Bleeding Heart still Pounds

Disclaimer: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. "Doktora, sabayan nyo na po akong maglunch." One of the male nurse caught my attention. He was obusely hitting on me and I don't like that. I find it irritating. Hindi ako komportable. Mataray akong nagtaas ng kilay sa kanya upang tantanan na nya ako. I hate mens who always do the first move. Gusto ko ay ako ang magpapansin sa lalaking gusto ko. Napailing ako ng sunod-sunod na parang isang tanga. May naalala lang ako noong high school. "I want to refused to your invitation. I'm eating with my friends." straight forward na sabi ko, hindi iniintindi ang kung anong mararamdaman nya. Bago pa man sya makapag-react ay nagsalita na agad ako. "Eat your lunch with some other nurses. Enjoy." I gave him a small smile so that he wouldn't feel offended. That scene wasn't new to me. Araw-araw na lang ay maraming male nurses ang sumusubok na pumorma sa'kin pero wala ni isa ang nagtagumpay. Hindi ko naman kasi sila type. They are too low for my standards. Ang gusto ko ay magaling magbasketball, magaling sa Mathematics, pahard to get, sweet, at palagi akong hinahalikan sa noo. Inshort I want my... Lumabas na ako ng San Pablo City Medical Center bago pa ako makapagsabi ng bagay na pagsisisihan ko. Mabuti na lang at napigilan ko pa ang sarili ko na magsalita. Hinubad ko na ang suot kong lab coat white long sleeves. Naiwan na lamang ako suot ang high waisted black slacks at v-neck long sleeve loose petal. Lagpas balikat na ang haba nito. My hair was colored black with a touch of color brown. Umupo ako sa'king swivel chair. Isinandal ko ang aking likod sa upuan habang nag-iisip ng malalim. I was trying to take a nap but my phone vibrated so my plan to take a nap ruined. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa'king bulsa upang basahin ang message. From: Angel Doktora, punta ka rito sa starbucks malapit sa workplace mo. Napabuntong hininga ako habang binabasa ang message nya. Ang layo ng Starbucks e! Hassle masyado pero sige, pupunta na ako dahil baka manlilibre sila. Idinial ko ang kanyang number dahil tinatamad akong mag-type. [Ano? Pupunta ka?] bungad nya agad sa kabilang linya. Mabilis talagang mainip si Angel. Natural na sa kanya 'yon. "On the way na." I answered before I ended the call. Binuksan ko ang pink classic chain sling bag ko. Kinuha ko roon ang aking gucci pink sunglasses. Tirik na tirik ang araw dahil tanghaling tapat ngayon. Nang lumabas ako ay binati ako ng ilang mga nurses. Hindi ko naman sila pinansin dahil ignorante akong tao. Sanay naman na sila sa ugali ko. 'Yung ibang intern lang ang umiirap sa'kin kapag hindi ko sila nginingitian. Bago pa lang kasi sila kaya hindi nila alam na may pagka-ignorante ako. Tinahak ko ang daan papunta sa parking lot. Natanaw ko agad ang aking puting honda civic car. Pinindot ko ang alarm at umilaw ang kotse ko. Binuksan ko ang pinto ng aking kotse. Pumasok ako sa driver's seat at pinaandar ang makina ng aking kotse. Pansamantala ko munang tinanggal ang gucci eyeglasses ko dahil wala namang araw dito. Tiningnan ko sa google map kung may traffic at kung ilang minutes ako makakarating sa Starbucks. Hindi na ako nasorpresa nang malaman ko na traffic ngayong araw sa highway. Ten minutes ang estimated time na makakarating ako sa starbucks. Tumunog ang cellphone ko kaya sandali akong sumulyap dito. Nakita ko na si Angel ang caller kaya sinagot ko ang tawag. Kinuha ko muna ang wireless bluetooth headset ko dahil umusad na ang mga sasakyan. [Woy!! Nasa'n ka na ba?! Uuwi na kami! Ang tagal mo ih!] Angel is the type of person who got easily bored when there's no boys. Kapag may lalaki naman ay kabaligtaran na kabaligtaran sya. "I'm almost there. Wait for me." [See you doktora!!!!] my friends excitedly shouted. I immediately hang up because I'm front of the starbucks. Iniliko ko ang manibela papunta sa kanan. Maayos kong ipinarada ang aking kotse sa tapat ng starbucks. Since walang maayos na parking ay dito