BUKID AY BASA

AUTISTIC

“Isang Autistic child ang kapatid kong si Adel,” sabi ni Rosanna, “ normal siyang tingnan at matalino siya sa karaniwan. Mataas ang IQ nya kaya isa siyang scholar mula elementary hanggang nitong mag-college siya…”

Napahinto ako ng paglalakad at hinarap ko ang aking kausap. Gaano ang extent ng autism nya?” tanong ko.

“May mga self-destructive tendencies siya kapag agitated at extreme ang mood nya…” sagot ni Rosanna.

“Kaya sunud-sunuran si Papa sa kanya. Very delicate ang emotion nya…Masaya siya sa bukid. Nang lumipat kami dito sa Caranglan ay parang natagpuan nya ang mundo nya sa pagsasaka. Kaya Agriculture ang kurso na kinuha nya…” sabi pa nito.

“Look, ang ganda ng farm namin di ba Greg?” sabi ni Adel.

Napuna ko na hindi na siya tumatawag ng sir. Hindi na siya namumupo sa akin. Sa nalaman ko sa kapatid nya tungkol sa pagiging Autistic nya ay nagkaroon ng ibang kulay ang pagtingin ko sa kanya. Gano’n talaga marahil ang tao. Regardless ng pinag-aralan mo, ng mga experiences mo, subjective pa rin yung ilang mga asal natin ukol sa kung paano natin iniisip na in general ay ganito ang isang tao--- depende sa pagkaka-unawa natin sa kanilang kalagayan.

Mayroong judgmental tendencies ang karamihan sa atin. At hindi ako naiiba sa karamihan.

“Paano mo nasasabi na maganda ang farm?” tanong ko sa kanya.

Yung tanong ay parang isang quiz na galing sa guro. Hindi subjective ang tanong. Isang elaboration lang sa statement nya na maganda ang farm.

Tumingin siya sa akin. Pumasok sa ala-ala ko si Lissa. Ganito si Lissa tumingin. Nang-aarok pero may lihim na pangamba sa kanyang mga mata. Yung pagiging hindi nya confident sa sasabihin nya. Yung takot na magkamali siya ng sagot.

Wala namang tama o mali sa pagsasabi mo kung ano yung palagay mo sa isang bagay na nasa paligid mo. Para sa akin, laging tama ang ating pandama. Ang namamali lang ay kung paano natin dinarama ang isang bagay na ating nadarama. Yung concept ay laging tama. Ang execution ng concept ang nagiging diperensya.

“Maganda ang farm sa kanyang kapayakan…walang halong pagkukunwari. Ang putik ay putik. Ang huni ng mga ibon ay natural. Ang palayan ay pagbabalik-loob sa kalikasan…” sabi nya.

Ah… malalim si Adel. Kaya maganda para sa kanya ang farm dahil sa ito ay payak o simple. Walang kyime. Walang pag-iinarte na kailangan mong iwasan ang putik na dulot ng sumasapaw na linang. Ang bukid ay likas. Ang mga huni ng ibon. Ang lagaslas ng tubig, Ang tunog ng hanging amihan.

Pareho kami ni Adel ng appreciation sa farm. Tama siya, maganda ang bukid. Maganda ang likas at payak.

Tulad nya.

“To be honest, crush kita…” sabi sa akin ni Adel. Naka-upo kami sa mga dayami na naka-talaksan sa pinag-giikan ng palay.

Lihim akong napangiti. Para siyang bata na nagki-kwento ng isang bagay na bago lang sa kanyang pandama.

“Paano mo naman nasabi na crush mo ako…may mga naging crush ka na ba?” tanong ko sa kanya.

“Wala pa ah…ikaw pa lang…” sabi nya.

“Lagi kitang naa-alala kahit nasa dorm ako…” sabi nyang hindi tumitingin sa akin.

“Kahit parang tatay mo na ako? Paano ba ang ideya mo ng crush?” tanong ko pa.

“Hindi ka naman mukhang tatay…mukha kang masarap maging tatay…” sabi nya sabay tingin sa akin.

May nabakas akong kapilyahan sa mga mata nya. Muli ay sumagi sa ala-ala ko si Lissa.

“May itatanong ako…hindi ko ito maitanong kay Papa o kay Ate Rosanna,” sabi nya na umaktong seryoso..

