ANG HULING AGIMAT

Alas-dose na ng hatinggabi. Tahimik ang buong baryo ng San Isidro. Sa malayo, maririnig ang mahinang ugong ng mga kuliglig at pagaspas ng mga dahon ng punong mangga sa tapat ng lumang bahay. Paminsan-minsan ay may tumatahol na aso, ngunit mabilis ding nawawala ang ingay nito na para bang may isang bagay na biglang nagpatigil dito. Sa ikalawang palapag ng isang lumang bahay na gawa sa kahoy at konkreto, mahimbing sanang natutulog si Lira Amara Valdez. Labingwalong taong gulang. Simple lamang ang kanyang buhay. Nag-aaral siya sa bayan, tumutulong sa maliit na tindahan ng kanyang lola, at halos wala siyang alam tungkol sa kanyang ama. Ang alam lang niya, namatay ang kanyang ina noong bata pa siya. Wala ring naiwan sa kanya ang kanyang ina kundi ilang lumang litrato at isang pangalan na halos ayaw banggitin ng kanyang lola. Ngunit ngayong gabi, iba ang lahat. Kalansing. Napadilat si Lira. Hindi siya gumalaw. Nakikinig lamang siya. Kalansing... Napakunot ang kanyang noo. May tunog na nanggagaling sa ilalim ng kanyang kama. Dahan-dahan siyang bumangon at umupo. “Lola?” Walang sumagot. Tiningnan niya ang orasan sa kanyang cellphone. 12:03 A.M. “Baka daga lang.” Pinilit niyang tumawa kahit kinakabahan. Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang flashlight. Maingat siyang yumuko at itinapat ang ilaw sa ilalim ng kama. Wala. Walang daga. Walang kahit ano. Napabuntong-hininga siya. “Ang weird naman.” Muli siyang tumayo. Ngunit bago pa siya makabalik sa kama, biglang namatay ang ilaw. CLICK. Napasinghap siya. “Brownout?” Tumingin siya sa bintana. May ilaw pa ang ibang bahay. Ibig sabihin, sa kanilang bahay lamang nawalan ng kuryente. Mabilis na hinanap ni Lira ang kandila sa ibabaw ng mesa. Nang makita niya iyon, agad niya itong sinindihan. Mahina ang apoy. Pero sapat iyon upang makita niya ang buong silid. Doon niya napansin ang isang bagay. Nakabukas ang lumang aparador ng kanyang lola. Napakunot ang noo niya. Hindi iyon kailanman binubuksan ng kanyang lola. Lumapit siya. Sa loob ay puro lumang damit, mga kahon, at ilang gamit na tila ilang dekada nang hindi ginagamit. Hanggang sa makita niya ang isang maliit na kahon na gawa sa kahoy. May nakaukit na simbolo sa ibabaw nito. Isang mata. Napahawak si Lira sa kahon. At biglang sumakit ang kanyang ulo. “Agh!” Napaatras siya. May mga larawan na biglang pumasok sa isip niya. Isang kagubatan. Isang babaeng tumatakbo. Isang lalaking nakasuot ng itim. At isang batang umiiyak. Pagkatapos— Isang boses. “Huwag mong hayaang mahanap nila ang agimat.” Napapikit si Lira. Pagmulat niya, nasa sahig na siya. Nanginginig ang kanyang mga kamay. “Ano... iyon?” Hindi niya alam kung panaginip ba iyon. Ngunit nang tingnan niya ang kahon— nakabukas na ito. Hindi niya alam kung paano. Sa loob ay may isang lumang piraso ng tela. Maingat niya itong kinuha. Nang tanggalin niya ang tela, nakita niya ang isang maliit na bilog na bagay na gawa sa tila bakal at bato. Isang agimat. May simbolo itong parang mata na napalilibutan ng kakaibang mga guhit. Napakunot ang noo niya. “Agimat?” Sa likod nito ay may nakaukit na mga salita. Hindi niya maintindihan ang unang dalawang linya. Ngunit ang huling linya ay malinaw. VALDEZ. Napahawak siya sa dibdib. Iyon ang apelyido niya. Bago pa niya tuluyang maunawaan ang nakita, biglang bumukas ang pinto. “Lira!” Napatalon siya. Ang kanyang lola, si Aling Amalia, ay nakatayo sa pintuan. Maputla ang mukha nito. Nang makita