na lang ako nagpark. Wala namang nakalagay na no parking so I think pwedeng magpark ng car here. Isinuot ko na ulit ang pink gucci sunglasses ko. Pumasok na ako sa loob ng starbucks. Agad na hinanap ng mga mata ko sina Angel. Mabilis ko silang nakita dahil ang iingay nila. Nangingibabaw ang lakas ng boses ni Angel. Wala pa rin talaga syang pinagbago. Kung ano sya noong highschool ay ganoon pa rin sya ngayon. Nakasuot pa rin ako ng gucci sunglasses ko. That was probably the reason kaya hindi agad nila ako napansin. Saka lamang nila ako narecognized nang tanggalin ko ang sunglasses ko. "Doktora!" malakas na bati ng lahat. Napatingin tuloy ang ibang mga tao dahil sa malakas na sigaw nila. Hindi talaga sila nahihiya. Sa halip na bumeso sa isa't isa ay nag high five lamang kami. Hindi pa rin talaga kami nagbabago. Kung anong ugali namin noong highschool ay ayun pa rin ang ugali namin ngayon. "Tagal mo." reklamo sa'kin ni Angel. "Traffic." maikling sagot ko habang inilalagay ang aking sunglasses sa loob ng aking chain sling bag. I looked around when I realized that Jake wasn't here. "Kulang tayo. Nasa'n si Jake?" I smile with the mention of his name. I just missed him so much. Well, I missed everyone. It's been long since we last saw each other. The last time we saw each other was when they lend me money. I can't forget that day. "May shooting pa pero hahabol naman daw sya." Joyce Ann was the one who answered my question. Hindi ko tuloy sya maiwasang hindi tuksuhin. Alam na alam nya kasi ang schedule ni Jake. For this day, ako ang nanlibre sa kanilang lahat. Umorder ako ng pitong iced caramel macchiato at pitong pumpkin bread. Binayaran ko na ang lahat ng binili ko sa counter. Kulang-kulang apat na libo ang perang nagastos ko para lamang ilibre sina Angel. Tinulungan ako ng cashier na nasa counter sa pagdadala ng mga orders ko. Nang mailapag ang mga inorder ko sa table namin ay nagpasalamat na ako sa babae na tumulong sa'kin. Kinuha nya ang tray at ngumiti sa'kin. Nagpasalamat din naman sina Angel sa babae. We started eating silently. Jake wasn't here so it was too quiet. Si Joyce Ann at Angel lang naman ang maingay sa'ming magtotropa. "Ashley, musta ang trabaho sa ospital? Mahirap bang maging isang doktor?" Irish tried to start a conversation. Nagsip muna ako sa'king iced coffee bago ko sya tinapunan ng tingin. Napalunok ako dahil may laman pa ang bibig ko. "Madali lang maging isang doktor dahil mahal ko naman ang napili kong propesyon." matapat na sagot ko. Totoo naman! Treating people's injury or illness is my passion. I am so passionate while doing the surgery to some of my patient. I loved to learn day by day about the bones, mucles, joints and ligaments of human body. Being a doctor was very tiring but as soon as I saw the smile on my patients face, I'm also happy. Dahan-dahang nag-angat ng tingin ang lahat. Nag-uusap sila gamit ang kanilang mga mata nang sila lang ang nagkakaintindihan. Mabagal din ang kanilang pagnguya na para bang may masama silang plano laban sa'kin. "Sana all mahal." they said in chorus. Sinasabi ko na nga ba't dito pupunta ang usapan na ito. Padabog kong itinusok ang tinidor sa aking pumpkin cake. May laman 'yung sinasabi nia. Inaasar na naman nila ako about my past relationship. They don't know any single thing though. They just knew that my ex boyfriend and I broke-up. Hindi nila alam ang reason behind the break-up of my ex boyfriend. Kaya naman, naggagawa sila ng kwento para asarin ako. I knew it from the very beginning. "Sana all na nga." I just rode to whatever their trip is. Ayaw ko namang basagin ang trip nila. If they tease me with my ex then go on, I really don't care anymore. Matagal na akong nakamove on. "Mukhang nakamove na itong kaibigan natin sa ex nya." itinuro-turo pa ako ni Irish. I can see how her eyes filled with amusement. "Sus. Nakamove-on daw? Duda pa rin ako." Joyce Ann wasn't really trusting me. For some reason, my chest hurt a little after hearing the word trust. The word trust reminds