Pillow of Heartbreak

“Sa loob ng isang lumang unan ko natagpuan ang sakit, ang sakripisyo, at ang dahilan kung bakit niya ako minahal sa paraang paglaya.” Anim na taon na kaming kasal ni Isabel. Anim na taon na akala ko ay sapat na para makilala ko ang babaeng tinawag kong asawa. Sa unang mga taon, siya ang pahinga ko. Siya ang tahanan ko. Kapag pagod ako sa talyer, siya ang naglalagay ng yelo sa sugat ko, siya ang nagtitimpla ng kape, siya ang yumayakap sa akin sa gitna ng gabi. Pero unti-unting nawala ang lahat. Hindi ko napansin kung kailan nagsimula. Basta isang araw, nanlamig na lamang siya bigla. Hindi na siya tumatawa sa mga biro ko. Hindi na siya nagkukwento tungkol sa trabaho niya bilang nurse. Kapag yayakap ako para bang may pader sa pagitan naming dalawa. “Pagod ako, Mark. Huwag ngayon,” paulit-ulit niyang sinasabi. Hanggang sa naging araw-araw na iyon. Mas masakit pa, naging iba rin siya sa pera. Alam kong hindi kalakihan ang kita ko sa talyer, pero ginagawa ko ang lahat. Samantalang siya, may regular na sahod, may overtime, may night duty. Pero ni minsan hindi ko nakita kung saan napupunta ang pera niya. “Iniipon ko,” sabi niya. Pero wala kaming ipon. Walang bagong gamit. Walang kahit anong pagbabago. Nang malugi ang talyer ko at humiram ako kahit kaunti lang, tumingin lang siya sa akin na parang hindi niya ako kilala. “Mark, magsikap ka. Huwag kang umasa sa akin.” Parang kutsilyong bumaon sa dibdib ko ang mga salitang iyon.