Siegfried

Chapter 10

She slept with

Wolves without

Fear, for the

Wolves knew a

Lion was among

Them.

- r.m. drake

Chapter Ten

Lauthyrinth

I'm staring at my fingers when I heard Felix's voice.

"Change of plan, fellas... We're heading to Lublin so fasten your f*****g seatbelts."

Dumungaw ako sa bintana. Bukod sa kadiliman, tanaw ko rin ang mga ulap. Ilang oras na rin kaming nasa himpapawid, my butt and back starts to get hurt.

Nilingon ko sila, Aiken and Lyon are playing chess, they're both serious about that game. Daelan was watching TV while his brows are furrowed like there's a problem in what he's watching. Siege is peacefully sleeping at his chair while listening to music in his wireless headphone, he looks like an angel. A sinful angel. Si Elric naman ang piloto at kasama nito si Felix.

Napaayos ako ng upo ng mapatingin sa'kin si Daelan, sumandal sa kinauupuan ng marinig kong tumayo sya at ang yabag nya saka ang papalapit nya sa'kin. Napapitlag pa ako ng magsalita sya.

"Eat!"

Napatingin ako sa hawak nyang tray. There's a rice, pork, veggies and juice there.

I awkwardly smiled then get the tray from him. "Thanks!"

Sa buong byahe namin, nakaupo lang ako doon. Tumatayo lang kapag nawawala sila.

"Ilang araw na tayong nasa himpapawid?" Tanong ko kay Aiken ng tumabi sya sa'kin.

Sumandal sya saka bumaling sa'kin. "Hmm, four? Five?"

My eyes widened. "What?"

He nodded. "We don't have stopovers so more or less, six days ang byahe papuntang Lublin. May isang araw pa bago tayo makarating doon."

Hindi ako makapaniwala sa sinabi nya.

"In our time, ilang buwan, maybe years bago kami makarating sa ibang lugar. Lublin to Caernarfon to Fall River to County Clare... Umaabot ng ilang buwan kaya pag nagbabakasyon kami sa mga lugar na iyon, ilang taon din."

Siguradong ang buhay nila noon ay kahit hindi gaano kaganda ngayon ay hindi naman sila nahihirapan lalo pa't mukha naman silang may mga alalay noon. Itinuturing na hari.

Ang Lauthyrinth ay mas luma kaysa sa Darkstone castle, siguro dahil mas matanda iyon. It has it's own beauty. Just like them, the castle is scary and mysterious.

Pagkatapos kumain at maligo ay natulog na ako. Sa sobrang pagod siguro sa anim na araw na byahe ay napasarap ang tulog ko.

Paglabas ko ng silid ay naghihintay sa labas si Cora, my handmaiden. She's also a Filipino, hindi ko alam pero pakiramdam ko talagang Filipino ang kinukuha nila para makasama ko. Inilibot nya ako sa buong kastilyo hanggang sa mapunta kami sa library, nakita namin doon si Elric. He's busy in front of his laptop, his wearing an eyeglass top.

I can tell, bagay nya iyon. He looks like a hot nerd.

"So how was it? Do you like Lauthyrinth?"

Tinanguan ko si Cora para iwan na ako bago lumapit kay Elric habang inililibot ang tingin sa paligid ng silid. It has tons of books everywhere, different size, color, design, language and thickness. The library has also a second floor.

Nahinto ako sa paglalakad ng makakita ng rebulto ng anim na lalaki na nakalagay sa glass. I touched the glass while staring at the six statues with fascination and admiration.

I look at Elric when I remembered something. He's staring at me, following every move I make.

"Ito ba iyong tinutukoy nyo? Iyong anim na lalaking naging bato?"

He lazily shrugged then faced his laptop and continued what he's doing.

Ngumuso ako at tumitig ulit sa mga rebulto. Sayang at hindi ako makakuha ng larawan sa mga lugar na napupuntahan ko. Naiwan ko sa devil's lair ang cellphone ko at hindi ko alam kung mayron pa ba iyon.

"Elric," umupo ako sa kaharap nyang sofa.

"Hmm?"

"Di ba siyam kayong natira? Anong nangyari doon sa tatlo?"

He leaned back on his chair, his expression dulled as he clenched his fist. Tila ba may mali sa tanong ko.

But to my shocked, he glanced at me and smiled.

"Your training will start today, come on samahan na kita papunta kay Aiken."

Hindi na ako nakapalag ng hawakan nya ang braso ko at bahagya akong hinila.

