Dumiretso na lamang kami sa loob ng bahay nina G. Lucas nang namimighati. Sumibol sa aking puso ang kawalan ng pag- asa. Tuliro, balisa at hindi mawari kung ano ang aking gagawin, dahil naipit ako sa sitwasyon hindi ko naman inaasahan.
Dahil sa kaniyang musmos na gulang, walang maliw sa pag- iyak ang anak na si G. Lucas na si Julio Hermosa. Pilit nito akong sinisisi sa pagkawala ng kaniyang ama.
“Kung hindi dahil sa iyon, nasa tabi ko pa sana ang aking ama,” pagtangis pa nito.
Nakatingin lamang ako sa kaniya habang pinipigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Si Enrique ay patuloy na pinatatahan ang bata, ngunit hindi rin siya nagtagumpay na gawin ito kay Julio.
“Pasensya ka na Julio, ngunit hindi ko ninais na ganoon ang sapitin ng iyong ama,” paghingi ng ko ng tawad sa kaniya.
“Ikaw
