(Cleo’s POV)
Agad akong naginat matapos kong muling makausap ang mga boss ko sa hospital na pinagtatrabahuhan ko sa america, saka ko tuluyang pinatay ang laptop ko. Napalingon din agad ako sa mga anak kong mahimbing na natutulong sa dalawang king size na kama na pinagsama namin dahil talagang malilikot sila. Sinamahan din sila ni Lionel dito dahil talagang halos ayaw niya ng iwanan ang mga pinsan niya.
Natawa na lang din ako sa hitsura nila saka ako tumayo at inayos ang mga damit nilang lumilis sa kalikutan nila. Eversince I gave birth to them, hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko para akong baliw na kahit tingnan ko lang sila ay masaya na ako. Kahit wala silang gawin ay naguumapaw na sa saya ang puso ko at tunaw na tunaw ako kapag sinasabi nilang mahal nila ako.