I can feel it, he's avoiding my question and looks like he doesn't want to talk about it. They're hiding something and they don't want me to know about it, then what is it? Should I ask the others or should I figure it out myself?

Two men opened the door for us. The room looks like a gym s***h armory. Different weapons are displayed in the corner. In my left side there's a boxing ring pero hugis hexagon at ang harang ay parang fishnet at mas mataas sa pangkaraniwang boxing ring. Kompleto rin ang gym equipment's.

Nilapitan ni Elric si Aiken na nasa ring at kinausap ito pagkatapos ay lumabas si Aiken, he's just wearing a short. He's sweating and panting profusely and he really has a nice body.

"Ready?" Aiken asked me while removing his boxing gloves.

"I need to." I mumbled.

Elric tapped my shoulder then commanded the men and girls there to leave before he get out and closed the door.

Aiken chuckled, he get something in the cabinet before he faced me.

My brows furrowed when I saw what he's holding, I glanced at the basin then to his face.

"What am I going to do with a basin and colorful popsicle stick?"

He smirked. "This is your first training. Pagpapatung-patungin mo sila hanggang makagawa ka ng, let's say, maybe a house or castle... What do you think? Hmm?"

I scowled. "This is crazy, ano namang kinalaman nyan sa training ko?"

"Patience, Frances... You should have that first, be wise... Proficient, tolerable, dedicated---"

"Lakas lang ang kailangan, Aiken."

His mouth twitched. "Trust me, Frances... Do this and everything will follow."

Iniabot nya sa'kin ang palanggana, tinitigan ko lang iyon.

"C'mon, get it... Nangangawit na ako."

Tamad na kinuha ko iyon saka inilagay sa mesa. "What's the role of the basin?

"Dyan ka magsisimula."

I eyed him dumbfounded.

It took me actually days to be able to make a castle using a popsicle sticks. First hour, it's horror. Napapasigaw na lang ako sa inis but just like what Aiken said, I need to be patience.

Every morning, sumasabay ako sa pagja-jogging nila at lagi nila akong iniiwan at pinagtritripan. During weekends, sumasabay ako sa pag-ji-gym nila Aiken at Felix. Hindi pa naman nila ako tinuturuang lumaban, siguro inihahanda lang nila ako.

I spent my Christmas running, punching a punching bag, doing treadmills, carrying barbells and boxing. I almost forgot even my birthday and when new year came, nothings changed.

They never celebrated it, what should we even celebrate? Maybe we should celebrate the fact that we're still alive.

Tinitigan ko ang buwan mula sa bintana ng kwarto ko. Tila hindi iyon nagbabago ng pwesto, nasa gitna pa rin ng kalangitan. Bilog at sa paligid ay lumiliwanag, tila ba gusto ng sumilip ng araw.

Ipinikit ko ang mga mata ko, inalala ang mga nakaraang taong kasama ang pamilya. The birthdays, out of towns, achievements, holidays, weekends, valentines, holy week, anniversary, Christmas, new year.

It will just stay as a memory because in the next years, hinding-hindi na iyon mangyayari pa. And soon, little by little, makalalimutan ko din ang lahat ng iyon. I welcome the new year without my parents and I will try to face the upcoming years bravely.

Sa sumunod na araw, Aiken teach me how to used a sword. Not literally sword dahil baka daw masugat ako. It's a stick and i-imagine ko na lang daw na sword iyon.

Then Elric teached me how to used a gun.

"Am I not going to used anything to cover my ears? Eyes?" I asked him, remembering my first time to used a gun.

He's busy fixing the guns in front of him.

Umiling sya pagkatapos kumuha ng baril at ibinigay sa'kin.

"Try this."

It's not that heavy, tinitigan ko pa sya. Baka magbago ang isip at bigyan ako ng pangtakip ng tenga.

He frowned. "What?"

I roll my eyes then raised both of my arms, directing the gun on my target then I pulled the trigger. Pero imbes na bala ang lumabas ay tubig.

Pinandilatan ko si Elric ng humagalpak sya ng tawa.

"Oh! God! You are not taking me seriously."

Naiinis na ibinato ko sa kanya ang baril na nasalo naman nya. Sinubukan kong abutin sya para mahampas pero natawa na lang din ako. He looks like a kid while laughing that loud. Carefree and full of life.

Daelan was the one who is assigned to teached me how to used a bow and arrow or crossbow. Naiilang ako sa kanya pero pilit akong nagpapaka-propesyonal kahit sa totoo lang gusto ko na syang takbuhan.

