Siegfried

Chapter 12

It is both a blessing

And a curse

To feel everything

So very deeply.

- Unknown

Chapter Twelve

The Phoenix

Siege is like the dark, he is full of mysteries. Like a jigsaw puzzle, a riddle that I can't understand, I can't figure and surely, I can't answer. Kahit kailanman ay hindi ko mababasa ang kanyang iniisip, hindi malalaman ang susunod na desisyon at mga susunod na gagawin.

Napapitlag ako ng marinig na naman ang pag-sigaw ni Siege, inabot ang alarm clock sa side table. It's already two in the morning.

Bumuntong hininga ako saka umupo. Sa mga nakalipas na gabi ay lagi na lang syang nagkakaganon.

Isang beses ay sinubukan kong pumunta sa kanyang kwarto pero naabutan ko si Lyon sa harap ng pinto.

"I'm fine, leave me alone." sigaw ni Siege mula sa loob at mahahalata ang paghangos nito.

Tuluyan na akong bumangon. Hindi na nag-abalang mag-suot ng slipper ay lumabas ako ng kwarto. Napabuga ako bago dumeretso sa kwarto ni Siege pero natigil ng makarinig ng boses.

"You are really stubborn, aren't you?"

Napaikot ang tingin ko pero hindi ko makita ang nagmamay-ari ng boses.

I roll my eyes.

"Where are you?"

Napadiretso ako ng tayo ng maramdaman ang isang presensya sa likod ko. Kumabog ng mabilis ang puso ko.

"Go back to your room, Frances." bulong nya. Tumatama ang kanyang mainit at mabangong hininga sa kaliwa kong tenga.

Napayakap ako sa sarili ko, pilit nilalabanan ang takot sa kanya. "Are you spying on me, Daelan?"

"Just guarding you from doing stupid moves again."

I bit my lower lip. Medyo natamaan sa sinabi nya. Natawa ng pagak.

He's definitely right. Lahat ng gawin ko, may napapahamak.

My friends at the Sebastian tomb at ako pa ang nagpumilit na pumunta kami ng La Trinidad. Ang pagtakas ko sa mansyon ni lolo. Ang pagtangka kong pagtakas sa kanila Felix at Lyon. Ang pagsuway ko kay Daelan dahil doon muntikan na akong masaktan ni Siege. Ang pagtakas ko sa Darkstone castle dahilan para isubasta ako at muntikan ng magahasa and because of that, Edrei got punished and someone died. Ang pagpupumilit kong makalabas sa armory at ang pangengealam ko sa mga rebulto.

I suck at everything.

Napapikit ako ng marinig ulit ang sigaw ni Siege.

"Wala ba kayong gagawin?" I asked him.

He heaved a sigh. "We don't know how to remove it."

Napapitlag ako ng hawakan nya ang balikat ko and slightly tap it.

"Hey! Don't blame yourself, ginusto ito ni Siege."

I cleared my throat, twice. "May kakayahan ba kayong lahat na gawin iyon? Iyong ginawa ni Siege?"

"Nah, that's Siege... He can cast instant death and at the same time, he can take away any pain." He explained.

What? In exchanged of his life? His safety? How heroic, Siege Stonesifer.

"I-Is he... Is he going to lose his soul?"

"He's fighting it."

Napatango na lang ako.

"Now, go back to your room."

He hold both of my arms at bahagyang itinulak pabalik sa kwarto ko.

Kahit anong pilit kong matulog ay hindi ko magawa. Kinakanin ng konsensya ang buo kong pagkatao.

Nahinto kami nila Elric, Daelan at Felix sa pagkain ng breakfast ng biglang pumasok sa kusina si Siege just wearing a jeans. Napakagulo ng buhok at pawis na pawis, tila nakipagkarera. Diretso ito sa fridge at humarap doon saka kumuha ng tubig at inisang tungga iyon.

I bit my lower lip as I stared at him. I know he's suffering and it's all my fault. Naawa ako sa kanya.

I wince when Daelan touched my shoulder. When I look at him, he shook his head tila ba ipinapaalalang h'wag akong makaramdam ng awa.

That night, nothings changed. Nakahiga ako sa kama, sinusubukang matulog ng marinig ko ulit ang pagsigaw at paghihirap ni Siege.

