Chapter14
961 Words
I sigh deeply while roaming my eyes around this japanese food restaurant.Gustuhin ko man kasing kumain sa fast food na gusto ko ay hindi na maaari dahil napasubo na kaming dalawa ni josh.Doc Carla requested if we could have lunch here.Sino ba naman ako para tumanggi? I sigh deeply again and pouted my lips.I got surprised when i saw him staring at me intently. Is he watching me? his black thick brows arched. As if it asking me what was wrong.I cleared my throat and looked away. Maya maya pa'y dumating na waiter at isa isang sinerve ang mga pagkain.I bit my lower lip while staring all those foods.These are all raw fish.But my only problem is im not used to it.Hindi ako kumakain ng hilaw na isda but how can i tell them?
Nag umpisa na silang kumain.Even josh.So i started to pick something na pwede ko sigurong kainin.This is my first time na kumain ng mga ganitong pagkain.
“Hey what's wrong? don't you like the food?”
Pabulong na tanong ni josh. I smiled at him and blink saying i'm okay.I secretly watch doc carla eating those food.Saglit makikipag kwentuhan kay Red telling him how good the foods are.I noticed her eating the rice rolls with some veggies and raw fish inside and deep it with the light green paste.So i started to pick one and deep it there.I think this green paste is something sweet i guess? medyo dinamihan ko ang lagay doon.Baka sakaling sa pamamagitan nito umayon man lang ito sa panlasa ko.Tumingin ako sa kanila.These three are busy eating their foods.Dali ko iyon dinala sa aking bibig sabay nguya ng mabilis.Pero agad akong natigilan.Nag umpisang mag init ang lalamunan ko dahilan ng sunod sunod na pag ubo ko.Mabilis nabitawan ni josh ang chopstick at paulit ulit akong tinanong kung ano ang nangyayari.My nose started to ache due to extreme hot halos mapatalon ako sa kinauupuan ko at paulit ulit tinapik ang braso ni josh.Nag umpisa na ring uminit ang tenga ko.
“Oh my god i think she ate a lot of wasabi.”
Turo ni Doc Carla sa berdeng bagay na nasa lamesa.
“Damn it.”
Dinig kong mura ni Red.
Hindi ko na alam ang nangyayari sa paligid.I started to burst in tears and panicked.Josh is trying to calm me down.He immediately poured water on the glass but someone pushed his hand away.Mabilis na hinila ni Red paharap sa kanya ang inuupuan ko.Lumuhod ito sa harapan ko while holding a small bowl of ice cream.I cried so much in pain.
“Baby eat this.”
Mabilis nitong isinubo ang kutsarita na may lamang ice cream.
“Sssh eat more.”
Pag papakalma nito.Sabog ang luha ko.Pero unti unti niya iyon pinunasan.Dahan dahan niya ring inayos ang buhok na nagkalat sa mukha ko.Natulala ako.Pakiramdam dahan dahang bumagal ang oras.Siya lang ang tanging nakikita at naririnig ko.
“Hey, do you feel better now?”
Bigla akong nagising sa pagkakatulala.Unting unting umingay ulit ang paligid.Bumuti na rin ang pakiramdam ko.Pero ang lalaki sa harapan ko ay madilim ang muka.
“O-oo a-ayos na ako.”
Napayuko ito at malalim na nagpakawala ng hangin na para bang nakahinga ito ng maluwag.
“Athena iuuwi na kita.”
Saad ni josh pero laking gulat ko ng biglang umangat ako sa kinauupuan ko.
“We-wait Francis.”
Dinig kong tawag ni Doc Carla pero dire direcho lamang ito sa paglalakad habang buhat buhat ako.Hindi ako nakapagsalita.Pakiramdam ko hiyang hiya ako sa nangyari.I never expected that i would end up like this due to my own stupidity.Nang marating namin ang parkingan ay agad kaming pinagbuksan ng driver nito.Tila nalunok ko ata ang dila ko at ni isang salita ay walang lumalabas sa bibig ko.Tahimik ako hanggang sa makapasok na rin si Red ng sasakyan.I feel embarassed.Kung pwede lang lumubog sa kinauupuan ko ay ginawa ko na.Hindi rin nagsasalita si Red at tila pinagsakluban ng langit at lupa ang itsura nito.Pero ayoko namang umakto pa tulad ng dati.Alam ko ang limitasyon ko.At ang pagtulong niyang ito sa'kin ay dito na dapat mag tapos.Nilingon ko ang bandang bintana.Ayokong magtagpo pa ang aming mga mata pero laking gulat ko ng sumalubong sa akin ang mukha nito.Napa atras ako sa gulat.Sinusubukan pala nitong abutin ang nasa gilid ko.Napaiwas na lang ako ng tingin nang ikabit nito ang seat belt.
Dinig ko muli ang pag buntong hininga nito.
Habang umaandar ang sasakyan ay sinubukan kong libangin ang sarili sa mga nadadaanang lugar.I even counted those buildings in my head.Nabasag lamang ang katahimikan nang mag umpisang mag salita si Red.
“Why didn't told me?”
Unti unti ko itong nilingon.
Ang alin?
“The food.That you don't eat those kinds of foods.”
Iniwasan ko ito ng tingin.
“Because that's what doctor Carla wants.”
Maikling tugon ko.
“You should've told me earlier.”
Malungkot ko itong nilingon.
“Does it matter to you?”
Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa loob ng sasakyan.Patuloy itong nakatitig sa akin.
“If you are asking me why i didn't told you earlier, maybe because someone that is poor and cheap like me has no room for what we like and what we don't like.Even for what we really are and what we are not.It's always what people on high society say that matters.”
His jaw clenched.
Muling nabalot ng katahimikan ang paligid.
“Ah sir narito na po tayo.”
Buong pagmamadali akong bumaba ng sasakyan at nag pasalamat.Tumitig ito sa akin na para bang marami pa itong gustong sabihin na hindi niya masabi.Dali kong isinara ang gate.Mariin akong napapikit at napasandal sa malamig na bakal ng gate.
“Bakit ba kung kailan kita pilit kinakalimutan saka naman tayo laging nag tatagpo?”
- Writer