Napapitlag ako ng hawakan nya ang kaliwa kong braso at bahagya iyong itinaas ganon din sa kanan kong siko. I'm holding a bow and arrow, while Daelan is beside me. Instructing me. Tumatama ang mabango nyang hininga sa tenga ko na mas nakakadagdag ng pagkailang ko.

"Pull the string,"

Ilang minuto akong pumikit bago tinitigan ang tabla na ginuhitan nya ng mga bilog saka tumikhim.

"Relax,"

Seriously? Paano ako makakapag-relax kung ang lapit-lapit nya sa'kin.

"Okay... Then release it."

Bigla kong binitawan ang tali at lumipad ang palaso para lang bumagsak sa paahan ko. Napabuga ako saka sya nakasimangot na tiningnan. Ilang oras na kaming nagpra-practice pero wala pa ring nangyayari.

"I'm done being a trying-hard cupid."

He stared at me seriously, nag-iwas ako ng tingin.

"We're going to do this until you perfect it... No more buts."

Lyon and Felix was the one who teach me the basic jujitsu, karate, judo, kendo, iaido and aikido. And because of that, sumakit ang katawan ko. But I really want to learn so hear I am, practicing to death.

Natigil ako sa pagsuntok sa punching bag ng makarinig ng tila tugtog. Naglalakad ako sa direksyon ng pinto habang inaalis ang suot kong boxing gloves. Pawis na pawis at hinihingal na din ako. I held the doorknob and roll it pero hindi mabuksan.

I gasped. What the hell!

Ginalaw-galaw ko ang busol pero hindi talaga mabuksan. Kinalampag ko ang pinto.

"Hey! Someone there? I'm here... Open this door" I shouted.

Nanggigigil kong pinagsusuntok ang pinto at inis na napasigaw nang mapagod sa kakasigaw at pagkalampag sa pinto.

"They can't hear you... So stop trying"

Mabilis akong napaharap sa sobrang gulat ng marinig ang tila inaantok na boses ni Siege. Humakbang ako ng ilang beses bago ko sya nakitang nakahiga sa sofa, nakatakip ang isang braso sa mata.

Napaikot ako ng tingin, binundol ang dibdib sa sobrang kaba. "W-What are you doing here? Paano ka nakapasok?"

"I used the door," he said nonchalantly. "Obviously"

Napairap ako. "Nakasara nga di ba?"

Hindi sya umimik.

Namilog ang mata ko.

"H-Huwag mong sabihing kanina ka pa dito?"

Kung ganon mas nauna ito sa'kin dito, pero bakit hindi ko sya napansin?

Nadagdagan ang kaba ko ng tumayo sya, napaatras ako.

"A-Anong gagawin mo?"

Fear is evident in my voice when he walked in my direction. I stepped backward until I felt the door hit my back. Dumagundong ang t***k ng puso ko ng makalapit sya sa'kin. Naging malikot ang mata ko, ni hindi magawang makatingin sa mata nyang titig na titig sa'kin.

Itinaas nya ang isang kamay sa gilid ko, cornering me then he lowered down his head and lean closer to me. Smelling my neck.

My eyes widened as I blush profusely because of our closeness. Gusto kong magsisigaw at tumakbo palayo sa kanya pero hindi ko magawa.

Maybe because I'm that scared to him. Really scared.

Then after that, he tilted his head and stared at my eyes then he focused on my lips. My heart pounded wildly. His gazed turn to my eyes. Sinubukan kong tumitig sa mata nya pero parang pinanlalambutan ako ng tuhod kaya sa kanyang adams apple na lang ako tumitig

He even leaned closer that I can feel the coldness of his body and the warmth of his breathe.

Namula lalo ang pisngi ko ng maalalang amoy pawis ako and for sure, I look haggard. Naramdaman kong naglalagkit din ako. Samantalang sya, napakalinis. Napakabango. I'm just wearing a racerback sports bra and sweatpants. My hair was in a ponytail and it's slightly messy. While him, he's wearing a v-neck undershirt and a rugged jeans. Ang buhok nya ay nakatali ng kagaya sa'kin at may iilang buhok na kumawala sa pagkakatali non.

Iniharang ko ang kamay sa pagitan namin at bahagya kong nasagi ang kanyang dibdib. Bumaba sa nanginginig kong kamay ang kanyang mata.

Namilog ang mata ko ng maramdaman ang kanyang kamay sa bewang ko.

