The Last Class: Z Outbreak

Karaniwang umaga lang sa St. Augustine High. Maingay ang pasilyo, may halakhakan, may yabag ng sapatos na dumudulas sa makintab na sahig, at amoy ng chalk na nakabitin sa hangin. Para sa mga senior, isa na namang araw ng leksyon, isa na namang hakbang papalapit sa pagtatapos. Ngunit sa ilalim ng lahat ng ingay, may kakaiba. Si Miguel ang unang nakapansin. Mula sa kanyang upuan sa tabi ng bintana, nakita niya ang janitor na paika-ikang naglalakad sa quadrangle. Basang-basa ng dugo ang uniporme, at ang galaw nito’y parang hindi na alam ng katawan kung paano maglakad nang tama. Tinapik niya si Lara, ang matalik na kaibigan. “Tingnan mo sa labas,” bulong niya. Sinundan ni Lara ang kanyang tingin. Bumagsak ang janitor, ngunit agad ding bumangon na may ungol na parang mula sa isang hayop na sugatan. Ang mga mata nito’y mapuputi, parang wala nang kaluluwa. Biglang bumukas ang pintuan ng silid-aralan at napatingin silang lahat mula rito. Pumasok si Ginoong Reyes, ang kanilang guro sa kasaysayan, hawak ang braso at namumutla. Mapungay ang mga mata, nanginginig ang boses. “Isara ninyo ang mga pinto,” utos niya bago tuluyang bumagsak sa mesa. Nagkagulo ang klase. May sumigaw, may nagdasal, at ang iba’y agad na naglabas ng cellphone—ngunit walang signal. Walang linya, walang koneksyon. Sa labas, tila tumigil ang mundo. Wala nang ingay ng sasakyan, wala nang huni ng ibon. Tanging alingawngaw ng kaguluhan ang naririnig. At dumating ang unang sigaw mula sa pasilyo. Mabilis na lumapit si Miguel sa pintuan, hindi alintana ang babala ni Lara. Sa makitid na salamin, nakita niya ang mga estudyanteng nagtatakbuhan, hinahabol ng mga nilalang na dating kaklase at guro nila—ngunit ngayo’y baluktot ang mukha, puno ng dugo ang bibig, at kumikilos na parang gutom na mabangis. Nagsimula na ang pagkalat. Sa loob ng silid, kumalat ang takot na parang apoy. Nagbagsakan ang mga mesa, nag-iyakan ang ilan, at ang hangin ay naging mabigat sa kaba. Kinuha ni Miguel ang isang sirang paa ng upuan, nanginginig ang mga kamay. Si Lara nama’y mahigpit na yumakap sa kanyang bag, parang kalasag. “Kailangan nating lumabas,” mariing sabi ni Miguel. “Hindi,” sagot ni Lara, matalim ang tingin. “Kailangan nating mabuhay.” Nagtagpo ang kanilang mga mata, parehong alam na ang salitang *mabuhay* ay higit pa sa pagtakas. Ibig sabihin nito’y harapin ang bangungot mismo. --- Ang Pagbagsak ng Katahimikan Sa bawat segundo, mas lumalakas ang mga sigaw sa pasilyo. Ang mga pintuan ng ibang silid-aralan ay binubundol ng mga nilalang na dating tao. Ang tunog ng kuko na kumakaskas sa kahoy ay parang musika ng kamatayan. “Lara, tulungan mo akong buhatin si Sir Reyes,” sabi ni Miguel. Ngunit nang hawakan nila ang guro, bumuka ang kanyang bibig at lumabas ang isang ungol na puno ng gutom. Ang mga mata niya’y wala nang kinikilala. Mabilis na umatras si Lara, nanginginig. “Hindi na siya tao,” bulong niya. Napaatras ang buong klase. Ang ilan ay nagsisiksikan sa likod, ang iba’y pilit na binubuksan ang bintana. Ngunit ang bintana’y may rehas, at ang labas ay puno ng mga nilalang na naglalakad na parang mga bangkay na muling nabuhay. “Miguel, anong gagawin natin?” tanong ng kaklase nilang si Jerome, halos maiyak. Humigop ng hangin si Miguel, pinilit pakalmahin ang sarili. “Kung manatili tayo rito, kakainin tayo. Kung lalabas tayo, may pag-asa.” “Pag-asa?!” sigaw ng isa. “Tingnan mo sa labas, puro halimaw!” Ngunit bago pa sila makapagdesisyon, narinig nila ang malakas na kalabog mula sa pintuan. Ang mga nilalang ay nagsisimula nang bumundol, pilit na binabasag ang kahoy at gustong makapasok sa kanilang silid-aralan. “Samahan niyo ako, hawakan ninyo ang mesa! Harangan natin ang pinto!” utos ni Miguel. Nagkaisa ang klase, kahit nanginginig sa takot. Pinagdikit nila ang mga mesa at upuan, itinulak laban sa pintuan. Ang tunog ng mga kuko at ngipin