PAREHO kaming tahimik at hindi nagpapansinan nang makauwi kami sa bahay. Kaagad naman iyon na napansin si Masien lalo na noong mapansin niyang wala kaming napamili.
My best friend asked why, but I didn’t have the energy to answer. Binigyan ko lang siya ng makahulugang tanong bago nagpaalam sa kanilang dalawa ni Ryu na roon muna ako sa kwarto.
“Pumpkin,” he called me in a problematic tone. Tumingin pa siya kay Masien na parang nanghihingi sa kaibigan ko ng tulong.
Kaya bago pa maisipan ni Masien na makipagsabwatan sa kaniya ay inunahan ko nang magsalita ang aking kaibigan.
“I am tired. Magpapahinga muna ako,” I said without looking at him. Isang beses pa akong nagpaalam kay Masien bago ako nagpatuloy sa paglalakad.
Habang papalayo ako sa kanila ay roon ko na narinig ang mahina nilang
