Madaling-araw nang magsimula ulit kaming umakyat matapos naming kumain. Ilang oras ulit kaming umakyat sa bundok upang marating ang pinakatuktok.
Halos pababa na ang araw nang tuluyan na nga naming marating ang tuktok.
Napaupo ang karamihan sa sahig habang hinihingal, kasama na ako doon, ngunit hindi nawawala ang mga ngiti sa labi. Sobrang ganda. Pakiramdam ko ay abot ko na ang langit...ang mga ulap.
"Yehey!!!"
Nagpalakpakan sila at nagsigawan dahil sa saya, dahil sa wakas ay narating na namin ang tuktok. Buong akala namin ay walang katapusang pag-akyat ang mangyayari sa amin. Mabuti na lamang at talagang matitibay ang tuhod namin.
Base rin sa obserbasiyon ko, ang mga kasama ko ay talaga namang adventurous dahil ito raw talaga ang target nilang akyating bundok dito sa Pilipinas. Maram
