Kabanata 40
Hindi na ako nagsalita. Parang wala na ring saysay ang kahit anong paliwanag ko. Tuluyan na lang bumuhos ang luha ko sa loob ng sasakyan niya, tahimik, pilit pinipigil, pero masakit pa rin. Kung iyon na ang paniniwala niya tungkol sa akin, kung doon na lang niya ako ikukulong, wala na talaga akong magagawa.
Pinunasan ko ang mga luha ko gamit ang likod ng kamay. Nanginginig ang mga daliri ko, hindi ko alam kung sa galit ba, sa takot, o sa sobrang pagod. Ilang minuto na kaming nakatigil, hindi pa rin niya binubuhay ang sasakyan. Parang hinihintay niya akong magsalita. Parang hinihintay niyang sumuko ako.
Pero ako na mismo ang bumitaw.
Marahan kong binuksan ang pinto at lumabas. Humampas sa akin ang ingay ng kalsada, ang init ng araw, ang totoong mundo, masakit pero totoo. Din
