SA pagpasok ko sa loob ng bahay namin, nadatnan ko si nanay na nagpupunas ng kanyang mga luha sa mata. Naglakad ko palapit kay nanay. “Itinatago niyo pa po, nakita ko na,” sabi ko at naupo sa tabi niya. “Ano pong problema? Sabihin niyo po sa akin kung may problema kayo, nay.”
Pansin ko ang pagiging tahimik ni nanay simula nung araw na makauwi kami sa bahay na dalawa. Mula sa pagdalaw namin kay tatay sa loob ng kulungan. Isang linggo na ang lumipas, ‘di pa namin siya ulit nadadalaw. Ang laki ng pinagbago ng buhay namin, sana’y ‘di nangyari ito sa akin para hindi kami nahihirapan. Pero wala naman akong magawa para mailabas ng kulungan si tatay. Isa lamang akong estudyante at ana na pilit na tinitibayan ang loob para patuloy na lumaban si nanay sa hamon ng aming buhay.
Malungkot na tumingin
