The Demon's Bride

CHAPTER 19

Bumilis bigla ang t***k ng puso ko. Inabot ni Luther ang cellphone kay Liana. Gulat namang tinanggap ito ni Liana.

"Hello?" Nakatingin lang ako sa cellphone. Siya ba talaga ang tumawag? For all these years akala ko di siya pwede tumawag o magparamdam lang naman. "Mr. Lived...." Nakitaan ko ng pagkabahala ang mukha ni Liana ngunit agad din itong nawala. "Paano ko naman masisigurado na ikaw ito? Pwedeng binayaran ka lang ni Miranda para magpanggap. Who are you? I'll pay you triple." Ngumisi siya at parang gustong gusto niya talaga ang kausap.

Napatingin ako kay Luther. Binayaran lang ba talaga niya ito para magpanggap? Pero nanatiling seryoso si Luther.

Is it really, Kael?

Walang pasabing inagaw ko kay Liana ang cellphone.

"Eros-" the line end. Napatingin ako sa cellphone at napahigpit ang hawak doon. Is that it? Ayaw niya talaga akong makausap?

May tumawag naman sa ina ni Liana. Napansin ko na tahimik at parang nanunuod lang ang ibang bisita.

"See? You lied." Saad naman ni Liana.

"No. I'm not." Kalma kong tanggi.

"A b***h like you are not welcome in our party."

Then the lights out. Napasinghap ang lahat sa biglang pagwala ng ilaw sa venue. Nagsipag ilawan naman ang cellphone ng mga bisita.

"Anong nangyari?"

"What just happened?"

"He hates lights that's why." Naalala ko bigla ang sinabi ni Luther sa akin dati. I can't assume that his here.

He's prefer being in the dark than be in the light.

Then it hits me. Ba't di ko naisip yun?

"What?!" Napatingin lahat sa pinanggalingan ng boses. Sa ina yun ni Liana. "That can't be possible! Malago ang kompanya namin at imposibleng babagsak lang ito agad- wait what?! Mr. Lived?!"

Tumunog ang cellphone na hawak hawak ko parin. Sinagot ko yun. Nanginginig ako habang nilalagay sa tenga ang cellphone.

"H-hello?" Matagal bago sumagot ang kabilang linya. Narinig ko pa ang pagbuntong hininga sa kabilang linya.

"Give the phone to Liana." I knew it. It's him! Kahit unti unti ko ng nalilimutan ang boses niya, ngayon para na itong alaalang bumabalik sa akin. Nakakatakot parin ang boses niya.

"Kael-"

"Give me that!" Kinuha ni Liana ang cellphone sa akin. "Who the hell are you?!" Natigil si Liana. "M-Mr. Lived..." Nahimigan ko ng takot ang boses niya. "I... uhm I'm sorry."

Nahagip naman ng tingin ko ang isang anino na nanggagaling sa balkonahe. Napahawak ako sa dibdib ko dahil ramdam kong may kung ano sa taong yun. Dahan dahan akong naglakad papalabas ng balkonahe at nakakakita ako ng isang lalaking nakatalikod.

"Kael?" Dahan dahan itong lumingon di ko kita ang mukha niya. "Kael! You're here!" Tumakbo ako papunta sa kanya at niyakap siya. "Nandito ka!" Niya kap ko siya ng mahigpit. "Ba't di ka nagpakita sa akin?! Asawa mo ako!" Nag uunahan ng umagos ang luha ko. "Ba't ngayon ka lang?!"

"Uhm... Sorry, miss?" Nanigas ako nang marinig ang boses niya. "Uhm... I'm not your husband." Agad akong napalayo sa kanya. Di ko na maalala ang mukha ni Kael pero alam kong di siya ito.

"Oh! I'm really sorry." Nahihiya kong saad. Pinahid ko ang luha ko.

"Uh...yeah. Sorry about your husband."

"Yeah, I'm really sorry." Napayuko ako. Di ko kayang tumingin sa mata niya. Nakarinig naman ako ng tawa ng isang babae sa tabi ko kaya napalingon ako.

"Did you hear that?" Wala namang tao pero nakarinig naman ako ng tawa mula sa kabilang gilid ko, nang lumingon ay wala paring tao.

"What?"