na kumakaskas sa kahoy ay lalong nagpalakas ng kaba. Habang nakaharang sila sa pintuan, biglang sumagi sa isip ni Miguel ang mga nakaraang araw—ang tawanan sa canteen, ang mga plano nila ni Lara na mag-aral sa kolehiyo, ang pangarap niyang maging engineer. Lahat ng iyon ay tila naglaho sa isang iglap. “Naalala mo pa ba, Lara?” bulong niya habang nakahawak sa mesa. “Noong sinabi mo, gusto mong magbakasyon sa Baguio pagkatapos ng graduation?” Tumulo ang luha ni Lara. “Oo… pero parang wala nang graduation na mangyayari.” Ang alaala ng normal na buhay ay naging masakit na paalala ng mundong hindi na nila mababalikan. Biglang bumigay ang pintuan. Pumasok ang dalawang nilalang—dating estudyante, ngayon ay mga bangkay na gutom. Ang isa’y may duguang uniporme, ang isa nama’y may punit na mukha. “Takbo!” sigaw ni Miguel. Nagkagulo ang lahat. Ang ilan ay nadapa, ang iba’y nakalabas sa likod na pinto. Si Miguel at Lara ay nanatili, hawak ang sirang paa ng upuan. Isang nilalang ang sumugod kay Lara. Mabilis na itinulak ni Miguel ang upuan sa mukha nito, sabay sigaw. “Lara, takbo!” Ngunit hindi siya umalis. Sa halip, hinila niya si Miguel papalayo. “Hindi kita iiwan!” Sa labas, tumunog ang kampana—isang beses lang, matinis, malamig, at huling pagkakataon. Mula sa sandaling iyon, hindi na muling magiging paaralan ang St. Augustine High. Isa na itong larangan ng digmaan. Ang huling klase ay nagsimula na. --- Ang pintuan ng silid-aralan ay tuluyang bumigay. Ang mga mesa at upuang nakaharang ay nagbagsakan, at ang mga nilalang na dating guro at estudyante ay sumugod na parang alon ng bangungot. Ang kanilang mga mata’y mapuputi, ang mga bibig ay puno ng dugo, at ang bawat galaw ay puno ng gutom na hindi mapapawi. Ang mga natitirang estudyante ay nagsisiksikan sa likod, ang ilan ay nadapa, ang iba’y napasigaw. Ang sahig ay nabahiran ng dugo at pawis, at ang hangin ay naging mabigat sa amoy ng sariwang dugo mula sa mga estudyanteng kinakain ng buhay. “Dito! Sa likod na pinto!” sigaw ng isa. Nagkagulo ang lahat, nagtulakan, nagmamadali. Ang likod na pinto ng silid ay bumukas, at ang pasilyo ay lumantad—isang mahabang daan na puno ng kaguluhan. Sa kaliwa, may mga locker na duguan, may mga papel na nagliparan, at may mga katawan na nakahandusay. Sa kanan, may mga nilalang na gumagala, naghahanap ng susunod na biktima. Ang tunog ng kampana ay muling umalingawngaw, ngunit ngayon ay parang hudyat ng kamatayan. Ang pasilyo ng St. Augustine High, na dati’y puno ng tawanan at ingay ng mga estudyante, ngayon ay naging daan ng bangungot. Ang mga dingding ay may bakas ng dugo, ang mga pintuan ng silid ay binubundol ng mga nilalang, at ang sahig ay puno ng basag na salamin at nagkalat na gamit. Ang bawat hakbang ay may kasamang kaba. Ang bawat sulok ay maaaring may halimaw na nakatago. Habang tumatakbo ang grupo, isang estudyante ang nadapa. Ang kanyang sigaw ay umalingawngaw sa pasilyo, ngunit walang nakabalik upang tulungan siya. Ang mga nilalang ay agad na sumugod, at ang kanyang sigaw ay napalitan ng ungol ng kamatayan hanggang humina ang kaniyang sigaw. Ang iba’y napaluha, ngunit walang oras para huminto. Ang bawat segundo ay laban sa oras. Habang tumatakbo, sumagi sa isip ng ilan ang mga alaala ng kalayaan—ang mga araw na naglalakad sila sa pasilyo nang walang takot, ang mga plano para sa graduation, ang mga pangarap para sa kinabukasan. Lahat ng iyon ay tila naglaho sa isang iglap. Ngayon, ang pasilyo ay hindi na daan ng pag-aaral. Isa na itong daan ng kamatayan. Sa dulo ng pasilyo, nakita nila ang “EXIT” sign na kumikislap. Ang pintuan ay bahagyang nakabukas, at mula roon ay lumalabas ang liwanag ng araw. Ngunit sa pagitan nila at ng pintuan ay may grupo ng mga nilalang, naghihintay, gutom. “Kung gusto nating mabuhay, kailangan nating lumaban,” bulong ng isa. At sa sandaling iyon, alam nilang wala nang atrasan. Ang mga estudyante’y nagtipon, hawak ang mga sirang upuan, bakal, at kahit anong bagay na maaaring maging sandata. Ang kanilang mga kamay ay nanginginig, ngunit ang kanilang mga mata’y puno ng tapang. Ang unang nilalang ay sumugod, at ang dugo’y kumalat sa sahig. Ang sigaw ng mga estudyante’y naghalo sa tunog ng kampana. Isa-isang bumagsak ang mga nilalang, ngunit isa-isang bumagsak din ang mga estudyante. Ang pasilyo ay naging larangan ng digmaan, at ang bawat segundo ay laban para sa buhay. Ang iba ay mas pinili na lamang na tumakbo palayo at wala na ding nagawa sina Miguel at Lara kundi tumakbo at kunin ang tiyansang mabuhay. Sa wakas, nakarating sila sa pintuan. Ang liwanag ng araw ay tumama sa kanilang mga mukha, at ang hangin sa labas ay puno ng usok at sigaw. Ang mundo sa labas ng paaralan ay hindi ligtas—ito’y puno ng kaguluhan, puno ng mga nilalang. Ngunit para sa kanila, ito’y simbolo ng pag-asa. Ang pintuan ng “EXIT” ay naging daan ng kalayaan, ngunit ito rin ay daan ng mas malaking bangungot. --- Sa wakas, nabuksan nila ang “EXIT” at nakalabas sa bakuran ng St. Augustine High. Ngunit ang liwanag ng araw ay hindi nagbigay ng ginhawa. Sa halip, tumambad ang mas malawak na bangungot: ang buong bayan ay nagkakagulo. Mga sasakyang nakabaligtad, mga tindahang basag ang salamin, at mga nilalang na gumagala sa kalsada, gutom at walang pakundangan. Ang grupo ay dati’y mahigit dalawampu. Ngayon, lima na lang ang natitira. Ang iba’y naiwan sa pasilyo, ang iba’y kinain ng mga nilalang, at ang ilan nama’y hindi na nakalabas sa silid. Naglakad sila sa kalsada, dahan-dahan, nakikiramdam. Ang bawat hakbang ay may kasamang kaba. Ang bawat sulok ay maaaring may nilalang na nakatago. Ang katahimikan ng bayan ay nakakatakot—walang ingay ng sasakyan, walang tawanan ng tao, tanging ungol ng mga nilalang ang maririnig sa malayo. “Hindi tayo puwedeng maghiwa-hiwalay,” bulong ng isa. “Kung lima na lang tayo, mas madali tayong mawawala.” Nagkatinginan sila, at sa sandaling iyon, alam nilang ang pagkakaisa ang tanging sandata nila laban sa bangungot. Habang naglalakad, nakarinig sila ng kalabog mula sa isang tindahan. Mabilis silang nagtago sa likod ng isang kotse. Mula sa loob ng tindahan, lumabas ang tatlong nilalang—dating mamimili, ngayon ay mga bangkay na gutom. Ang isa sa mga babae’y humigpit ang hawak sa putol na bakal. “Kung hindi natin sila lalabanan, hindi tayo makakadaan.” At nagsimula ang laban. Ang bakal ay tumama sa ulo ng isang nilalang, at ang dugo’y kumalat sa sahig. Ang sirang paa ng upuan ay ginamit ng isa sa mga lalaki upang itulak ang nilalang palayo. Ang sugatang lalaki nama’y ginamit ang kanyang lakas upang harangan ang pintuan ng tindahan. Ang tahimik na babae’y nakahanap ng paraan—itinulak niya ang isang estante upang bumagsak sa dalawang nilalang. Ang palaban na babae nama’y sumugod, hawak ang kahoy, at tinamaan ang isa sa tiyan. Sa wakas, bumagsak ang tatlong nilalang. Ngunit ang kanilang mga katawan ay nanatiling gumagalaw, gumagapang, kahit wala nang ulo. Pagkatapos ng laban, hingal na hingal ang lima. Ang kanilang mga kamay ay puno ng dugo, ang kanilang mga mata’y puno ng takot. Ngunit sa kabila ng lahat, sila’y nakaligtas. “Lima na lang tayo,” bulong ng isa. “At hindi natin alam kung hanggang kailan.” Mula sa malayo, muling tumunog ang kampana ng simbahan sa bayan. Ngunit hindi na ito tunog ng panalangin. Ito’y tunog ng babala, tunog ng katapusan. Para sa kanila, ang kampana ay paalala: sila na lang ang natitira, at sila na lang ang may pag-asa. Habang naglalakad, sumagi sa isip ng bawat isa ang mga alaala ng normal na buhay. Ang tahimik na babae’y naalala ang kanyang pamilya sa probinsya. Ang palaban na babae’y naalala ang kanyang kapatid na nasa ibang paaralan. Ang dalawang lalaki nama’y naalala ang kanilang mga plano para sa kolehiyo, ang kanilang mga pangarap na ngayon ay tila naglaho.