Nang magmulat ako ng aking mata. Ang maamo ngunit punong-puno ng pag-aalala na mukha ni Haden ang unang sumalubong sa akin.
I adjusted my self on my seat. Saka ko pa lang tinanong sa kaniya kung ano ba ang nangyari.
Hindi ito nagsalita kaagad. Bumalik lang siya sa driver's seat na tila ba nabunutan na ito ng tinik sa kaniyang dibdib.
I tore my eyes off him and starts looking around. Nakatabi ang sasakyan ni Haden sa gilid ng kalsada, sa paligid ng kalsada ay mga palayan. No matter how hard I tried. I can't figure out where are we.
"Nasaan na tayo? Nagkaroon ba ng problema sa kotse? Nasiraan tayo?" sunod-sunod na tanong ko sa kaniya.
He smiles, a smile that is full or assurance. Iyon lang ang kinailangan niyang ibigay sa akin para kumalma na ako. Natagpuan ko na lang ang aking sar
