ANALYN
NAKATITIG lamang ako sa repleksyon ko mula sa harap ng salamin habang nakahawak sa impis kong tiyan kasabay ng mga luhang hindi ko na naman napigilan pa.
Hindi ko inakala o inasahan na magbubunga ang araw na iyon. Hindi ko inakala na dadalhin ako ng aking tadhana sa ganitong sitwasyon. Sa ganitong kalagayan. At sa kadiliman na hindi ko alam kung paano ko lalabasan o matatakasan.
Sobrang sakit na para bang gusto ko na lang mamatay upang makawala na mula sa bangungot na unti-unti na ring pumapatay sa aking buong pagkatao at pag-asa upang magpatuloy sa buhay. Lalo na't nasa punto rin ako na halos walang matakbuhan. Walang ibang masandalan kun'di ang aking anak lamang na si Sandino.
Pinusan ko ang aking mga luha saka ako bahagyang ngumiti sa aking sarili. "Lumaban ka pa, Ana. Lumaba
