Chapter 70
Ksenia's POV
May thirty minutes pang palugit sana bago ang pagdating nina Ramces. Palugit na para sa mag-ama. Pero dahil sa nangyaring pag-iyak ko nang matagal kanina pagkaalis na pagkaalis ng asawa ko, na-realized kong thirty minutes na iyon ay nakalaan talaga para sa akin. Time ko iyon para huwag magpanggap sa sarili. Okay lang dahil wala namang nakakikita sa akin bukod kay Kivenne. Hindi ko minamaliit ang pagiging bata, inosente at pagiging tahimik niya. Sa mga oras lang talaga na iyon, mas kaya kong umiyak sa harapan niya kaysa sa harapan ng asawa ko. Alam ko, hindi na lilingon pa ito kayana hindi na 'ko nagdalawang-isip na iiyak ang lahat.
Si Kivenne na alam na ang nangyayari sa akin ay tahimik lang akong dinamayan. Hindi ito gumagalaw sa kandungan ko sa kasagsagan ng e
