Pagkasara ko pa lang ng locker ko ay nakita ko na ang mukha ng pinsan kong si Dylan. He has this worried face plastered. Tinignan ko ang paligid namin at ng makuntentong halos wala ng mga studyante sa corridor ay saka ako tumikhim ng malalim.
"Papa Dean wants you to talk to you." seryoso nitong sabi sa akin. Napasuklay ako sa sarili kong buhok. Halos maisabunot ko na ang mga daliri ko sa aking ulo at sana – sana kayang mapalis non ang lahat ng naka ambang problema ko. "Stef, he's mad. I tried to explained it to him—"
"Thanks bud." Pilit na ngiti ang ibinigay ko sa kanya saka siya tinapik sa balikat. I know he did. Kahit na sa dulo ng impiyerno alam kong gagawin ni Dylan ang imposible.
Sa aming dalawa siya ang magulo, maingay, mahilig sa barkada. Sa aming dalawa ako ang
