"Thanks for your time, Andrea. Madalas mag-isa lang akong kumakain tuwing lunch kaya salamat," aniya habang may malawak na pagkakangiti.
I smiled back. "You're welcome! Salamat din sa pag-aya. Maybe we can do this again some other time," sabi ko.
Nakita ko ang unti-unting paglawak ng ngiti niya. Para bang tuwang-tuwa siya sa pag-imbita ko sa kaniya. Magkaibigan na naman kami, 'di ba?
"Sure! I would love to! Araw-araw naman akong nasa gym ngayong bakasyon, so no problem!" Kumunot ang noo ko dahil sa sinabi niya.
"Ow-kay! Mauna na ako. Kailangan ko na umuwi," pagpapaalam ko habang nakaturo sa direksyon ng bahay nina kuya.
"I could take you home... or not. Mag-iingat ka!" paalam niya. Mabagal siyang tumawa habang nagkakamot ng batok. Para bang sinusuway niya ang sarili niya sa loob-loob