Napabuga ako saka tumayo at tinungo ang kwarto ni Siege. Nagpapasalamat na lang ako't wala si Daelan doon. Akala siguro nito hindi na ako magtatangkang umalis sa kwarto ko.

I opened the door, kumabog ang dibdib ng makaloob lalo pa't hindi ko sya nakita sa apat na sulok ng silid.

"Si-Siege?" I tried to call him.

Sa ilang beses kong pag-ikot ay nahigit ko ang hininga ko ng makakita ng dalawang pares ng mata sa kadiliman, nag-aalab ang mata nitong nakatingin sa'kin.

Sa kanyang paligid ay ang paglipad ng mga kurtina. Maybe he's in the balcony when I get in. He walked in my direction and my heart almost stopped beating. Those death-like eyes, devoid of all emotions.

My mouth fell open when he suddenly collapsed. I run, trying to catch him.

"S-Siege!" Niyugyog ko sya. "You need to lay on the bed."

He just groaned, maybe, naubusan na sya ng lakas na tumanggi dahil nagpaubaya na lang sya sa'king dalhin ko sa kama kahit hirap na hirap ako.

He's freakingly heavy. Nababahala baka bigla nya akong kagatin lalo pa't ang mga braso nya ay nakapalibot sa batok ko at ang bibig lang ay nasa leeg ko. Isama pa na wala syang pangitaas.

Mas ikinakabahala ko pa nga ata iyon.

Nakapikit sya ng ihiga ko sa kama, hindi pa rin inaalis ang pagkakahawak sa'kin kaya napakalapit ng mukha namin.

I swallow hard when I realize that my hands was on his flat, hard stomach. Supporting my weight para hindi tuluyang masubsob sa kanyang katawan.

"Si-Siege." I whispered.

His eyelids and adams apple moves randomly.

Then slowly, he opened his eyes. My eyes widened in terror when I saw his blazing red eyes. Buong lakas ko syang itinulak pero hinila nya ako dahilan para tuluyan na akong mapasubsob sa kanyang dibdib.

Does his heart beats also or all I hear is my heart pounding so strong I think my chest will burst? All of my strength, my heaviness, nasa kanya lahat ng iyon.

"Si-Siege, I-I think you need to let me go." Pilit akong nag-angat ng tingin sa kanya.

He groaned. "Why?"

Napapiksi ako ng paglaruan nya ang buhok ko.

"Seriously, Siege... Yo-You really need to let m-me go."

Naiilang ako sa ayos namin, him hugging me? Me on top of him? Never in my wildest dream that I imagine this will gonna happen. The warmth of my body pressed against the coldness of his. I can feel everything, nag-init ang pisngi ko. Naalala ang tagpong kasama nito si Mary.

I closed my eyes when he wrapped a hair around his finger.

"Scared, huh?"

Of course, I'm sacred. I want to shout at him but I refrain myself.

Sinubukan kong pakalmahin ang puso ko, sinubukang maghagilap ng irarason dito hanggang sa maubusan na ako ng lakas at nagpaubaya na lang sa kanya.

"I know this is just a dream... Or maybe a hallucinations."

I exaggeratedly opened my eyes. Dream? Ano? Pinapanaginipan mo ako ganon?

"You're the reason why I'm suffering," tila pangongonsensya nya sa'kin. "So please, give me some peace of mind... Stay, make me sleep and take care of me."

He said please so I will stay. Kung ang presensya ko ang rason para kahit paano ay makatulog sya, I will stay.

"Ako ang dahilan kung bakit mo ito nararanasan. So, don't worry, Siege... I will stay... I will take care... Of... You."

Napabuga ako saka dahan-dahang nag-angat ng tingin sa kanya ng maramdaman ang pantay at maayos na nyang paghinga tanda na nakatulog na sya. Ilang minuto pa ang pinalipas ko bago umalis sa ibabaw nya.

But he grabbed my waist and hug me from behind then he bury his face on my neck. My heart twitch at his bold and shocking behavior. Ni hindi ko magawang gumalaw sa sobrang gulat.

I'm actually waiting for him to suck my neck pero lumipas na ang ilang oras ay wala namang nangyari. Dahan-dahan ko syang nilingon.

Just like a new born baby, he's peacefully sleeping.