me of how he did me wrong ten years ago. Parang gusto ko ulit maiyak nang maalala ang lahat ng pinagdaanan ko noon. Ayaw ko na lang balikan ang lahat ng memoryang iyon pero nagpeplay pa rin iyon sa utak ko. Pagkatapos kumain ay nagcellphone na ang bawat isa sa'min. Nakalandscape ang cellphone nila kaya alam ko na nanonood sila sa youtube. May free wifi dito sa starbucks kaya tumambay kami ng isa pang oras. Iniintay din namin si Jake kasi sabi nya ay hahabol sya. "How was your achilles tendon? Are you doing good now?" narinig ko iyon sa video na pinapanood ni Mimi. Nag-angat ako ng tingin at nakita ko na ang bawat tao sa loob ng starbucks ay may pinapanood sa kanilang cellphone. Ako lang yata ang naiiba ang ginagawa. "I'm fine but unfortunately, my achilles tendon was aching so bad. I injured it during PBA bubble." pamilyar ang boses ngunit mabilis kong inalis ang bagay na iniisip ko. Imposible! No way! "Are you gonna make your comeback in the court?" Narinig ko ang kinikilig na hagikhikan ng mga babae sa loob ng starbucks. Napakunot tuloy ang noo ko, walang naiintindihan sa kanilang inaakto. Ang mga kaibigan ko ay ganoon din ang pinapanood sa kanilang cellphone. "Hopefully yes, if my orthopedic surgeon do a good job in my operation." I had the urge to looked at Jobelle's phone just to confirm the questions running inside my mind. I was about to snatched Jobelle's phone but my phone suddenly vibrated. Lexi who was my secretary called me. "Hello." I strictly said on the line. Ibang-iba ako kapag oras ng trabaho at kapag kasama ko ang mga kaibigan ko. [Doktora, a patient wants to see you to make a consultation.] with the way Lexi talk, I knew that our patient was a big time. Na hindi ito basta-basta ordinaryo lang na pasyente. No one will had the nerves to command me like that unless, he/she was an artist, model, celebrity, or players. Kapag ordinary patient kasi ay kailangan mong maghintay na bumalik ang doktor sa duty. Pero kapag bigating mga pasyente ay dumederekta na agad sa'kin. Hindi namin sila pwedeng paghintayin. The hospital director always remind us to keep that in mind. "Tell the patient that I will arrived there in less than 15 minutes. Kasama na ang traffic doon." I quickly fixed my things and pick my shoulder bag, now ready to leave. [Okay po Doc.] that's the last words I heard from her because I suddenly ended the call. I'm in a rush. "Mukhang may lakad ka doktora?" chismosang tanong ni Irish. Tapos na silang manood noong pinapanood nila. Maging ang mga babae sa paigid ay hindi na nagcecellphone. "I had a bigtime patient. I just can't let the patient wait for me." I said in a rushed voice. I quickly retouch my make-up while combing my hair. Hindi naman talaga ako nagmemake-up noon pero nang tumagal ay natutunan ko na ring maglagay nito. I just realized that this is one of my neccesities. "Kung iinom kayo, 'wag kayong magpakalasing ha." bilin ko sa kanila. I knew them a lot. Alam ko nang mahilig silang uminom kapag ganitong lumalabas kami. "Alis na 'ko. Sa uulitin na lang ang bonding natin." I offered my hand to each o I went inside my car and started to heat the engine. I carefully removed my car from being parked in front of the starbucks. I did not hesitate to drive so fast. Halos paliparin ko na ang kotse ko para lang makarating sa hospital on time. Para akong participants ng car racer. Nag-oovertake ako sa mga sasakyan na mabagal magpatakbo. Tumakbo na ako papasok sa ospital. I just can't let the patient wait for me for too long. As much as possible, I always want to keep my words. Natupad ko naman 'yung nasabi ko dahil nakarating ako in less than 12 minutes. Hindi na rin masama. "Nasa'n na?" hinihingal pa ako. Nakakapagod kayang tumakbo! "I lead the way po Doktora." si Lexi na nga ang nangunguna sa paglalakad. Sya kasi ang may alam kung saan naroroon ang bigatin 'kuno' na pasyente. Habang naglalakad ay nag-iispray ako ng perfume sa hangin. Nawiwirduhan na nga ang ibang nurses sa'kin pero wala naman akong pakialam