Adelina's Point of View
Pinilit kong pigilan ang mga luha ko, dahil ayokong makita ako nila Manang na umiiyak paglabas ko, pero hindi ko kaya. Hindi ko mapigilang umiyak nang umiyak. Sobrang bigat ng nararamdaman ko. Sobrang sikip ng puso ko. Bawat hakbang ko palayo sa recovery room ay dinudurog ako nang paulit-ulit.
Sa sobrang sakit ng nararamdaman ko'y halos matumba ako at kinailangan ko pang maghanap ng makakapitan makatayo lang nang maayos.
Pinahid ko ang mga luha ko. Huminga ako nang malalim at inayos ang sarili ko para kahit papaano ay disente ang hitsura ko kapag nakita ako nila Manang Pasita. Pero
hindi ko talaga mapigilan ang mga luha ko.
"Adelina..."
Napatingin ako sa unahan at nakita ko si Manang na nagtatakang nakatingin sa akin.
"M-Manang..." Hindi ko na napigilan ang