Bahagyang tumatabing sa mukha nya ang kanyang mahabang buhok, I tried to remove his hair from his face but I stopped when I realize that I might wake him up. Nagkasya na lang akong titigan sya.

Hindi araw-araw na makikita ko syang ganito. So vulnerable, calm and peaceful.

"Kailan ba kita tuluyang makikilala, Siege Stonesifer? You're acting like you don't care, you're treating me cold, you're scaring me... So why did you do it? Why did you take the mark?"

Isang marahas na ungol lang ang sinagot nya sa'kin at mas hinigpitan pa ang yakap sa'kin.

If you think that this is just a dream, then fine, Siege, pagbibigyan kita. Malungkot akong napangiti.

Gagawin mo ba lahat ng mga ito, masasabi mo ba ang mga iyan kung hindi ito panaginip, Siege?

Sa pagmulat ng mata ko ay napansin ko na lang na nakangiti ako habang nakatanaw sa kanya, yakap-yakap ako ng mahigpit na para bang mawawala ako. I bit my bottom lip at sumiksik sa kanyang dibdib saka ipinikit ang mga mata.

Sa muli kong pagmulat, mukha ng isang babae ang bumungad sa'kin. Napabalikwas ako ng bangon kasabay ng palibot ng tingin sa paligid.

Nakahinga ako ng maluwag ng malamang hindi iyon panaginip lang. I'm still in Siege's room but he's nowhere to be seen.

"Francesca Beltrán."

I glanced at the girl, alam kong hindi sya isa sa mga katulong dahil ngayon ko lang sya nakita. She has an Spanish accent, ang tindig kahit mga kasinglaki ko lang ay parang sa isang modelo. She's actually beautiful, she has a rosebud lips, heart-shaped face, blemished short physique, gray round eyes, straight eyebrows, thin nose, red-rimmed lustrous hair. She's wearing a knee high black boots, skater skirt, denim polo and tube top.

"Who are you?"

She raised a brow and looked at me from head to toe even though a sheet is covering half of my body.

"Should I be the one asking you that question?" She sounds offended.

Kumunot ang noo ko. "Well, you just said my name---"

"Whatever!" She roll her eyes, shaking her hands to stopped me. "By the way, what are doing in Siege's room? In his bed?"

Nag-init ang pisngi ko ng maalala ang pagyakap sa'kin ni Siege, ang pagtabi dito sa pagtulog.

Mabilis akong umalis sa kama.

"I thought you hate him? Aiken said, Siege tried to kill you." Patuloy nito pero wala doon ang attensyon ko.

Where is that freak by the way?

Namumula ang pisnging napatingin ako sa kama saka hinawakan ang leeg ko.

"What? Searching for hickeys?" She teased.

Namilog ang mata ko sa sinabi nya. "N-No,"

Inaalam ko kung kinagat ba ako nito o ano.

Kung nauna itong nagising siguradong nalaman na nitong hindi lang iyon panaginip. Dapat ako ang naunang nagising.

Damn it, Franchesca, bakit kasi napasarap ang tulog mo? Anong mukha na lang ang maihaharap mo kay Siege. At paano pag nalaman ng iba?

Biglang bumukas ang pinto.

Kumunot ang noo ni Lyon ng makita ako. He glanced at that girl then at me.

"What are you doing here, Frances?" Then his eyes roamed around the room. "Where's Siege?"

Napalunok ako, hindi ito kayong sagutin at tingnan.

Hinahanap nila si Siege? Kung ganon nasaan ito?

The girl chuckled. "I can't find him here either."

Sa gilid ng mata ko alam kong tumingin sa'kin ang babae.

"I asked Francesca to helped me find Siege's room."

Gulat na napatingin ako dito. She smirked and wink at me.

"She's Azalea, Frances." pakilala ni Lyon. "A phoenix."

"Is that figuratively or literally?"

Tumalikod na si Lyon at lumabas. "Literally."

Humalakhak si Azalea at umabrisite sa'kin saka ako iginiya palabas, samantalang ako ay gulat pa rin.

Diretso sana kami sa baba pero nagpaalam muna akong maliligo at magpapalit.

Naabutan ko silang nagtatawan. Azalea's not wearing her denim polo kaya kita ko ang wing tattoo nya sa likod. That's cool!

