I See Black (COMPLETED) TAGALOG

Chapter 10: Risky

Someone’s POV

Pagkadating ng mga kasama ko dala ang firt aid kit at medical tools ko ay nagapply kaagad ako ng paunang lunas sa kaniya. I am not yet sure if she has broken limbs or fracture until she was checked.

I talked to Cielo about her and he quickly understands that Shakirra should be kept a secret until she wakes up.

“Bring her here.”

That’s what he said before we ended the call. Dadalhin ko siya sa Bicol. If we will stay here in Manila and bring her to one of the hospitals here, it will be too risky.

Ngayon ay nakasakay kami sa ambulansya na pagmamay-ari ng bayan ni Cielo. He is the governor in Bicol. Dala-dala na ito kanina ng mga tauhan niya na rito nakalagi sa Manila. Some of his men are on my car. Hindi kasi pwede na maiwan ko iyon dito. Kumuha na rin ako roon ng bagong damit dahil nakatabon kay Shakirra ang suot ko kanina. Sira kasi ang pangitaas niyang damit kaya nakikita ang hindi dapat makita.

Kami lang ni Shakirra rito sa loob ng ambulansya maliban sa dalawang nasa harap. Her breathing is stable. May oxygen na rin na nakalagay sa kaniya upang masuportahan ang hininga niya. Nililinisan ko ang mga dugo sa mukha niya. Marahan lamang dahil hindi ko pa alam kung may mga nabali sa kaniyang buto o ano.

I am a physician. A family and general physician for almost three years. I mostly took care of patients, prescribing and monitoring their medicine intake, do medical check-ups, interpret diagnostic testing and giving advices on diet, hygiene and preventive care. I finished my fellowship when I am thirty years old.

Ilang oras na kami sa byahe. Hindi na ako mapakali sa upuan ko habang tinititigan si Shakirra. She has cuts on some parts of her body. But there is no severe bleeding that is happening. I am sure there is a part of her body that is affected or there might be an internal bleeding. Ang layo ng pinagtalsikan niya. I am so grateful to God that she is still alive. And now that she is having a stable breathings and normal heart beats, made me somehow calm.

I hope she is okay. I can’t check her body easily. I have to wait and let other doctors take care of her.

Tanghali o bago magtanghali pa siguro ang dating namin doon. Umalis kami ay alas-diyes nang gabi. Naiwan ang ilan niyang tauhan doon sa Maanila. It’s already eight in the morning. I am just so thankful that there is a light traffic. At dahil naka ambulansya kami ay lagi kaming pinapauna. This is a bright idea.

Hindi ako makatulog sa biyahe. Lagi kong chine-check si Shakirra. Baka kasi biglang may mangyaring masama sa kaniya sa biyahe. Dapat talaga ay madala na siya sa ospital pero dahil kilala siyang tao lalo na sa Manila, masyadong delikado. I just have to check her every hour and then.

Lumalambot ang puso ko kapag nakikita ang mga natamo niyang sugat sa katawan. May mga iilan pang dugo sa mukha at katawan niya. I feel so bad for her. How can I tell that her families are all dead? How can I hurt this soft lady?

Naging mabilis ang biyahe. The driver stopped the car in front of a private hospital. Cielo is there, waiting for us together with his body guards. May dumulog kaagad sa amin na mga nurse at doctor. Dinala na agad nila sa loob si Shakirra. Sumunod kami ni Cielo na nagaalala. “Pare,” sabi niya at inakbayan ako. He patted my back.

I gave him a genuine smile. Sobrang pasasalamat ko talaga sa kaniya.

“They know. Nakasara na rin ang mga bibig nila tungkol sa kaniya. I made them sign a contract that the patient and the possible surgery will be kept a secret or else this hospital will…” pambibitin niya na alam ko na ang ibig sabihin.

Maliban sa magaling na pulitiko ay tuso rin kasi ang isang ito. “Mabuti naman. Salamat talaga, pare.”

“Kilala ko rin ang mga doctor kaya hindi sila mahirap kumbinsihin. Basta sunabi ko lamang na huwag ipagsasabi ang tungkol sa pasyente.”

Umupo kami sa waiting area. The facility is big and clean. Every room is for big time patients.

“You think she’ll be okay?”

“I don’t know. I hope she will.”

