TULIRO ang utak ni Angela nang dahil sa pagkawala ni Kakay. Mas lalong masakit sapagkat sa pagbabantay niya ito nawala. Walang ibang dapat sisihin sa nangyari kundi siya.
Lumipas ang maghapon nang hindi bumabalik si Kakay. Hanggang sa sumapit ang gabi ay hindi nila natagpuan ang nawawalang anak ni Lorena. Nagpatulong na sila sa mga tanod sa paghahanap kay Kakay dahil hindi na nila kaya na sila-sila lang. Halos lahat ng kapitbahay at mga nakatira sa ibang street ay pinagtanungan na nila ngunit walang nakapagsabi kung nasaan si Kakay o kahit man lang nakakita rito ay wala talaga.
Iyak nang iyak si Lorena at panay ang paninisi sa kaniya. Sa pagkakataong iyon ay naiintindihan niya ito bilang nawalan din siya ng anak.
Habang nasa kaniyang silid si Angela ng gabing iyon ay isang tawag