"C'mon, Frances." Aya sa'kin ni Daelan ng mapansin ako.

Ngumiti ako, naglakad palapit sa kanya pero natigil ng makita doon si Siege pagkatapos ay nagpatuloy ulit lalo na at parang hindi naman ako nito napansin. Nakatuon lang ang attensyon nya sa kanyang laptop at pagkakape.

"So, I think Siege is fine so why did you douchebags called me?" Si Azalea habang nagsisimula na kaming kumain.

Sa mahabang mesa ay salo-salo kami. In my left, si Daelan na katabi ni Elric. In my right, si Aiken. Kaharap ko naman si Lyon, nasa kaliwa nito si Azalea na katabi sila Felix at Siege. Pinagsisilbihan kami ng mga kasambahay nila.

"Yeah! Azalea's right, you looked okay now, Siege." Aiken agreed.

Nagpatuloy na lang ako sa pagkain.

"I'm not." Angil ni Siege.

"Yeah! What-f*****g-ever!" Felix roll his eyes.

"The statue's, you need to command their souls to go back to their respective owners." Lyon said.

I looked at Azalea, if she's not a mortal or a vampire then what? Seryoso talaga si Lyon na isa syang phoenix?

Tumawa si Azalea ng mapatingin sa'kin.

"Oh! God, it feels like I'm staring at Sebastian but his girl version."

Kumunot ang noo ko.

"You knew my grand grand grandfather?" Hindi ko na napigilang itanong.

"They had a thing." Aiken whispered.

Nalaglag ang panga ko, hindi makapaniwalang tinitigan si Azalea.

"Yeah! Yeah! I know I'm stunningly beautiful." Inayos pa nya ang buhok.

Felix faked a cough then hand a coffee at her. "Magkape ka nga muna para naman kabahan ka."

Inirapan nya lang ito.

"I actually helped Sebastian when he escaped at this hideous place---" tumingin sya kay Aiken. "No hard feelings, Aiky."

Aiken shrugged not minding what she said. "Whatever, Azy."

Azalea chuckled. "So, he escaped carrying caskets," she pointed at them. "Their caskets and I helped him---"

"Without hesitation because you love him." Daelan said matter-of-fact.

Wow! That's a revelation huh!

"And you are the reason why we became vampires because you helped Sebastian. He asked about a potion, herbs or whatever so that we can't turn to stones or burn... Right?" Elric sneered.

She just roll her eyes. "It's a war, someone wants to take the Lauthyrinth throne back then so Sebastian decided to flee during the war. We sailed for years along with savage pirates across the ocean, and because of one strong typhoon, it changes the wind, our direction until we marooned in the Philippines and the pirates stole his ship. I can't help him that time because I'm getting weak and I need to burn myself to lived again and to be strong again so Sebastian decided to lived there. He searched for mountains at that time until he found La Trinidad and he build the Sebastian tomb."

May isang malungkot na ngiti na lumitaw sa kanyang mukha. "I came back to him only to find out that he's already... Married. His wife was seven months pregnant. I can't blame Sebastian, his wife was so beautiful."

Then she glanced at me pero nag-iwas ako ng tingin.

I cleared my throat. "Lahat kayo natulog ng ilang daang taon, talo nyo pa si Sleeping beauty."

Felix grimaced. "Sleeping--- What?"

I smiled. "Try to watch it, there's so many version. Sleeping beauty, the cursed of sleeping beauty, Maleficent---"

Elric chuckled then start reading something in his phone. "Sleeping beauty is a fairy tale, about a beautiful princess cast into a deep sleep through a jealous fairy's curse. Sleeping Beauty is awakened at last by the kiss of a prince— How romantic."

"Oh! How sweet, y'all princesses." Pang-aasar ni Azalea. "And Francesca is the prince!"

Tiningnan lang sya ng masama ng mga ito.

"The difference is, it's not a kiss that awakened us." Daelan murmured. "It's her blood."

"And of course, we're Prince's." Aiken mocked. "Not princesses."

Sabay kaming napahalakhak ni Azalea.

My lips parted when I saw Siege smiling too.

Sumeryoso lang sya ng tumingin sa'kin pero agad akong nag-iwas ng tingin at mabilis na uminom ng tubig para itago ang pamumula ng pisngi ko.