nito ang hawak niyang agimat, tila nawalan ng dugo ang mukha ng matanda. “Lira... ibigay mo sa akin.” “Lola, ano 'to?” “Basta ibigay mo!” “Pero bakit?” Lumapit ang kanyang lola at pilit na inagaw ang agimat. Ngunit bago pa ito tuluyang mahawakan— biglang nag-init ang agimat. “Aray!” Napabitaw si Lira. Ngunit hindi bumagsak ang agimat. Sa halip, tila dumikit ito sa kanyang palad. Napatingin sila pareho. Unti-unting nagliwanag ang simbolo sa gitna nito. Isang mapulang liwanag ang lumitaw. “Hindi...” bulong ni Amalia. “Lola?” “Hindi pa dapat.” “Ano'ng ibig mong sabihin?” Nanginginig ang boses ng matanda. “Labingwalong taon.” “Ha?” “Labingwalong taon kitang itinago.” Napakunot ang noo ni Lira. “Ano?” Umupo ang kanyang lola sa gilid ng kama. “May mga bagay na hindi ko sinabi sa iyo.” “Anong mga bagay?” “Kung sino talaga ang nanay mo.” Natigilan si Lira. “Alam ko naman kung sino si Mama.” “Hindi mo alam ang lahat.” “Lola, patay na si Mama. Bakit ngayon mo pa—” “Dahil nagising na ang agimat.” Biglang tumahimik ang buong silid. “Anong ibig mong sabihin?” Tumingin si Amalia sa agimat. “Ang bagay na iyan ay hindi simpleng anting-anting.” “Kung gayon, ano?” “Tagapagtanggol.” “Ng ano?” Hindi agad sumagot ang matanda. Sa halip, tumingin ito sa bintana. Parang may hinihintay. “May isang bagay na matagal nang natutulog.” Nanlamig si Lira. “At kapag nagising iyon...” Huminto ang matanda. “...maraming mamamatay.” Biglang may narinig silang kalabog mula sa ibaba. BANG! Napalingon si Lira. “May tao?” Tumayo si Amalia. “Manatili ka rito.” “Lola—” “Walang lalabas.” Mabilis na bumaba ang matanda. Naiwan si Lira sa silid. Hawak pa rin niya ang agimat. Hindi niya alam kung bakit, ngunit tila may kakaibang koneksyon ang bagay na iyon sa kanya. Nang marinig niya ang pagsara ng pinto sa ibaba, lumapit siya sa bintana. Sa labas, madilim. Ngunit may nakita siyang anino sa dulo ng kalsada. Isang lalaki. Nakatayo lamang. Nakatingin sa bahay. Napaatras si Lira. “Sino iyon?” Biglang tumingin ang lalaki sa kanyang direksiyon. Kahit malayo, malinaw niyang nakita ang mukha nito. Isang binatang may seryosong ekspresyon. Naka-itim. At tila may sugat sa gilid ng kanyang mukha. Nagkatinginan sila. Ilang segundo. Pagkatapos ay biglang nawala ang lalaki. Parang naglaho sa dilim. “Lira!” Napalingon siya. Nasa pintuan na ang kanyang lola. “Lumayo ka sa bintana!” “May lalaki sa labas!” Namumutla ang mukha ni Amalia. “Anong itsura?” “Matangkad. Naka-itim. May sugat sa mukha.” Napapikit ang matanda. “Kael.” “Kilála mo siya?” Hindi sumagot si Amalia. Sa halip, hinawakan nito ang balikat ni Lira. “Makinig ka sa akin. Kapag nakita mo ulit ang lalaking iyon, huwag kang lalapit.” “Bakit?” “Dahil hindi mo alam kung sino siya.” “Pero kilala mo siya!” “Lira!” Napataas ang boses ng matanda. “Hindi lahat ng taong nagsasabing pinoprotektahan ka ay kakampi mo.” Tahimik si Lira. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang takot sa mga mata ng kanyang lola. At alam niyang may mas malaking lihim kaysa sa agimat. Kinabukasan, hindi na niya nakatulog. Pagsikat ng araw, tila normal na muli ang buong baryo. May mga batang naglalaro sa kalsada. May mga taong papunta sa palengke. May mga tricycle na dumaraan. Ngunit para kay Lira, wala nang normal. Nasa bulsa niya ang agimat. Hindi niya ito maalis. Sinubukan niyang ilapag ito sa mesa ngunit bumabalik ito sa kanyang kamay. Sinubukan niyang itago sa kahon ngunit makalipas ang ilang segundo, nasa