"What are you---"

Bago ko pa matapos ang sasabihin ay narinig ko ang pwersahan nyang pagbukas sa pinto. Muntikan pa akong mabuwal ng biglang bumukas ang pinto buti at napakapit ako sa katawan nya. Mabilis namang pumalibot sa bewang ko ang kanyang braso at bahagya akong hinila palapit sa kanyang katawan dahilan para magkalapit ang mukha namin.

He studied my face with piercing scrutiny, his lips slightly parted. Bumigat ang paghinga.

Napakurap-kurap ako ng unti-unting magbago ang kulay ng kanyang mata at naging pula iyon. Kumalat ang takot sa'king katawan, malakas syang itinulak saka mabilis na tumakbo palabas.

Napahawak ako sa dibdib ko, mabilis pa rin ang t***k ng puso ko. Sa pinagsamang takot at iba pang emosyong hindi ko mapangalanan.

Natigil ako sa pagtakbo at inilibot ang tingin sa paligid. Ngayon ay malinaw na ang tugtog sa'kin, ang sigawan. Napakaraming tao sa Lauthyrinth, they looked happy, that's for sure an understatement.

Saka luminaw ang ibang tagpo, pailan-ilan ang nakita kong may babaeng hinahalikan sa leeg. Ang mga babaeng iyon ay ang mga kasambahay sa kastilyong iyon.

My eyes widened when realization hit me. No, they're not kissing them... They're---

"Mortal"

Natigil ang sigawan, ang tugtog, ang kasiyahan at lahat ay napatingin sa'kin. Ang iba ay binalewala ang kanilang hapunan. Their silver eyes are blazing with hunger as they stared at me. They're growling as they flashed their fangs.

Nahawi sila at may lalaking biglang lumitaw. He's staring at me with full of hunger and lust. He has this authority in his aura, he's obviously an American. Siguro kataunan lang ito ni dad or more.

Napaatras ako, I held my breath. Ang kaalaman ko sa pakikipaglaban ay siguradong wala ring silbi. Napakarami nila kumpara sa akin.

He growl at me, showing his silver eyes, fangs and he even has claws na muntikan ko pang ikasigaw.

At hindi ko inaasahan ang sunod na nangyari. Biglang lumitaw si Daelan at iniharang ang kamay sa'king harapan, he's body slightly covering me at ang kalahating mukha lang ng lalaki ang nakikita ko. Sila Elric at Lyon ay tumalon pababa mula sa second floor at lumapit din sa'kin. Sila Felix at Aiken ay nasa likod ko naman.

"If you want us to be friends... I want that girl" The man proclaimed. "If you really want to bring back the peace, unity blah blah blah in this world... You need me, Lyon... I'm the voice of the nightwalkers. They are following me, they're listening to me. So when I say I want that girl..." He yelled, pointing at me. "Do as I say"

Napahawak ako sa laylayan ng damit nila Daelan at Lyon. They both looked at me. Si Lyon lang ang nagbawi para tingnan ang lalaki. Naputol ang tinginan namin ni Daelan ng bumulong si Aiken.

"How did you get out?"

Nagbaba ako ng tingin.

Lyon heaved a sigh. "Look, that's not how this work---"

"Oh! Shut up, I want that girl... Give her to me... It's just that easy." The man cut him off.

"Then you're not listening to us" Elric spat.

"You f*****g don't have a say here, Griffin." Felix jaw tightened.

"You don't have right to command us and you don't have the right to ask things" Daelan utter dangerously.

Griffin froze, naaninag ko ang takot sa kanyang mata at unti-unting bumabalik ang kulay ng kanyang mata.

Felix raised his hand, napayuko ang iilan don ng may lumipad na punyal at dumeretso iyon sa palad ni Felix.

Magsasalita pa sana si Griffin pero ibinato ni Felix ang punyal dito, sapol ito sa puso at napaluhod. Naglaho si Aiken sa tabi ko at biglang lumitaw sa likod ni Griffin. Napasinghap sa gulat ang mga nandon.

Natutop ko na lang ang bibig ko ng hawakan ni Aiken ang ulo ni Griffin at baliin iyon. Natumba ang walang buhay at duguan nitong katawan sa sahig.

The crowd remained silent, ni walang nagsasalita o gumagalaw.

Nakangising tininaas ni Aiken ang kamay habang inililibot ang tingin sa paligid.

"Welcome to Lauthyrinth, folks"

At sa isang iglap, bumalik ang kasiyahan.