"Miss Kabiling, sure ka ba na ayaw mong tawagan ang kahit na sino sa mga kamag-anak mo para ipaalam itong kalagayan mo? Mga magulang mo? Mga kapatid man lang? Kahit kaibigan?" ang tanong sa akin ng nurse na nakatoka para alagaan ako.
Umiling ako.
Sino? Sina Mama at Papa?
Para ano? Para makarinig na naman ng kung anu-anong mga sermon na na lalong nagpapaliit sa aking pagkatao.
Hindi ko pwedeng hingan ng tulong sina Ate April o si Abby. Siguradong malalaman at malalaman ng mga magulang namin at kapag nagkataon ay sila pa ang malalagot at mapaparusahan.
Umiling ako bilang tugon sa nurse. Wala akong balak na humingi ng tulong kahit na sino sa pamilya ko.
"Wala na akong kahit sinong kamag-anak, nurse. Ulila na ako sa mga magulang at nag-iisa na lang talaga."
Wala naman na sigurong masama
