Chapter 5

2564 Words
IT WAS ANOTHER day of investigating. Sa ilang araw tahimik ang buong village. Just as she thought, mga half bloods ang gumawa nito, dahil hanggang ngayon walang makitang lead ang mga pulis. Adelaide decided to end checking around when she didn't notice anything unfamiliar or odd. Pagkarating sa mansion nandoon na ang dalawa, kasama si Devian. The kid immediately run towards her. Inangat ang dalawang braso para magpabuhat. "Lady 'Aide..." It was a soft call of her name. Agad niya itong kinalong sa kaniyang bisig. The kid gave her pecks on the cheeks. Naubo ang dalawang lalaki na nanonood sa kanila. "Since tomorrow is sunday, let's check the every corner of this village. Every alley or streets." Paalala niya na agad sinang-ayunan ng dalawa. Maaga silang nagpahinga nang gabing iyon. While she was left drifting to her deep thinking. She's in the balcony of her room, admiring the full moon and the stars. Behind her almost expressionless facade, she's worrying about the future. What would possibly happen, now that she's free. Now that her role on what's happening and what will probably happen in the future is big. She can't still let go of the past, the betrayal, the pain, and the faint anger in the corner of— she thought—stoned heart. But she is still as vulnerable as what others thought, despite her facade. The atmosphere changed. She knew who it was. Her gazes went towards the King who is now beside her. She bowed to honor his authority. Ganoon din ito. "My King." She whispered. "Troubled?" Umiwas siya ng tingin nang makitang nakatingin ito sa bilog na buwan. "A bit." It was all she can answer. Full of grace, he stand beside her. The atmosphere around him screams authority. The light of the moon gave justice to his handsome face. His perfectly angled jaw, thick and full eyebrows, natural red lips, his eyes that was bright as a moon, it was shining in silver. Lumipat ang tingin niya sa kulay abo nitong buhok, it looks smooth as ever. He's truly an image of the King of Nobles. "It's been so long that you've forgotten my face?" It was a playful question. Umiwas siya ng tingin. Saglit na napangiti. "How could I." ON THE NEXT DAY, like what they have talked about, they search the corners of the village. Magkasama si Guillaume at Devian, samantalang sa magkahiwalay na daan naman sila ni Claudius. She went through the alley near the entrance of the village. Medyo malayo sa kung saan nakatayo ang mansion ni Claudius. Kung hindi mga puno o halaman, mga malalaking bahay o mansion naman ang naroroon. Bihira lumabas ang mga tao, may mga nakakasalubong man siya, ay malimit lamang. They would look at her in awe like what's always happening. She slightly comb her wavy hair using her fingers. Hanggang bewang niya ito, hindi niya tinali kaya marahang nililipad ng hangin. Her white dress is swaying in the rhythm of the wind along with her long wavy hair. Sa kaunti pang paglalakad, halos mapaupo sa sahig ang babaeng nakabunggo sa kaniya. Hinihingal ito at may nililingon. Kinakabahan at umiiyak. Nanginginig pa ito nang tumayo ulit para sana tumakbo pa. Hinawakan niya ang braso nito upang pigilan. "Wait." She said trying to stop the girl. Nanlaki ang mata nito at agad napalayo. As if she's traumatized by something or someone. "You need help." It was a statement from her. Lalong naiyak ang babae. Agad tumango at hindi mapakaling hinawakan ang kaniyang kamay. Napatitig siya sa kamay nitong nakahawak sa kaniya. "Hinahabol nila ako, Miss. Tulungan mo ako! Ayaw ko pang mamatay, parang awa mo na!" She look directly at her eyes, she then whispered using her soft voice, "Calm down." Unti unti, huminahon ang babae. From the looks of her, she's a teenager. "Come with me. We need to talk about what happened to you." Sa mga salitang 'yon, sumama ang babae at sumunod lamang sa kaniya patungo sa mansion ni Claudius. "S-sa may-ari 'to, hindi ba?" The girl suddenly asked when they walk inside the garden of Claudius' mansion. Sa gazebo niya ito dinala. Kumuha pa siya ng maiinom sa loob at saka ito binalikan. Tulala ito at nanginginig pa rin. She is slightly pinching her hands to get a grip from reality, that's what she noticed. "What's your name? Can you talk about what happened?" She asked. Tahimik lang ang babae nung una, uminom saglit nang tsaa, pilit nilalabanan ang matinding takot na hindi mawala wala sa sistema nito. Ilang sandali, sinagot din nito ang tanong niya. "Ako si Andrea. Taga rito rin ako, at kaninang madaling araw, kakauwi ko galing sa isang club, p-parang," She noticed the girl pinching herself, "—parang may sumusunod sa akin. And then, they went after me, tried to use their power or whatever that was to let me sleep, I was so scared!" Naiyak ito habang nagk-kwento. "I-I thought they were Nobles at first because they have powers, I realized that those are half bloods." She was about to ask how did the girl escaped when Claudius and the other two arrived. Nagtataka ang dalawang tiningnan ang babae, ganoon din ito sa kanila. Napansin niyang tulog na naman si Devian sa braso ni Guillaume. "Who is she, my lady?" Claudius asked her. "Andrea, a supposed to be victim, she managed to escape." Guillaume look at the girl, doubting how did she escaped the grasp of half bloods, even if it's the C's. "Someone, I don't know who that is, came, and then their attention immediately went to that person. While they are busy, I run as fast as I can." Nagkatinginan sila. Claudius and Guillaume surely thinks the same way as her. It's a Noble. So one of them is lurking around here. Noble don't usually meddle with anyone's business. Kahit may magpatayan sa harap nila, wala silang pakialam, maliban sa iilang piling kilala niya. "Saan mo huling nakita ang mga 'yon?" Guillaume suddenly spoke. "Near the large bronze foundation. There were a lot of trees, and people don't usually go there." Tumango ang dalawa sa sinabi ng babae. Samantalang siya ay iba na ang iniisip. One of her guards is probably just around. "They are still here, searching for you, if they escape the claw of whoever Noble that is." Nagtanguan si Claudius at Guillaume, she went to Guillaume to carry Devian who is sound asleep. DAMN NOBLESHIT. He can't help but to cuss repeatedly. Nakatakas siya sa kamay ng Noble na biglang dumating dahil ipinain niya ang kasama. Mahina naman ito kaya hinayaan niya nang mamatay. "f**k!" Hindi niya na maigalaw ang kanang braso niya at dumudugo ang tagiliran. Na saan na ba ang babaeng 'yon? He need her life force to add a little on his life line! Papatayin niya talaga ito, o kahit sinong makasalubong na walang kwenta at mahihinang tao! Isasama niya na rin ang mga Noble na matataas ang tingin sa sarili! Nagmura siya ng paulit ulit. Pilit hinahanap ang babae. Kaya niyang magteleport, bagay na nakatulong sa kanila para agarang makuha ang mga babaeng napasakamay nila nitong mga nakaraang araw. Bakit siya pa kasi ang sumama sa mahinang 'yon para kunin ang lintik na babaeng 'yon! Kung ang dalawa niya na lang sanang kasama, e 'di wala siya sa peligro ngayon! Ang inutil na babae. Hindi niya matanggap na natakasan sila ng isang hamak na tao dahil sa kagagawan ng pakialamerong Noble! Hindi niya maintindihan kung bakit nakialam ang Noble na iyon, masyadong mataas ang tingin ng mga ito sa sarili nila para magbigay pakialam sa buhay ng iba. Naamoy niya ang bakas ng babae kanina, maglalakad pa sana siya, nakangisi, ngunit may dalawang sumulpot sa harapan niya. T*ngina, Noble na naman! "Going somewhere?" It was a Noble with black hair and dark eyes. Ramdam niyang may iba rito. Pero hindi niya ito pinansin. Tingin ba nito natatakot siya? Marami na siyang nakalabang Noble na parang Class S, pinakamalakas sa lahi ng half blood, pero nakaligtas siya, kahit na Class B lamang siya, sa tulong ng kaniyang kapangyarihan. Pagak siyang tumawa, mapang-asar. "Huwag niyo akong angasan. Hindi niyo kaya ang tulad ko." Mayabang niyang usal. Isang saglit lang, nasa ibang lugar na siya. Malaki ang ngisi niya dahil hindi tulad kanina, nakabuwelo siya agad para makatakas. CLAUDIUS LAUGHED mockingly. Lame ass teleportation, he knows someone who can do better. "Whoa. If he was here, he'll surely kill him in an instant. That half ass dude didn't give justice to Teleportation." Guillaume can't help but to say. He truly agree with that. One of the Four Guards, Egon George uses teleportation as one of his power. Using their full speed, napuntahan nila kung saan nagtungo ang half blood. Gulat man ito, nagawa pa ring magteleport muli para makawala sa kanila. Naulit ito sa pangatlong pagkakataon. Ngayon ay hindi na natutuwa ang dalawa. They use half of their power to locate him. At sa pagkakataong iyon, hindi na ito nakaalis pang muli. Guillaume use his heat to trap the f*cking mice. While he let his flame of light out of his arms. He can feel his eyes getting darker. He went towards the half blood full of speed, ready to throw a punch. "Akala niyo basta basta lang ako?!" Galit na galit ang 'di makawalang half blood. Naglabas ito ng weapon at sinugod din siya na buong pwersa siyang sinipa matapos ang isang suntok. Lumipad ang lalaki palayo at humampas ang katawan sa pader. He heard the c***k of his bones. Ngunit nakatayo pa rin ito kahit nasa bingit na ng kamatayan. Guillaume went after him, hindi pa ito nakakalapit sa half blood, sumisigaw na ito dahil sa tindi ng init na tumunaw sa balat nito sa iba't ibang parte ng katawan. "F-fuck." "I hope all the Nobles die!" "Where are your victims?" He asked seriously. "Ha! T-tingin niyo sasabihin ko?" Pang-asar itong tumawa. "W-walang kwenta ang buhay ng tao, mga tanga kayong— argh, naglilitas sa kanila." It was his last statement before he died. It angered him, he died without feeling guilty about the crimes he did. He f*****g killed innocent humans, those who only want to live peacefully, away from their grasp! He f*****g deserve a painful death. Mapait ang loob niyang umuwi ng mansion. Naroon pa ang babaeng nakaligtas, kausap ang kaniyang pinaglilingkuran. When his Lady's eyes went to him, he immediately calm down. He knows with her presence, all injustices will be solved someday. Even if it's still far away, at least not that far from their reach. Napalingon siya nang tapikin ni Guillaume ang balikat niya. "We didn't get any information." Sambit nito. He shake his head, sighing. He went to his bar area to get a wine for the both of them. "Damn half bloods, they want long life that much? So f*****g shallow." Nagsalin din si Guillaume sa wine glass. "Anong maganda sa ganito kahabang buhay? Kung wala si Master, hindi ko gugustuhing manatili rito. Lalo na kung makikita ko mukha mo araw araw, kaumay, dude." Agad nasira ang ekspresyon niya sa narinig. Bakit ba nag-expect pa siya ng maayos na usapan sa gagong 'to? Handa na sana siyang makipagsuntukan nang dumating ang kaniyang Binibini, buhat si Devian at kasama ang babaeng tao. Napatigil ang kamao niya sa ere. Agad niya itong ibinaba at tumikhim. "Master! Tingnan mo! Tingnan mo! Nahuli mo 'yung kamay niya 'di ba? Susuntukin niya ako! Nagsisimula na naman ng gulo si Claudius Aeneas, kawawa naman ako." Madramang sumbong ng bobong Alexander. Sinamaan niya ito ng tingin at agad umiling kay Lady Adelaide na parehas lang ang ekspresyon. Ang babaeng tao naman ay nahihiyang tumingin sa kanila, nagtago lang sa likod ng binibini nila. "Of course not! He is trying to piss me off, my lady! This fucktard lose some of his screws again!" Guillaume exaggeratedly shake his head, it made him frown, "Luh, gawa gawa ka kwento. Syempre sa akin lang maniniwala si Master, honest ako since day one." Agad niya itong inambahan ng suntok. Tumayo pa siya at mabilis lumapit dito. Asar na asar talaga siya lagi sa gagong 'to! Palibhasa wala ang ibang guards na madalas nitong pagtripan! Mabilis itong umiwas sa mabibilis niya ring suntok. He dodge his fist using one of his hand. Natigil lang sila nang may mabasag at marinig nila ang iyak ni Devian, sanhi na nagising ito. Laging umiiyak ang bata kapag nagigising sa kalagitnaan ng tulog. Pagkalingon nilang dalawa, inaabot na ni Lady Adelaide sa babaeng tao ang bata at pagkatapos, lumingon ito sa kanilang dalawa. They clearly heard the heavy sound of her heels. Napapikit siya, naghihintay ng gagawin nito, ngunit nilagpasan sila ni Lady Adelaide, ngunit tumigil din. "Aren't you going with me?" It was a soft whisper, lalong dumagdag sa takot nilang dalawa! Nakakakilabot! "f**k you, Guillaume Alexander." "Ay, bastos." Sinamaan niya ito ng tingin dahil may gana pang magbiro, nasa bingit na sila ng kamatayan. Sa likod sila ng mansion dinala ni Lady Adelaide. Nanginig ang tuhod niya dahil naglalabas na ito ng mabigat, at kakaibang presensya. Saglit lamang ay bahagya nitong inangat ang dalawang braso sa magkabilang gilid, saka unti unti nabuo ang weapon nito. Her very own weapon. Nag-iisa lamang ito, at piling Nobles lang ang nakasaksi ng kagandahan nito. Ngunit sa kabila ng ganda, ay masalimuot ang dala nito, kamatayan. He know that she can't kill them, but s**t, he's still nervous as f**k. "M-my lady..." "Mas...master.." Halos maiyak ang katabi niya. Her weapons slowly form. Unti unti, nabuo ang dalawang sword nito, it was long and sharp. May korte itong dragon sa taas, at sa mata'y umiilaw, kulay violet tulad ng mata ni Lady Adelaide. Nakapalibot dito ang kumikinang na lilang ilaw, hugis laso, hagang sa dulo nito. There was like a universe around it. Maganda, nakakamanghang pagmasdan. Halos nawala ang takot niya. Ngunit nang igalaw ito ni Lady Adelaide, agad silang dalawang napaatras sa takot. "Let's play." Kung totoo man ang demonyo, parang ganoon ang tono nito! Shit! Maiihi ata siya sa takot. Ang katabi niya ay putlang putla na at halos hindi makagalaw. Naestatwa na ata, akala mo hindi nanguna kanina! "You know I can tolerate your behavior, but should I remind you again?" Her voice was soft but cold. "There are still missing innocent humans, they must be dead now, or scared to death. Guillaume, Claudius, you still have time to play around? In front of the human who is probably traumatized? Hmm?" He bow his head, guilty of his actions. He was so angry at the half bloods awhile ago, and now, he does something like that. He's hypocrite. Kinagat niya ang kaniyang pambabang labi. Unti unting lumapit siya rito, tulad ni Guillaume. Sabay silang yumapos sa pinaka-iniingatan nilang Noble. "We're sorry, My lady." He rest his head on her shoulder, while Guillaume is on the other side. "I'm sorry, Master. I didn't contain my naughtiness." It was Guillaume. He felt her hand on his hair. Probably caressing both of their head. His eyes moist. How he miss this. "We miss you so much. We were so lonely for so many years." He cried. Hugging her waist tighter, ganoon din si Guillaume na parehas niyang nakayapos sa babae. "Shush. I'm already here. I won't go anywhere now."
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD