The Demon's Bride

CHAPTER 18

Di parin ako makapaniwala sa sinabi ni Jhonny saakin. Di o na alam kung sinong paniniwalaan o mas magandang huwag nalang akong maniwala sa kanilang dalawa.

Halata naang niloloko ako ng mga iyon at dahil tanga ako noon nagpauto ako sa demonyong iyon na di ko na alam kung saan napunta. Ayoko siyang isipin nagbibigay lamang sya ng sakit ng ulo sa buhay ko, habang ang magaling kong manlolokong ex nagparamdam naman at may sinabingkagagohan na dapat ko ng hiwalayan si Kael. Kahit na totoo ang sinabi ni Jhonny ay di na ako makakaalis sa buhay na ito at gusto ko ang buhay ko ngayon dahil lahat ng tao ay nirerespeto ako at hindi ako minamaliit.

Except for that women.

"What?" Inis kong tanong kay Luther nang sabihin niyang dapat kaing pumunta sa anniversary celebration ni Jhonny at ni Liana.

"You said you'll go. I got everything ready."

"Really? I said that?" Gulat kong tnaong. Natampal naman niya ang noo niya at napailing.

"You accepted the invitation because you don't want to look like a bitter ex." sabi niya. Wala akong maalala na sinabi ko iyon pero tama si Luther. Kaylangan kong pumunta. Di ako nasasaktan. It just I'm busy.

"Okay, I'll go."

In just 3 hours we already arrived at the place.

"We are already late." Sabi ni Luther habang pinagbuksan ako ng pinto.

"It's good to be late. I like the attention after all." Pumasok na ako sa hotel. Camera doon at camera dito. Maraming media na humarang sa akin ngunit agad namang hinawi ito ng mga guards. Nang pumasok ako sa venue ay agad akong tiningnan ng mga tao.

"It's Victoria!"

"W-what? It's Victoria!"

"The CEO of Lived Company, right?! What is she doing here?"

"I never thought she'll come to this kind of party."

Right? Why would I go to this kind of place it looks like a cheap hotel with a plastic and cheap people.

"Vicotria?" Napatingin ako sa lumapit. Nanlaki ang mata ko nang makilala ang dalawang matandang lumapit sa akin. Agad rin akong ngumiti at inalis ang pagkagulat.

"Yeah! It's really Victoria! Thank you for coming! I've always been inviting you but I know you are busy, so that's okay. I'm so happy that you are here." Lumapit sa akin si Mrs. Imperial at hinalikan ako sa pisngi. Peki lang akong ngumiti sa kanya.

"I'm sorry, I'm late." sabi ko nalang.

"It's okay! I'm glad you came." sabi naman ni Mr. Imperial.

"Thank you for having me here, tito, tita." Nagulat sila sa sinabi ko. "Did I said something wrong?" I never had a chance to call you Tito and Tita before. I think this is a great opportunity.

"Oh! It's just we are honored to be called like that by you. You called us Tito and Tita even though we didn't even met before." Nakangiting sabi ni Mr. Imperial.

I don't know what to feel. They didn't even recognize me. Malaki naba talaga ang pinagbago ko o di lang talaga nila ako kilala dahil wala silang pakialam sa akin noon?

"Miranda?" I know that voice. Tumingin kami sa kanya may dala dala siyang bata.

"Jonathan. You are here." Sabi ng kanyang ina at humarap sa akin. "Victoria, this is my son Jonathan and his son Nathan."

"Hi." Ngumiti ako sa bata. He smiled back.

"Dad, I want to eat."

"O-okay. Go to you yaya." Binitawan niya ang bata at hinayaan itong umalis.

"How old is he?"

"4 years old." sagot ni Jonathan at humarap sa akin. "Why are you here?"

"I'm invited." sabi ko sa kanya na may pang aasar na ngiti. I can see in his face that he don't want me to be here.

"Jonathan! Don't be so rude! We invited her." saway ng kanyang ina.

"Why I didn't know about this?"

"We let Liana know. We thought, she already told you."

Liana, huh? Kumusta na kaya siya?

