“MAHAL pa rin kita, Riza. Kahit tinraidor mo ako, kahit niloko mo ako, mahal pa rin pala kita. I did not know I could still love someone who hurt me so badly.” Hindi mapigilan ni Marc na sabihin ang nasa loob. Nakaupo siya sa gilid ng kama kung saan nakahiga at wala pa ring malay si Riza. He could not help staring at her. God he had missed her so bad.
He could not deny it anymore. Mahal pa rin niya ang dalaga. Kung ipagkakaila niya ang katotohanang iyon ay wala siyang ibang niloloko kundi ang sarili lang niya. Those years na inakala niyang naka-move on na siya kay Riza, hindi pala. Sa halip ay pinatulog lang niya ang kanyang damdamin. His feelings for her needed to be put on hold so he could go on living. Subalit nang muli niya itong makita ay nagising ang damdaming iyon. Nagising at muli