“Normal ba na pag-naiisip kita ay nababasa ang bukid ko?” tanong nya, “ napanaginipan kasi kita inaano mo raw ako, tapos nagising akong basang-basa ang pempem ko…parang totoo na inano mo talaga ako…”

Nagkatitigan kami ni Adel. Naramdaman kong natutukso ako sa kanya. Unti-unting nagagalit ang nasa harapan ng pantalon ko.

“Normal yung wet dreams…” sagot ko na pinipilit kong maging normal ang boses ko. Tinatalaban ako sa usapan namin.

“Masarap ba talaga ang gano’n? Ang sarap ng feelings ko ng magising ako…tapos basang-basa ako dito oh…” sabi nya sabay turo sa dako ng ibaba nya.

Napalunok ako. Pinipigil ko ang pag-ngangalit ni manoy. Isip-bata pa si Adel. Para ko lang siyang anak. Mali na magnasa ako sa kanya. Isang pagsasamantala na samantalahin ko ang kanyang ka-inosentihan.

“Ginagawa lamang iyan ng mga mag-asawa…” sabi ko na walang emosyon.

Pinatatatag ko at pinakakalma ang natural na urge ng p*********i ko. Kailangan kong magtimpi. Baka mapatay ako ni Ador.

“Pwede namang isipin mong asawa mo ako…I feel I will love to be your wife…” sabi nyang umupo sa tabi ko at dumikit sa akin.

“I am happily married. Kaalis lang ng mag-iina ko nasa London sila,” sabi ko. Yung pagtatapat na may pamilya ako ay maglalayo sa kanya sa akin.

“Fine, pwede naman akong second wife mo…” giit nya.

“No, it is not fine for me…” sabi ko. Pinilit kong maging stern ang boses ko. Isang tatay na iginigiit ang authority nya sa kanyang anak.

Bigla nya akong niyakap at hinalikan. Hindi pa siya marunong humalik. Inginudngod nya lang sa labi ko ang labi nya. Pero hinawakan nya ang kamay ko at inilagay sa ilalim ng laylayan ng skirt nya.

“Basang-basa na yang ano ko, Greg…” sabi nya.

Natunaw ang pagtitimpi ko.

Inihiga ko siya sa dayami. Hinalikan ko siya sa labi. Nakapikit siya at parang nanginginig ang kanyang katawan.

“Ibuka mo ang bibig mo…” bulong ko sa kanya habang nasa loob na ng panty nya ang isang kamay ko. Ang init ng p**e nya na parang nilalagnat. Basang-basa na talaga siya. Madulas na madulas na ang kanyang biyak.

Ibinuka nya ang kanyang bibig. Napayakap siya ng galugarin ng dila ko ang loob ng bibig nya. Nakanganga lang siya at hinayaang likutin ng dila ko ang dila nya. Napapakapit siya sa leeg ko kapag sinisipsip ko ang dila nya.

“Ikaw naman ang sumipsip sa dila ko…” bulong ko sa kanya habang nakapasok pa rin ang dila ko sa bibig nya.

Marahas ang pagsipsip nya sa dila ko. May gigil doon. Ipinasok ko ang isang daliri ko sa hiyas nya. Isang mahabang ungol ang namutawi sa mga labi nya.

“Ohhhh Greg… ohhhh…” hinawakan nya ang braso ko at halos bumaon ang kanyang mga kuko habang kumikinyod-kinyod siya.

Nilabasan na siya. Mabilis kong hinugot ang daliri ko sa kanyang hiyas. Humiga ako sa dayami sa tabi nya. Nakapikit siya. Dinarama pa niya ang nalasap na pagsapit nya sa sukdulan nang dinaliri ko siya.

Wala kaming kibuan nang bumalik kami sa bahay. Naka-tingin sa amin si Rosanna na nasa maliit na kusina ng bahay nila sa farm.

“Walang ilaw dito Greg kundi ang mergency light na yan…” sabi ni Rosanna.

“May dala naman akong battery bank may extra lagi akong battery pa para sa cellphone at laptop ko…” sabi ko naman.

“Sanay naman ako matulog na walang ilaw…” sabi ko pa.

“Dito ako matutulog sa farm sasamahan ko si Greg…” mariin ang pagkakasabi ni Adel.

“Magluluto ako ng pagkain natin may bigas kami dito at may daing. Bukas na tayo manghuli ng tilapya sa fish pond,” sabi ni Adel.

Namitas ng mga gulay ang magkapatid habang nagbukas ako ng laptop at tinawagan ko ang mag-iina ko sa London gamit ang porable internet broadband. Nasa labas daw si Mer. 10 am sa London ngayon at three pm dito sa Pilipinas. Advance ng pitong oras ang Pilipinas. Linggo na dito Sabado pa lang doon.

Matapos kong maka-usap si bunso at si Jenny ay maingat kong isinara ang laptop ko.

Susunod sana ako sa magkapatid na namitas ng gulay sa may di kalayuan nang matanawan kong pabalik na sila.

“Ok na nasunod na naman ang gusto mo…” parang nayayamot na sabi ni Rosanna sa kapatid.

“Pumayag na si Papa na dito tayo matulog ngayong gabi sa farm…” sabi pa ni Rosanna.

“Paki-bomba mo naman ang poso maliligo lang ako…” sabi ni Adel sa akin.

Jet-matic ang poso. May naka-konekta ito na tubo paitaas sa isang maliit na overhead na tangke na sa tantya ko ay naglalaman ng isang dram na tubig. Pinuno ko ang tangke habang naliligo si Adel. Maliligo din ako. At alam kong maliligo din si Rosanna. Ang tangke ay may naka-konekta ng tubo paibaba na supply ng tubig sa lababo sa kusina at sa kubeta.

Medyo nangawit din ang kamay ko sa pagbomba sa poso. Pero sanay naman ako sa mga ganitong sinaunang pag-iimbak ng tubig.

Maaga kaming kumain ng hapunan. Bagong giling yung bigas na dinurado. Bagong pitas ang talong, sitaw at okra. May daing na bangus at sawsawang bagoong na isda na may kalamansi. Napalaban ang mainit na kanin sa simpleng ulam. Masarap talagang kumain sa bukid. Inihaw na talong. Bulanglang na sitaw at isinapaw sa kanin na okra. Isa nang masarap at nakaka-dighay na hapunan.

Sa labas ng bahay kami kumain. May isang lamesa doon na may naka-paikot na korteng-U na mga bangkong kahoy na mula sa nilagaring puno ng santol. Kasabay naming naghapunan ang mga native na manok nila na kumakakak sa bakuran. Nakatanghod naman ang kanilang aso na hindi ko napansin na nakasunod sa amin kanina.

“Sanay na sanay yang si Puti dito sa bukid…” sabi ni Adel sa kanilang aso, “laging naka-buntot sa amin yan kapag napaparito kami sa bukid.”

Kumpleto naman ang backpack ko ng aking personal hygiene kit. Nakapaligo na ako at nakapag-sipilyo ng ganap ng lumatag ang dilim.

Nagsindi kami ng bonfire sa malapit sa mesa at nagkwentuhan muna kaming tatlo habang nagpapababa kami ng aming kinain.

Naunang umakyat si Rosanna makaraan ang isang oras.

“Mauna na ako at hinahatak na ako ng antok…’ sabi nito.

Iisa ang kwarto sa bahay. Sa sala ako at sa kwarto ang dalawa. May sofa sa sala na yantok. Iyon ang magiging tulugan ko.

“Magkaharap kami ni Adel sa mesa. Pahupa na ang bonfire na ginawa namin. Madilim ang gabi na walang buwan. Naramdaman ko ang paa ni Adel sa ilalim ng mesa. Kumikiskis ang paa nya sa binti ko.

“Ang sarap palang labasan…” bulong nya.

“Mas masarap pa doon sa panaginip ko…”

“Baka marinig ka ng ate mo…” sansala ko sa kanya.

“Mas masarap siguro kung yang ano mo ang ipasok mo sa akin…” bulong nya uli. Muli, naramdaman ko ang pag-aalburuto ni manoy. Natutukso na naman akong pagbigyan si Adel.

“Tara na sa itaas. Wala nang apoy ang bonfire…” yaya ko sa kanya.

Yumakap siya at hinalikan ako sa bibig bago kami umakyat sa bahay.