ANDREA
PAGKATAPOS naming kumain ay inihatid ako ni Meng sa magiging silid ko. May kausap kasi sa phone si Teresa kaya si Meng na lang ang inutusan niyang samahan ako sa magiging kwarto ko.
“Maraming salamat, Meng,” sabi ko nang mahatid niya ako sa aking silid.
“Walang anuman, Ma’am Andrea. Kapag may mga kailangan po kayo, sabihan niyo lang po ako. Nasa kusina or sala lang po ako lagi…” anito.
“Andrea na lang, Meng. Tawagin mo na lang akong Andrea…” payak ang ngiting wika ko.
Matipid na ngumiti ito. “Okay, Andrea. Sige bababa na ako.”
“Okay. Thank you…”
Inilapat ko na ang pinto nang makaalis si Meng. Pinagmasdan ko ang silid at gaya ng ini-expect ko, maganda rin iyon. Moderno at malinis.
Sabi ni Teresa bago nito sagutin ang telepono at bago ako umakyat sa kwarto ay maghanda na raw