sa opinyon nila. Inilagay ko sa loob ng sling bag ang gucci sunglasses ko dahil nasa loob na ako ng ospital. May mga nurses na bumabati sa'kin habang naglalakad kami. Nginingitan ko lamang sila dahil hindi ako mahilig makipag-usap sa mga taong hindi ko naman gaanong ka-close. "Ano raw ang concern nya?" I asked professionally like I'm the super workaholic person. "He tore his achilles tendon Doktora. As soon as possible, he wants to undergo to a surgery because once he recover, he will make a comeback in basketball court." "Achilles tendon surgery lang pala e. Basic." I'm not bragging. Iyon lang ang paraan ko para mawala ang kaba ko. I operated an achilles tendon surgery but that patient died. Covid 19 pa noong mga panahong iyon. "Eto na sya Doc." excited ang boses ni Lexi. "Doctor Ashley Janed Calayag meet Alistair Dwin Austria." I drifted my thoughts when Lexi introduced me to a familiar name. My eyes were so wide as they can be. My heart was beating so loud and fast. My heartbeats were abnormal. Nakabawi naman ako kaagad sa reaksyon ko nang matauhan. "Mr. Alistair Dwin Austria this is Dr. Ashley Janed Calayag." Lexi introduced my name to Aldwin. I bit my lower lip so bad that it was close to bleeding. Hinayupak! What a small world! I'm least expecting to see him in my workplace. Bakit ganito ang tadhana sa'kin? Oo nga't humiling ako noon sa shooting star na sana ay magtagpo ulit ang mga landas namin pero hindi naman sa ganitong pagkakataon. I am his doctor and he was my patient. Bakit naman ganito ang pagkikita namin? "Please to meet you Doktora." sinalubong nya ang pagdating ko nang may malalamig na mga mata. Naglahad sya ng kamay kaya napatitig ako roon ng matagal. Napatitig ako sa mga mata nyang napirmi sa'kin. Hindi na nya ako tinitingnan kagaya ng dati. Ano pa bang ineexpect ko? Nakamove on na kami parehas, I guess. Napalunok ako ng sunod-sunod habang tinitingnan ang kabuuan nya. He looked so devilishly handsome. He was wearing a white dress shirt tucked inside his gray slacks with a designer belt on. His hair was a little messy but it was totally fine. He is physically fit! Oh! Basketball player nga pala sya. Hindi na ako magtataka kung bakit well-built ang katawan nya. That's explain everything. "Nice to meet you Mr. Austria." it was so awkward to accept his hands for a shake hands but I am professional. I act like the thought of it doesn't bother or affected me. "It's been years Doktora. How have you been?" he asked so casually like he treat me like a strangers. Oh right! We were really strangers with some memories. I bit the tongue inside my mouth. He was calm while my heart was pounding so hard. Ang galing naman nyang magpanggap na wala syang atraso sa'kin. Natahimik ako dahil naalala ko na naman ang lahat ng bagay na nangyari sa nakaraan. Damn! Lexi shifted her eyes from me to Aldwin, getting confused now. Nararamdaman nya siguro na iba ang aura sa pagitan namin ni Aldwin. Malakas din ang pakiramdam ng isang 'to e. "I'm... fine..." earlier. Now, I am feeling sick because I saw your disgusting face! Jerk! Hindi ko na lang sinabi iyon sa kanya. Maguguluhan lang kasi lalo si Lexi and another thing, I do not want the past to be dug or reveal. Kung ano mang nangyari sa nakaraan ay mananatili na lamang 'yon sa nakaraan. "That's good to hear. So, shall we proceed to your office?" he asked professionally. He did not felt awkward or anything. He was like his time was gold. Like I can't waste any of his time because it was really important. "Uh, yeah. Sure. Let's go." nag-iwas ako ng tingin. I just realized that I was staring too long at him. Nakakahiya! Ex couples shouldn't do things like this. Nauna ng maglakad si Lexi at Aldwin. Nasa likuran nila ako. While walking, I was glancing at Aldwin. I can feel my heart skipping it's own beat upon seeing him for so many years! My bleeding heart was pounding right now! Is this really possible?!!!! Can this possibly happen?!!! ➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡➡ ツ