Amadeo’s Point of View
Hindi ko alam kung bakit tila wala nang kulay ang bawat umagang sumasalubong sa akin. Everything seems to be plain and boring—which I got used to before. Wala namang problema sa akin ang ganitong mga araw noon, kaya nagtataka ako kung bakit tila kay bigat ng epekto nito sa akin. There’s this void inside me that I just couldn’t seem to fill no matter what I do.
“How’s the preparations going, Pablo?” tanong ko para maalis lang sa isipan ko ang nararamdaman kong ito.
“Sigurado ka po ba talaga, boss, na babalik na tayo sa operasyon?” nag-aalalang tanong niya sa akin. Bakas sa mukha niya ang pagtutol sa deisisyon ko. Hindi lang siya, kundi pati na rin ang iba ko pang tauhan.
“Yes,” walang pag-aalinlangan kong sagot. “I can’t stay holed up in my room forever,” dagdag
