Isang linggo na ang lumipas mula nang pinili kong lumayo kay Quicee. Hindi ko inaasahan na ganito kalalim ang epekto nito sa akin. Sa mga araw na iyon, halos wala akong ibang iniisip kundi siya—mga ngiti niyang nagpapagaan sa araw ko, ang mga mata niyang may kislap na parang may lihim na nagpapasaya sa akin, at ang mga simpleng sandali na magkasama kami. Lahat ng ito ay unti-unting bumalot sa akin.
Hindi ko alam kung anong nangyari sa loob ng linggong iyon, pero sa bawat araw na lumipas, mas nararamdaman ko kung gaano ko siya kamahal. Nakita ko na lang ang sarili ko na naglalakad sa mga lugar na paborito naming dalawa, at sa tuwing nadadaanan ko ang mga iyon, naiisip ko siya. Ang mga simpleng alaala namin ay naging malalim na bahagi ng araw-araw kong buhay—tulad ng mga pag-uusap namin na