kanyang palad na naman. “Anong klaseng bagay ka ba?” Tahimik siyang nakatingin dito. Pagkatapos ay biglang nagkaroon ng maliit na hiwa sa kanyang daliri. “Aww!” Napaatras siya. Isang patak ng dugo ang tumulo sa agimat. At biglang nagbago ang lahat. Nakita niya ang kanyang ina. Bata pa. Tumatawa. Hawak nito ang isang sanggol. Si Lira. Ngunit hindi iyon ang nakakatakot. Sa likod ng kanyang ina ay may isang lalaki. Hindi niya makita ang mukha. May hawak itong espada. At sa tabi nito ay may isang babaeng may itim na mata. “Takbo!” Narinig niya ang boses ng kanyang ina. “Lira, tumakbo ka!” Biglang nagdilim ang kanyang paningin. Napahawak siya sa ulo. “Lira!” Bumalik ang kanyang ulirat. Nasa kusina ang kanyang lola. Nakatingin ito sa kanya. “Anong nakita mo?” Hindi agad sumagot si Lira. “Si Mama.” Nanigas si Amalia. “May lalaki siyang kasama.” Nanginginig ang kamay ng matanda. “Ano pa?” “May babaeng... kakaiba.” “Ano ang sinabi ng nanay mo?” “Tumakbo raw ako.” Tahimik si Amalia. Pagkatapos ay may sinabi ito na tuluyang nagpabago sa buhay ni Lira. “Ang nanay mo ay hindi namatay sa aksidente.” Napatigil siya. “Ano?” “Pinatay siya.” Parang tumigil ang mundo. “Sino?” Hindi sumagot si Amalia. “Lola, sino ang pumatay sa kanya?” “Hindi ko alam.” “Sinungaling ka.” “Lira—” “Labingwalong taon mo akong pinaniwala na aksidente lang!” Tumulo ang luha ni Lira. “Bakit?” “Dahil gusto kitang protektahan.” “Protektahan laban kanino?” Biglang may narinig silang tunog sa labas. Knock. Tatlong katok sa pinto. Nagkatinginan sila. Knock. Tatlong katok ulit. Lumapit si Amalia sa pinto ngunit hindi ito binuksan. “Sino iyan?” Walang sagot. Muling kumatok. Knock. Pagkatapos ay isang boses ang narinig nila. “Amalia.” Nanlaki ang mata ng matanda. Kilala niya ang boses. “Buksan mo ang pinto.” Umiling si Amalia. “Hindi.” “Matagal na tayong naghihintay.” Napahawak si Lira sa agimat. Bigla itong uminit. At mula sa labas, narinig niya ang isang malalim na tawa. “Oras na.” Biglang nabasag ang bintana. Napaatras si Lira. May itim na aninong pumasok sa bahay. Napakapit siya sa kanyang lola. Ngunit bago pa sila malapitan ng anino— isang lalaking nakaitim ang biglang lumitaw. Siya. Ang lalaking nakita niya kagabi. Hinampas niya ang anino gamit ang isang kakaibang sandata. Umalingawngaw ang sigaw. Nawala ang nilalang. Napatingin si Lira sa lalaki. “Kael...” Hindi siya sumagot. Sa halip, tumingin ito sa agimat. At unang beses niyang nakita ang takot sa mga mata nito. “Gising na siya.” “Ano?” Lumapit si Kael. “Hindi dapat nagising ang agimat.” “Anong ibig mong sabihin?” Tumingin siya kay Amalia. “Sinabi mo bang handa na siya?” Hindi sumagot ang matanda. “Lola?” Lumapit si Kael kay Lira. Ngunit bago pa niya ito mahawakan, biglang nagliwanag ang agimat. Napaatras siya. “Impossible.” “Ano?” Tumingin si Kael sa kanya. “Hindi ikaw ang pinoprotektahan ng agimat.” Napakunot ang noo ni Lira. “Kung hindi ako, sino?” Sandaling tumahimik si Kael. Pagkatapos ay tumingin siya sa madilim na kagubatan sa labas ng bahay. “Ang agimat ay hindi lang tagapagtanggol.” Huminga siya nang malalim. “Iyan ang susi.” “Sa ano?” Tumingin siya muli kay Lira. “Sa pagbukas ng kulungan ng isang nilalang na dapat nang manatiling patay.” At sa unang pagkakataon, narinig ni Lira ang isang bulong mula sa loob ng kanyang isip. “Anak...” “Hanapin mo ako.” Pagkatapos ay namatay ang ilaw. At sa dilim— isang pares ng pulang mata ang bumukas sa likuran ni Lira. To be Continued....