“MIKAELLA.”
Mula sa consentrated na pagsubok na gumawa ng pottery, tumingin si Mikaella sa tumawag sa kanya na walang iba kundi si James. Pagtingin niya rito, siyang pag-click ng camera na hawak nito. “Hey!” natatawang protesta niya. At dahil nawala na sa ginagawang pottery ang kanyang atensiyon, tumabingi na iyon. “Ayan! Nasira na,” reklamo niya.
Tawa nang tawa si James. “Sorry.” Ipinatong nito ang camera sa isang mesa, pagkatapos ay pumusisyon sa kanyang likuran, naupo roon. “Let me help you,” bulong nito sa tainga niya bago dumampi ang mga palad sa likuran ng mga palad niyang umaalalay sa putik na sinusubukan niyang gawing vase. Iginiya ng palad nito ang palad niya. Thank God dahil kung hindi ay tuluyan na sigurong bumagsak at nasira ang clay. Why, napunta na kay James ang lahat ng at
