Chapter 44
Ksenia's POV
"Hanggang ngayon pa rin ba, pinaglalaruan pa rin ako ng tadhana?"
Tila nagsilbing tarak ang sinabi nito sa puso ko. Buong pagkatao ko ang yumanig nang makita ang pagpatak nang malalaking luha mula sa dalawang mga mata nito. Mga luhang matagal na nanatili sa surfaces ng mga mata nito iyon na minsanang nagpatihulog nang hindi na kayang akupahin ng mga ito. Iyong sakit at pagod sa mga ito na nakikita ko ang sobrang nakakokonsensiya.
"Lander..."
Ayaw ko siyang matagal siyang tingnan sa ganitong sitwasyon pero wala akong magawa kundi ang i-deal ito. Kailangan niya ako ngayon kahit hindi niya iyon hingin o sabihin.
"Tama na, Ksenia... Tama na..." makaawa nito sa akin."Huwag ka na lang munang magsalita. Please, let me sink first before you..."
Tumango ako at sumunod