“Tangina. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maisip ang nangyari sa kanila. Sino naman kaya ang may gawa nito? May katawan kasi talaga pare. Sabi ay sa babaeng kasama naman natin ngayon. Are you sure she is really the real one?” Paninigurado pa niya.

“Sigurado ako.” Natahimik siya saglit, nagiisip. Natahimik din ako at katulad niya ay iniisip ang pangyayari. Parang kahapon lamang ay kakagising ko lamang sa bahay dahil sa panggabi ang shift ko tapos ngayon ay naririto ako.

“We will protect her. But for now, I’ll protect you. Kain na muna tayo. I know you haven’t had food since yesterday.”

“But-” I was about to protest when he cuts me off.

“Don’t worry about her. She will be safe.” At hinila na ako sa labas. I trust his words.

May kainan pala na malapit rito. Nang makapasok sa restaurant ay saka ko lamang naramdaman ang gutom ko.

Sobra-sobra rin kung intindihin kami ng mga staffs dito lalo na ang manager.

“Hello po Gov.” Bati nila sa kasama ko. Nginingitian lang sila nito o kaya ay kumakaway.

Busgo na busog kami nang matapos kaya’t nagpalipas muna kami ng ilang minuto bago niya ako dalhin sa bilihan ng mga damit. Ayaw ko man ay masyadong mapilit ang kasama ko. Kailangan ko raw kasing maligo at magpalit. We bought a towel, soap and shampoo and let me take a bath in one of the lodging house here. Hindi ko rin talaga alam ang trip ng isang ito pero sinunod ko na lamang din dahil para rin ito sa akin.

Dalawang oras na yata kami sa labas. Niyaya ko na agad siya na bumalik sa ospital pagkatapos.

One of the nurse said that Shakirra is on her room. Nang makapasok kami ay naroon pa ang iilang nurse at ang doctor. Inaayos nila ang kwarto at maging ang comfort ng pasyente.

“Gov,” kausap nito sa kasama ko matapos ay tianguan ako bilang pagbati.

“How is she doc?” I asked curious of what happened earlier.

“I will be honest. We have removed so many small broken glasses on your girlfriend’s body especially on her back and abdomen. But nothing to be worried, it didn’t hit her vital organs. We then run some tests, we found out that she has swelling on her back and a broken ligament on her right foot. Her neck is also affected. We will put a cast after we have your permission.”

Napahinga ako maluwag dahil doon. Pero ano raw? Girlfriend? Iyon ba ang sinabi ng isang ito. Nilingon ko ang kumag na nakangisi sa akin ngayon. Well it would be easier para hindi na kami mahirapan pa.

“How about her head? Is there a concussion or something?” nagaalala kong tanong.

“Thanks God she hasn’t. Her head is safe.”

“That’s it?”

The doctor’s eyes became serious. “Another thing, we need to do something on her.”

“What is it?” I got shocked and nervous at the same time. I never got close with her. But the worry I am feeling now is too much.

“Spill it, doc,” singit ni Cielo. Hindi na makapaghintay.

“We saw small pieces of broken glasses on both of her eyes and we need to remove it as soon as possible. I am not the one to do that but Dr. Emanuel. We just need an approval from you since the patient is still unconscious.”

Napatanga ako dahil doon. “The operation cannot guarantee you that once we removed those, her eyesight will remain normal. We will just remove the glasses first and will know the result once she woke up.”

I am a doctor but now, I don’t know what to do. Just like what the doctor said, this is too risky. Maaring ikabulag niya iyon.

Napaupo ako. Sumunod naman agad sa akin si Cielo para pakalmahin ako. I am worried. “Let’s just let her have the operation if it didn’t go successful pare.”

Mabilis ang naging pangayayari. They let me sign many papers for Shakirra’s confinement, bills and operation. Patawarin niya ako kung pumayag ako na operahan siya kahit hindi ko naman siya kaano-ano at walang permission mula sa kaniya. Pero tingin ko ay mas makabubuti ito sa kaniya.

Bukas ang magiging operasyon. They are preparing everything and analyzing the positions of the glasses. Nanunuod ako habang pinagaaralan nila dahil ine-explain din nila sa akin. Naiintindihan ko naman ang lahat na lalong nagpapakaba sa akin.

The operation is too risky. Damn it!