Unromantic Romance

Chapter 10

"Le' paki-cut naman nito," ani ng babaeng hindi ko kilala pero pamilyar ang mukha. Naglahad siya ng tatlong cartolina na may mga butterfly na ipinikit. Napakamot siya sa tenga niya at hindi ako matingnan ng diretso. 

"A-ah 'wag na lang pala, ako na," nauutal na sabi niya at inilayo sa akin ang bitbit niyang mga cartolina. Kagad ko itong tinanggap dahilan ng pagkagulat niya. 

"Ako na. Kaya ko naman 'to," sabi ko habang binubuksan isa-isa ang mga nakarolyong cartolina. 

"Sure ka? Pwede naman kasing ako na. Baka kasi nakakaabala ako," sabi niya sa maliit at maingat na boses. Tiningnan ko ang paligid ko bago nag-angat ng tingin sa kanya na nakatayo sa aking harap.

"Wala naman akong ginagawa tsaka nakikita kong busy kayong lahat kaya okay lang," sagot ko. 

She laughed awkwardly. 

Inabot ko ang gunting hindi kalayuan sa kinauupuan ko at nagsimula ng mag-cut. Nang namalayan kong hindi pa rin siya umaalis ay nag-angat ulit ako ng tingin. 

"I'm Mia nga pala," pagpapakilala niya. Magpapakilala na rin sana ako when she waved both her hands immediately.

 "I know you. You're Le' Pauline." 

Tumaas ang isang kilay ko sa kanya, namamangha na kilala niya ako kahit hindi ko naman siya kilala. 

"I mean... Montemayor ka. Imposibleng hindi kita makilala," agap niya. 

Tumango naman ako at sinuklian siya ng ngiti. 

"Sige, babalik na ako sa pwesto ko," paalam niya at kumaway sa akin bago umalis sa tapat ko. 

 Nandito ako ngayon sa silid ng Student Council. Kahapon ang unang araw ng parusa sa akin ni Mr. Bordino. Inabot ako ng ala-sais sa hapon kahapon dahil sa napakaraming halamang didiligan sa hardin. Hindi ko na pinaalam kay Mama at Papa kung bakit nahuli ako sa pag-uwi dahil malalaman lamang nila na nagtangka akong tumakas. Aabot pa iyon kay Lolo na ikinakatakot ko. 

Ngayong araw naman ang parusang ibinigay ni Regis. Akala ko papabiladin niya ako sa ilalim ng araw buong maghapon pero pinatulong niya lamang ako sa mga gagawin dito sa Council. Okay naman ako dito pero nakakaubos nga lang ng oras! This is supposed to be my leisure time!

Hindi na ulit ako tatakas na hindi sigurado sa gagawin. Ayaw ko ng maulit pa ito. May mga pagkakataon namang nahuhuli akong tumatakas noon pero madali lamang pakiusapan ang mga nakakahuli. Malas lang talaga ang araw na iyon at ang nakahuli pa talaga sa akin ay si Regis. Talagang hindi ako patatakasin no'n!

Magaling naman akong makihalubilo pero ang mga taong naririto sa silid ay ang mga taong hindi ko type kausapin. Hindi ko lang feel. Ang seryoso kasi, mukhang hindi mabiro-biro. Sabagay, Presidente nga nila napakaseryoso, kaya hindi maipagkakailang ganoon din ang mga nasasakupan. 

Nag-uusap naman sila pero hindi gano'n kalakas. May tumatawa naman pero tumitigil din naman kaagad. Ano ba iyan, ang boring naman dito!

It is unusual for me to be in the same place with people not my type. I prefer loud and chatty. My world has always been like that. Shady yet loud. 

Habang abala ako sa ginagawa ay hindi nakakatakas ang mga sulyap ng iilan sa direksyon ko. It is bothering me. Their stares felt awkward. Oo na, I am not fit in your circle but that also means that you aren't fit in mine either! Nandito lang naman ako dahil sa parusang ibinigay ng Presidente niyo! 

It is bothering me alright, but I just immersed myself with what I am doing. Nang natapos ay niligpit ko ang mga basura ko at isinilid sa garbage plastic at inipon lahat ng na-cut ko. I surveyed the whole room at nakitang marami pa ang hindi tapos sa ginagawa. Naghintay ako ng ilang minuto para sa kung sino mang magbibigay sa akin ng panibagong gawain pero wala. Kapag nakakasulubong ko ang mga paningin ng iba ay kaagad silang umiiwas. 

I shrugged and fished my phone out of my pocket. I fiddled on my phone and checked my social media accounts. As soon as I connected to wifi, my notifications and messages came flooding and made loud, consecutive sounds. When I looked at everyone around me, they are now looking on my way. The awkward air we got earlier almost became visible. 

"I'm sorry-" 

"You must silence your phone whenever you're inside this room."

 I almost jump from sitting because of the sudden voice coming from behind me. I immediately disconnected my phone from wifi and turned off my phone.

"Pwede bang magpaalam ka muna bago ka sumulpot?!" Naiinis na sabi ko kay Regis na may hawak na folder sa isang kamay. 

"Hindi mo ba nakikita na sobrang busy ng iba and you're just sitting idly, checking your phone?" Ani Regis while putting on his serious and strict face. 

"I am done with mine kaya-"

"Hindi ka man lang nanghingi ng gagawin sa iba?" Tanong niya. I then looked at everyone who is now panicking while hiding the papers they're doing. 

I sighed then turned to Regis. 

"Hindi naman kasi sila nagbibigay, what should I do?" 

He shot his brows upward, obviously annoyed by my answer. 

"Hindi ka na lang nanghingi Miss Montemayor," he said in disappointment.

Tumayo ako, siguro kung hindi ay magkaka-stiff neck ako! When I stood up, were still not on the same level dahil mas matangkad siya sa akin. 

"I'm sorry, then!" singhal ko. 

His mouth fell but then pursed his lips right after. "Sounds like you're not," mataman na sabi niya. 

"What? Pati ba naman paghingi ko ng paumanhin, pakikialaman mo?!" I said annoyingly and placed both of my hands on my waist, almost losing my patience.

"Are you even sorry? By the tone of your voice, hindi." He shot back. 

Suminghap ako at tumingin sa lahat na naririto na nakatingin na sa aming dalawa.

"Really now? Aba, sorry ah. Hindi kasi ako perfect!" I sarcastically said when I looked back at him. 

"Bakit nasali ang hindi pagka-perfect mo dito?" Naguguluhang tanong niya. Napasapo ako sa noo ko, very frustrated. 

"Ewan ko sa'yo!" Sigaw ko sa mukha niya. Kinuha ko ang mga natapos ko at hinampas sa dibdib niya na hindi niya nasalo kaagad kaya nahulog ang iilan. 

I walked past him and was about to open the door. 

"Don't you dare open the door, Montemayor. Come back here!" Regis said in a loud voice but still, his cool is intact. 

I stop and stomped my foot out of annoyance. I turned and walked until I am in front of him. 

"Oo na! Huwag mo nga akong utusan, hindi ako alipin mo!" I blurted out. 

Bumalik ako ng upo sa pwesto ko kanina at pinulot ang mga nalaglag na cut-outs ko. 

Nang binilang ko ay kulang ng isa, so my eyes wandered. Naapakan pala ni Regis ang isa. I tapped his shoe which made him look down on me. 

"Ano? Hindi mo itataas paa mo?" Iritadong tanong ko. Kinuha niya ang cut-out na paru-paro na naapakan niya bago nilahad sa akin. 

I looked at him in the eyes. Our position right now is equal to my thoughts back then. Si Regis na nakatayo at may inilalahad habang ako na nakaupo sa tapat niya. He is stretching his arm to give something to me but even if how strong the temptation is around me, I cannot seem to stretch my hands to reach for his. 

The King standing right in front of a lowly lady. One almighty person standing in front of an insignificant lowly lady. Someone as flawless as Regis standing in front of me who's full of imperfections. 

Hindi ko tinanggap ang nakalahad na cut-out sa kamay niya. I avoided his gaze and looked down at my hand. 

"Just... put it there," I said in a soft voice. I heard him sigh but I saw him put the butterfly cut-out on the floor where I am sitting. 

At just that position, images came flashing on my mind. I thought of many. I came to think of our differences. We are way different. What I saw were images of our diversity. We are in the same world yet different somehow. 

People saw us in that position as normal, yet for me, it brought images that were very obvious from the beginning. Images showing that he's way out of my reach. 

How can I possibly reach for your hand? Someone lowly like me to reach for the King's hand is forbidden... yet I still wanted to reach for it. I yearned for it no matter how I deny the fact that I really do.

____________________________________________________