Umalis ako sa harapan nila dahil nag aaway na sila. Pumunta ako sa mesa na maraming pagkain. May chocolate, cake at kung anu-anu pa.

"What do you want, Queen?" Tanong ni Luther sa akin.

"Spaghetti, fried chicken, cake, burger at fries." sagot ko.

"There's no burger and fries."

Tinaasan ko siya ng kilay at nginitian. "Then make one." Umalis ako doon at naghanap ng upuan. May bakanteng lamesa sa gilid kaya doon nalang ako umupo.

"You don't look happy." nagulat ako sa nagsalita at napatingin sa pinanggalingan ng boses. Isang batang babae. 8 years old maybe.

"I am happy-"

"I know. I'll give you this to make you happy. Cake can make everyone's happy." Sabay bigay niya ng platong may cake. Wala siyang pakialam sa sinabi ko. Kinain ko nalang ang cake na dala niya. "Do you have a kid?"

"No. I don't have." Sabay iing ko.

"But you want one, right?" Kumunot ang noo ko at tumingin sa bata. I never thought of having a child before.

"No. I don't. Ayoko ng makulit."

"You want one." Ngumisi siya. Di ako makasagot sa sinabi niya. "Try to sleep with lights off maybe you'll have one." at umalis na siya. Sinundan ko siya ng tingin ngunit nawala na siya paningin ko.

Bastos na bata iyon, ah. Umalis nalang agad. I hate it when the lights off and she just said it.

"Everyone! Can I have your attention please?" Napatingin ako sa stage. It's Liana. "I just want you to know that we have speial guest. It's the one and only Miranda Victoria Lived." Then the spotlight hits me. I just smiled when I heard clapping. "Alam niyo bang ex siya ng husband ko?" Tinaasan ko siya ng klay at hindi nawala ang ngiti ko. Di ako magpapatalo sa babeng ito. I heard whispering. "Hindi siya bitter na ex kasi nandito siya pero it takes a lot of years before she moved on." She looked drunk to me. "Kumusta na pala ang husband mo? Sabi nila pinatay mo ang husband mo for money, is that true?!" Napautol ang pagsasalita niya when Jonathan came to stop her. Even when she's not in the stage already she keeps screaming like a mad woman.

Nagkaroon ng skandalo. Natahimik siya at di ko napansin na nasa harap ko na pala siya.

"Hey, gold digger." Tumayo ako at hinarap siya.

"What?"

"Is it true that you married your husband for money and then killed him?"

"Of course not." sabi ko.

"That's what criminals always says. You just like your parents. A bunch of criminals."

"That's not true!" I angerly said. Pwede nila akong pagsalitaan ng ganyan ngunit hindi ang mga magulang ko.

She laughed. "You are angry! It's true."

"Liana, stop it! Nage-eskandalo kana." Sabi ni Jonathan,

"What?! Are you protecting her?! Do you still love her, Jhonny?!" Napailing nalang ako.

"Queen, here is your food." Sinamaan ko ng tingin si Luther. Di ba niya nakikita anong nangyayari ngayon? Patay malisya namang nilagay ni Luther ang pagkain at bumalik sa tabi ko.

"You, b***h!" Sarkastiko siyang ngumiti. "Dati lang kitang tauhan ngayon ay ganyan kana. Ano bang lamang mo sa akin? You are a killer, You're family is a killer! You killed the one and only Eros Dark Lived!"

"He's not dead! I didn't killed him! You-"

"Where's your proof?!"

"Di ko kayalangan ng proweba na inosente ako kasi di ko naman ginawa!"

"Lahat ng tao rito ay iniisip rin ang mga sinabi ko. All these years, di namin nakita si Eros at ang sabi mo ay comatose lang siya e di ka nga makapagbigay ng picture kung comatose nga siya!" Narinig ko ang mahinang bulungan ng mga tao. Nagsisi- ingayan na sila hanggang sa tumunog ang isang cellphone. Gulat akong napatngin kay Luther.

Impossible! He's phone is always silent then why is it now-

Wait. What?!