"There's a girl laughing." Napatingin ako sa lalaking nasa harap ko at ganoon nalang ang panlalaki ng mata ko nang nakakita ako ng babae sa likuran niya.

I know what it is. Simula nung nakipag ugnayan ako kay Kael may nangyayari na talagang ganito. Laging may magpapakita kapag madilim, so I hate darkness, I'm scared in the dark because of the spirits.

Ramdam ko na hindi tao ang babaeng yun. Nawala siya. Ngunit di parin ako mapanatag dahil ramdam ko parin ang awra niya.

"You okay?"

Tumigil ako sa paghinga nang maramdaman ko ang isang malamig na kamay na humahawak sa aking likuran. It's not Luther. Luther would never touch me and scare me.

"Wait. Are you okay? D-do you hate darkness?" Tumango nalang ako at di napigilan ang pangingilid ng luha. Natatakot parin ako. "s**t!" Niyakap niya ako. Nawala ang malamig na kamay na humawak sa akin at napalitan yun ng mainit na yakap. "Don't worry. I'm here." Binaon niya ang mukha ko sa dibdib niya. "Breath."

Doon ako bumalik sa ulirat. Huminga ako. Why is he hugging me? Why I can feel comfortable with him? Yes, komportable ako sa kanya.

"Don't be scared." How did he know that I'm scared? "I'm here. I'll protect you."

Sa di malamang dahilan ang pangalan niya ang lumabas sa bibig ko.

"Kael..." Dahan dahan ko siyang niyakap. "Kael! Nandito ka!" He smell like Kael, he can gave me comfort just like Kael and he protected me just like what Kael do. Si Kael kaya niyang gumaya ng isang tao kaya baka gumaya lang siya ng isang tao para di ko siya makilala.

"Okay... everything will be fine."

Bigla namang bumalik ang ilaw. Nagsisiingay na naman ang mga tao sa loob. Dahan dahang kinalas ni Kael ang pagkakayakap sa akin.

"I'm sorry, miss but I'm not your husband."

"Alam mo namang di ako naniniwala? Where have you been?" Nag uunahang tumulo ang luha ko kaya pinahid ko ito. Nataranta naman siya at nakisama na sa pagpahid ng luha ko. Natawa naman ako sa ginawa niya at bigla naang napahikbi. "I missed you." Sabay yakap ko sa kanya. "I missed you. Don't you ever leave me again, please? I hate being alone, you know that." Napahigpit ang yakap ko sa tuxedo niya.

I can't believe it. He's here! In front of me! For all these years of suffering, now he's here! For real!

"I'm sorry, miss. I really don't know why you call me 'husband' but I'm sure I'm not him." Kumalas ako sa pagkakayakap at tiningnan siya. Ngumiti siya sa akin. "Let's start from the beginning. I'm Jake. We should start being friends first before you call me 'husband'. Right?"

"You are not, Kael? Are you sure?"

Mapakla siyang ngumiti at umiling. "I'm sorry. I'm not."

Lumayo ako at napayuko. "Really? How disappointing." Why would he be here anyway? It's not like he wants to see me. It's been what 7 years? 8 years? I don't know. Ba't pa ako maghihintay? "Okay. I'm sorry."

"It's okay. we're cool." Tumango naman ako at umalis na. Hinanap ko si Luther para umalis.

Jake's POV

Sinundan ko naman siya ng tingin habang paalis siya ng venue. Nakatingin lang ako sa kanya mula rito sa terrace. Kinakausap niya ang butler niya. Halata sa mukha niya na malungkot siya but she's trying to hide it.

"Lagi nalang niya pinapalungkot ang asawa niya. He's really a jerk." Nasabi ko nalang habang nakapangalumbaba.

"You don't know the story behind it." Inis na saad naman ng babae sa likuran ko.

"Really?" Sarkastiko kong sabi. "I won't let my woman suffered like that." Narining ko naman ang malakas niyang pagtawa na para bang nahihibang na siya at katawa-tawa talaga ang sinabi ko. "What are you laughing at?!"

"Nanimonai." Tinigil niya ang pagtawa.

"So, how can we get her pregnant? We should focus on our mission." To get that woman pregnant is my priority now. Ang babaeng ito ay nakikisama lang.

"Try to have s*x with her."

"Eww... that would be incest." She laughed again.

Umalis na ang kotse ni Miranda.

"Let's go. We should follow her."