THEA
Matulin ang pagpapatakbo ko sa sasakyan ko. Basang-basang na ng luha ang pisngi ko. Sobrang labo na ng paningin ko dahil sa walang humpay na pagdaloy ng luha sa mga mata ko. Nang hindi na ako makahinga dahil sa patuloy na hikbi ko, bago pa may mangyaring masama sa akin, huminto ako sa gilid ng daan. Pinakalma ko muna ang sarili ko. Kahit sobra akong nasasaktan sa mga oras na ito, gusto ko pa rin mabuhay kahit alam ko na ang magiging kapalaran ko.
Ilang beses akong nagbuga ng hangin para pakalmahin ang puso ko dahil sa bilis ng t***k nito. Makalipas ang ilang sandali, sinubsob ko ang mukha ko sa manibela. Kahit kumalma na ang puso ko, patuloy pa rin ang pagtulo ng luha ko.
Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang pagpapakawala ko ng hikbi. Nagawa ko na ang part ko. Tama na a
