CHAPTER 4
1004 Words
**ATHENA’S POINT OF VIEW**
Masakit ang bawat galaw ng katawan ko. Parang dinurog ang buong kalamnan ko matapos ang nangyari kagabi. Hindi na bago sa akin ang ganitong pakiramdam—ang paggising na may pasa, ang katawan kong mabigat na parang binugbog, at ang lagnat na tila normal nang parte ng buhay ko. Pero kahit mahina, kahit pakiramdam ko ay dinadala ako ng katawan ko sa kawalan, pilit akong bumangon.
Napasinghap ako nang maramdaman ang matalim na sakit sa tagiliran ko. Napahawak ako roon, parang may kung anong bumara sa lalamunan ko habang inaalala ang mga nangyari kagabi. Hindi ko na kayang bilangin kung ilang beses na niya akong sinaktan, kung ilang beses na akong nalugmok sa sahig, umiiyak at naghihintay na matapos ang bawat bangungot.
Pero kailangang bumaba ako.
Kahit mabigat ang bawat hakbang, dahan-dahan akong lumabas ng kwarto. Tahimik ang buong bahay. Walang tunog ng mga kasambahay na karaniwang abala sa umaga, walang ingay ng paghahanda ng almusal. Tanging t***k ng puso ko lang ang naririnig ko sa katahimikan.
Bumaba ako sa hagdan, pilit na hindi nagpapahalata ng sakit sa bawat kilos ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit na hinahawakan ang rehas ng hagdan para hindi ako matumba.
Pagdating ko sa kusina, walang nakahandang pagkain sa mesa—wala ring kahit isang kasambahay na gumagalaw sa loob ng bahay. Para bang iniwan akong mag-isa sa napakalaking mansyon na ito.
Napapikit ako, pilit na iniintindi kung ano ang nangyayari.
At saka ko siya nakita.
Si Benedict—nakaupo sa sofa sa may sala, tahimik na umiinom ng kape habang nakataas ang isang paa sa armrest ng upuan. Suot pa rin niya ang itim na polo niyang bahagyang nakabukas sa may dibdib, bakas sa mukha niya ang pagod pero mas nangingibabaw ang kasuklam-suklam na ekspresyon niya—halong inis, yabang, at matinding kontrol.
Dahan-dahan akong lumapit, sinubukan kong huwag gumawa ng ingay. Pero hindi ko na kailangang ipaalala sa sarili kong huwag mag-ingay—dahil sigurado akong alam niyang naroon ako.
At hindi nga ako nagkamali.
"Bumangon ka rin pala," malamig niyang sabi nang hindi man lang tumingin sa akin. "Akala ko baka hindi ka na magising."
Napakuyom ako ng kamao ko. Alam kong hindi ako dapat sumagot. Alam kong mas lalala lang ang lahat kung magsasalita ako, pero hindi ko napigilan ang sarili ko.
"Asan ang mga kasambahay?" tanong ko, mahina ang boses pero sapat para marinig niya.
Mula sa tasa niyang hawak, itinapon niya ang tingin niya sa akin. Napangisi siya, at doon pa lang alam kong may masama siyang balak.
"Wala na sila," mahinahon niyang sagot. "Pinalayas ko."
Napakunot ang noo ko. "A-anong ibig mong sabihin?"
Iniikot niya ang tasa sa kamay niya, saka dahan-dahang inilapag sa mesa. Hindi siya agad sumagot, tila sinasadya ang pananabik sa reaksiyon ko.
"Mula ngayon," malamig niyang anunsyo, "ikaw na ang maglilinis ng buong bahay."
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
"Ikaw na ang gagawa ng lahat ng gawaing bahay," dagdag niya. "Wala ka namang ibang silbi rito kundi maging asawa ko, hindi ba? Kaya gawin mo ang trabaho mo."
Hindi ako agad nakapagsalita. Hindi dahil hindi ko kayang maglinis—dahil sanay ako roon, hindi ako lumaki sa yaman at kayang-kaya kong gawin ang kahit anong gawaing bahay.
Ang mas ikinagulat ko ay ang tono niya.
Punong-puno ng poot.
Alam kong pinarurusahan niya ako. Alam kong ito ang kapalit ng pagtatangkang pagtakas ko kagabi. Hindi siya sumigaw, hindi niya ako minura—pero mas malala pa ito. Ang lamig ng boses niya, ang pait sa bawat salitang binibitawan niya, ang titig niyang parang nagbabadyang lunurin ako sa dusa.
Pinilit kong huminga nang malalim. "Benedict, may lagnat ako…"
"At ano ngayon?" mabilis niyang sagot. "Problema ko ba 'yon?"
Para akong sinampal ng hindi niya paglubay sa kasamaan niya. Parang wala lang sa kanya kung may sakit ako. Parang gusto niya lang akong mas lalo pang pahirapan.
"Simulan mo na ang paglilinis," dagdag niya, saka muling nilagok ang kape niya na parang wala lang.
Napayuko ako, pilit nilulunok ang lahat ng pait at sakit na bumabalot sa pagkatao ko. Wala akong magagawa kundi sumunod.
Dahan-dahan akong pumunta sa storage room para kunin ang walis at basahan. Kahit nanginginig ako sa lagnat, kahit pakiramdam ko ay anumang oras ay babagsak ako, sinimulan ko ang pag-aayos ng buong bahay.
Naglampaso ako ng sahig—isang napakalawak na sahig na halos hindi ko na matanaw ang dulo. Nanginginig ang kamay ko sa bawat paggalaw, nanginginig ang buong katawan ko sa bawat dampi ng basahan sa marmol.
Matapos ang lampaso, isa-isa kong inayos ang mga kasangkapan. Pinunasan ang bawat mesa, bawat gamit, bawat sulok ng bahay na tila ba walang katapusan.
Pinilit kong huwag umiyak.
Pinilit kong tiisin ang sakit ng katawan ko, ang bigat ng pakiramdam ko, ang lagnat na hindi bumababa.
At sa buong oras na ginagawa ko ang lahat ng ito, naroon lang siya—nakaupo, nagmamasid, tila ini-enjoy ang bawat paghihirap ko.
Noong matapos ako sa sala, agad akong tumayo para dumiretso sa kusina. Pero bago pa ako makaalis, nagsalita siya.
"May nalagpasan kang isang sulok," aniya. "Balikan mo."
Napahinto ako, pilit na iniisip kung alin ang tinutukoy niya. Hindi ko pa nga natatanaw nang buo ang kusina, pero gusto niya akong bumalik?
Dahan-dahan akong lumingon. Nakatingin siya sa gilid, sa isang maliit na sulok sa tabi ng cabinet.
Isang maliit na alikabok lang ang nandoon.
At gusto niyang ulitin ko ang lahat?
"Gusto mong may ipapansin pa ako sa'yo?" malamig niyang tanong.
Alam kong babagsak lang lalo ang katawan ko kung magpapatuloy ako. Pero alam ko ring mas masakit ang pwedeng gawin niya kung tatanggi ako.
Kaya kahit nanginginig, kahit pakiramdam ko ay mawawalan na ako ng malay, lumuhod ako muli sa sahig at sinimulang punasan ang sulok na iyon.
At doon ko narinig ang mahina niyang tawa.
Tawa ng isang lalaking alam niyang hawak niya ako sa leeg.
Tawa ng isang halimaw na nagtatagumpay sa pagpapahirap sa akin.
Napapikit ako, pinigil ang luha.
Balang araw, Benedict.
Balang araw, makakaganti rin ako.
- Writer
