P*tangina. Muli kong mura ko sa isipan ko at hindi ko na mabilang pa kung pang-ilang beses na ito.
Ubos na ang taho sa hawak kong baso, at malagkit na ang kamay ko pero hindi ko pa rin maintindihan ang naramdaman ko kanina habang nakatingin sa kaniya.
Tang*na? Isipin ko pa lang kung bakit kumabog ang dibdib ko at iniisip ko pa lang na pangalanan ang naramdaman ko ay gusto ko nang magtatakbo palayo sa kaniya at pabalik sa piling ng pamilya ko.
Ako? Sa kaniya? Huwag mo nga akong lokohin at huwag mo ngang gaguhin ang sarili mo, Noeria. Kapag nangyari iyan ay patayin mo na lang ang sarili mo.
Pagmamahal? Putsa, bukod sa pamilya ko ay wala naman akong ibang minahal. Sarili ko nga hindi ko magawang mahalin, ibang tao pa kaya? Pero kung iisipin mo nga, ngayong napagtuunan ko ito ng pansin
