"Lumiere. ..Huwag naman ganito." Nanunuyo ang boses nito. Kanina pa siya nagpapaliwanag sa'kin ngunit wala akong tinanggap kahit isa.
"What is your problem, Marcus? I want to see you personally! Ako mismo ang pupunta sa'yo kung ayaw mo!" Inis na sambit 'ko. I know, the situation is very dangerous for us! But what can I do? I miss him! I really miss him. ..so much.
"Delikado nga, Lumi! Hindi natin alam ang pwedeng mangyari sa'yo kung nasa labas ka, okay?"
"Baby. ..I miss you. .." Tinanggal ko na ang hiya ko at hinayaan ang pangungulila, pati na rin ang pagmamahal ko ang magsalita.
"Lumiere. .."
"Bakit ba ayaw mo?" I sighed in frustration. We are not teenagers but why am I acting like this? I cannot think right. I just want to see him. So bad.
Pagod na pagod na ang utak ko sa mga bagay
