Buong akala ko, ito na ang pinakamasayang linggo ko. Akala ko, hindi na ako magugulo, at akala ko, hindi ko mararamdaman ang responsibilidad ko kapag nandito ako, kasama ni Ford.
Sobrang saya ko pa naman kaninang umaga dahil pagkagising ko, si Ford ang una kong nakita. Mahilig akong may kayakap na unan sa tuwing natutulog, at hindi rin naman tayo aware sa kilos natin kapag natutulog tayo, kaya naman hindi ko talaga alam na nakayakap na pala ako sa kaniya.
Sobrang hiyang-hiya ako dahil doon, pero dahil si Ford iyon, hindi niya hahayaang mahiya ako sa kaniya. Kaya kahit na sobrang nakakahiya ang ginawa ko, pinatawa niya pa rin ako para maging kumportable sa kaniya.
Tulak ang wheelchair ni Ford, naglibot kami sandali para magpahangin.
"Hanggang kailan mo balak manatili rito?" he asked me.
