng bibig ko. Ang pulsuhan ko ay nananakit sa pagpupumiglas ko pero hindi niya binibitiwan.

"Akin ka Ellen. Ikaw ang magbabayad sa lahat ng kasalanan ng pamilya mo sa akin."

"Walang kasalanan ang pamilya ko sa iyo maliban sa nagkakautang si papa sa'yo! Ako ang kapalit Braylon kaya bayad na ang utang niya!"

Binitiwan niya ang pulsuhan ko at hinawakan ako sa panga. Muli akong napaiyak nang diinan niya ang malaking kamay sa panga ko. Para niya akong dudurugin sa mga oras na ito.

"Wala ka pang naibabayad sa akin Ellen. Bigyan mo ako ng anak at tapos na ang utang ninyo!"

Muli ko siyang tinulak. "Hinding hindi mangyayari iyang sinasabi mo! Hinding hindi!"

Ngumisi siya ulit. Binasa ang labi niya at tinitigan akong muli. Ganito si Braylon. Nasisiyahan siya sa tuwing nasasaktan ako.

"I will make you mine no matter what! Remember this!"

Hindi na ako nakasagot nang bumaba ang labi niya sa mga labi ko. Parang magnet ang mga labi ni Braylon nang dumikit sa akin. Hindi ako makahinga sa diin ng paghalik niya.

Pinalo ko siya sa balikat at pilit iniwas ang mukha. Kinagat niya ang ibabang labi ko kaya mahina akong dumaing.

Ginalaw ko ang mga paa at tinulak siya ulit sa dibdib.

"B-braylon!" Hinihingal ako nang makawala ang mga labi ko sa kaniya.

Muli niya akong hinawakan sa panga at pinatingin sa kaniya. Nangilid ang luha ko.

"Huwag kang umiyak, Maria Elena. Huwag kang umiyak sa harapan dahil mas lalo akong hindi maawa sa iyo."

Pumikit ako. Nang bumaba ulit ang labi niya sa labi ko ay hinayaan ko siya. Para akong patay na walang reaksyon. Natigilan siya at agad umahon.

Binaling ko ang ulo sa kabila at humikbi. Hindi ako gumalaw, hindi ko siya itinulak. Hinayaan ko siya ibabaw ko hanggang sa kusa siyang umalis at humiga sa aking tabi.

Tumagilid ako at tinakpan ang bibig. Habang buhay na ba akong magiging ganito? Hanggang kailan matatapos itong paghihirap ko sa poder niya?

Naramdaman ko ang kamay niya sa baywang ko. Dinikit niya ang mukha sa likod ng ulo ko at bumulong sa akin.

"I'm sorry...hindi ko sinasadya."

Muling dumaloy ang luha ko nang marinig ang kalmado niyang boses. Para hindi siya ang Braylon na nakilala ko. Tuluyan niya akong niyakap ng mahigpit at dinampian ng halik sa aking balikat.

"Huwag ka ng umiyak hmm. Tahan na..." Panunuyo niya. Ano? Bibigyan na naman ako ng lollipop? Baka maisampal ko na sa mukha niya kapag ginawa niya iyon ngayon.

Kinagat ko ang ibabang labi at pumikit. Humigpit lalo ang pagkakayapos niya sa baywang ko.

"Tahan na hmm. Huwag ka ng umiyak. Gusto mo bang manood tayo ng sine? Ice cream or lollies?"

Muli akong pumikit. Ano ako tatlong taon na bata na madadaan mo lang sa gano'n? Baliw itong lalaking pinakasalan ko.

Umahon siya at hinawi ang buhok ko.

"Ellen, tumigil kana, napipikon na ako." At umupo siya.

Dahil sa sama ng loob ko ay hinablot ko ang unan at malakas na hinampas sa mukha niya.