Chapter 18 – Ang Paglalantad ng Katotohanan
Tahimik ang sala ng bahay ni Don Ramon Alvarez. Ang malalaking painting sa dingding, ang mamahaling chandelier, at ang malamig na marmol na sahig ay tila lahat nakamasid sa tensyon sa pagitan ng mag-ama. Si Marco, nakatayo nang matatag, hawak ang kamay ni Lia. Si Don Ramon, nakaupo sa kanyang leather chair, hawak ang tasa ng kape na para bang walang nangyayari.
“Papa, sagutin mo ako,” mariing wika ni Marco. “Ikaw ba ang nagpapadala ng mga banta sa amin ni Lia?”
Dahan-dahan itong nagbaba ng tasa at tumingin diretso kay Marco. Walang galit, walang kaba, puro malamig na awtoridad.
“Kung ako nga,” sagot niya, mababa ang tinig, “ano ang magagawa mo?”
Nanlaki ang mga mata ni Marco. “Papa…”
Sumingit si Lia, nanginginig ang boses. “Pero bakit, Sir?
